Omelia VII (vi)

7.1.1 Eratgrif1470 fol. 3v; eras1530 p. 779 lux uera que illuminat omnem hominem uenientem in hunc mundum. Propterea mihi iam diu delectissimi filii: paulatim uos per scripturarum pascua ducimus: nec omnia simul diffundimus. ut facile que uobis committimus et custodiatis et seruetis.

7.1.2 Quippe qui in edificando nondum primis compactis lapidibus alios superimponuntgrif1470 fol. 3r: iam quassatum et breui ruiturum struunt parietem. Qui autem his firmatis et calce compactis opus reliquum prosequuntur. tutam et diu duraturam domum edificant.

7.1.3 Huiusmodi et nos architectos ad uestraseras1530: nostras confirmandas animas imitemur. Et enim nonnunquam ueriti sumus ne recteeras1530: recente: et adhuc imbecilli priore fundamento: aliarum speculationum accessu. cum mens simul omnia assequi nequeat: priora illa offendantur et pereant. Quid igitur hodie aeras1530 om. nobis propositum est? Erat lux uera que illuminat omnem hominem uenientem in hunc mundum.

7.1.4 Si quidem cum superius Iohannem uenisse dixisset ut testimonium perhiberet de lumine: et quod missus fuit. ne quispiam ex testimonii nouitate: de eo qui testimonioeras1530: testimonium perhibiturus est: aliquid suspitionis exoriretur: mentes erexit: et supra omne principium eternam: et nullo fine prescripturameras1530: per scripturam dei prosecutus est essentiam.

7.1.5 et quonam pacto filius hoc habere potest inquis? De deo loquimur: et quonam pacto interrogas? nonne times? nonne exhorrescis?

7.1.6 quod si abs te quispiam quereret. Quomodo immortalem uitam: et corpora nostre habiture sint anime? nonne ridicula esset questio? ac si non humani esset ingenii eiusmodi inquirere. sed credere tantum oporteret: neque esset curiosius inuestigandum quod sufficientem habeat sui demonstrationem: et immensam promittentis potestatem. Nam cum animarum et corporum nostrorum conditorem: qui omnem incorporalem excedit creaturam: sine principio esse asseramus. quanam ratione id factum sit efflagitabis?

7.1.7 Quis nam hoc inconstantissimi esse animi et insane mentis iudicium negauerit? audisti. Erat lux uera. Quid stulte et temere eternam hanc uitam humana ratione coniectari atque inuenire contendis? Haud fieri potest. Quid scrutaris inperscrutabilia. Quid circa incomprehensibilia inanem subis laborem? Quid inuestigas que nulla ratione possunt deprehendi?

7.1.8 Inquiras quanta potes diligentia solarium radiorum originem. non sane poteris neque indignaris: neque tuam iniquo fers animo imbecillitatem. Quid igitur in maioribus tam audax es et temerarius?

7.1.9 Tonitrui filius Iohannes tuba personans spiritali: nihil aliud quam quod audierat a spiritu inuestigauit. Tu autem illius gratie expers et penittus uacuus: manifestis humane nature rationibus illius cognitionis terminos superare contendis. Propterea eo peruenire nunquam poteris.

7.1.10 Talegrif1470 fol. 3v enim diaboli ingenium est: tales insidie: ut eos qui nobis constituti sunt fines: transire persuadeaseras1530: persuadeat. acsi ad longe meliores simus peruenturi. Cum uero hac nos spe allexerit: diuina gratia priuauerit. tunc non solum nobis nihil amplius prestantius ue elargitur. Quo nam enim pacto diabolus (sed ne in pristinam quidem conditionem ubi tute et secure commemorabamureras1530: commemorabimur) reditum permittit. sed passim trahit errantes cum non habeant ubi possint consistere.

7.1.11 His fraudibus primum e paradiso hominem expulit. Maioris namque cognitionis et glorie spe allectum: ab iiseras1530: his quibus tranquille fruebatur bonis deiecit.

7.1.12 et non modo eum deo similem: ut pollicitus erat non reddidit: sed sub mortis ditionem conpulit. Non modo nihil amplius a ligni fructu assecutus est. sed ne cognitionem quidem quam prius habuerat: retinuit: cum multa se cogniturum speraret.

7.1.13 tum primum erubuit cum se nudum abscondit: cum antea nullo fuisset pudore confusus. Cum enim se nudum et uestibus carentem cognouit: et tristicia: et dolore contabuit.

7.1.14 quod ne nobis accidat: conditori nostro deo pareamus: et eius precepta omni diligentia obseruemus. Neque preterea quicquam inuestigemus curiosius: ne accepta beneficia amittamus.

7.1.15 Quemadmodum iieras1530: hi qui cum sempiterne uite principium inuenire contenderint: etiam que assequi licuerat: amiserunt. neque tamen quesita assecuti sunt. cum minime potuerint et a uera unigeniti fide deciderunteras1530: deciderint.

7.1.16 Nos uero nullo pacto uelimus perpetuos quos nobis patres nostri posuerunt terminos preterire. sed omni tempore spiritus sancti legibus pareamus: et cum audierimus. Erat lux uera non ulterius inquirendo: quod non est: persistamus.

7.1.17 Nam sieras1530 p. 780 genitus esset ut homo necessario differentiam aliquam esse inter genitorem genitumque oportuisset. Cum uero ineffabili ratione et ut deum decet genitus sit merito: et ante et post (que particule temporis indicia sunt) in eum cadere nequeunt. Nam filius seculorum omnium est conditor.

7.2.1 ergo non pater inquit est: sed frater. Que nam hec necessitas?

7.2.2 si patrem filiumque aliunde ortos diceremus id sane sequeretur. Sin hanc negamus impietatem: et patrem quidem sine principio esse: neque ex alio genitum. filium autem sine principio. genitum tamen ex patre et sentiamus et profiteamur. quid nos tam impiam cogit inducere necessitatem?

7.2.3 Nihil profecto splendor est. splendor autem cumgrif1470 fol. 3r natura simul cuius est splendor intelligitur. Preterea Paulus filium splendorem appellauit: ut nullam suspicareris patris et filii differentiam.

7.2.4 Quod autem a superiori exemplo sequitur: absurde a stultis motam obiectionem tollit. Non enim ex splendoris inquit appellatione propria ipsum priuatieras1530: priuari persona existimabis. hoc impium est et Sabellianorum Marcellianorumque insania.

7.2.5 qua nos abiecta in propria esse persona filium dicimus. Idcirco cum splendorem ipsum appellasset: addidit figuram esse substantie eius: quo propriam eius personam ostenderet: et eius esse substantie cuius est figura.

7.2.6 Non enim satis est uno ut iam dixi uerbo: dei doctrinam hominibus ostendere. sed multa ex singulis collecta: que huic accomodentur materie eligamus.

7.2.7 sic poterimus de diuina gloria digne loqui. digne autem dico quantum in nostris uiribus est. Quod siquis dei respectu digne se uerba facturum arbitraretur: contenderetque ita se deum intelligere: ut ipse seipsum nouit: is maxime deum ignorat.

7.2.8 Cum igitur hec aperte uideamus dilectissimi: summo nobis studio insistendum est in iis que nobis uerbi ministri: et qui certo id conspicati sunt tradiderunt: et nihil ulterius contendamus.

7.2.9 Duo namque mala et quidem grauia: hoc morbo laborantes circumueniunt. Primum quod deumeras1530: dum in iiseras1530: his frustra inquirendo laborant miseri fiunt: cum ea inuenire nequeant. Alterum quod deum irritant: cum constitutos ab ipso terminos excedere conentur.

7.2.10 quod quantopere deum ad iram prouocet (cum plane omnibus constet) in presentia omittamus: et eorum contempta dementia: quo perpetuo nos corroboret eius sermones formidemus. Quoniam inquit. Ad quem aspiciam nisi ad humilem et quietum et metuentem sermones meos.

7.2.11 Hac igitur perniciosa inquirendi cura abiecta: nostra conteramus corda: peccata deploremus: ut a christo nobis preceptum est: et eorum gratia que perperam et inique egimus conpungamur: et summa cum diligentia quidquid superiori tempore ausi sumus: quidquid maligne commisimus: animo repetamus atque abiciamus.

7.2.12 Ad quod multas nobis deus uias aperuit. Primum enim Errata tua in deum confiteare: ut iustificeris. Et iterum. Dixi pronunciabo aduersum me iniquitatem meam domino: et tu remisisti impietatem cordis mei.

7.2.13 Neque enim parum nobis confert ad magnitudinem peccatorum imminuendam: frequens eorum memoriagrif1470 fol. 3v et accusatio. Est et alia operosior: ut nemini qui nos offenderiteras1530: offendit succenseamus. sed iniurias omnes: magno et generoso animo obliuioni mandemus.

7.2.14 Vis et terciam. Audi Danielem. Peccata tua elemosinis redime: et iniquitates tuas misericordiis pauperum. Accedit et alia. Iugis scilicet oratio et in deprecationibus ad deum cum puritate perseuerantia:

7.2.15 que non paruam nobis affert consolationem: et a peccatis nos abluit. Ieiunium ad hec cum proximi caritate: maiorem immodumeras1530: in modum diuinam in nos iram extinguit.

7.2.16 ignem nanque ardentem extinguit aqua: et elemosinis purgantur peccata. Decursis igitur iiseras1530: his uiis omnibus et repetitis: iisdem assidue perseueremus. hoc pacto non modo preterita abluemus peccata. sed imposterumeras1530: in posterum maximum consequemur emolimentum.

7.2.17 Quippe qui nullam dabimus diabolo occasionem: ut nos in uite desidiam: uel in exicialem aliquem affectum pelliceateras1530: pelliciat. Preterea neque insanas disputationes: neque noxias inducet controuersias: ut ei moris est: cum ociosos nos et oscitantes: nullamque quomodo ad uirtutis uiam dirigamur sollicitudinem habere conspicatur.

7.2.18 Hunc nos eius insidiis aditum obstruamus: uigilemus: sobrii simus: ut in hac breui uita paruo labore: perpetua in externo illo seculo bona nobis comparemus. gratia et benignitate domini nostri Ihesu christi per quem et cum quo patri simul et spiritui sancto gloria in seculaeras1530: secula seculorum Amen.


PREVIOUS HOMILY | NEXT HOMILY