Omelia XX (xix)

20.1.1 Ingrif1470 fol. 3r; eras1530 p. 816 crastinum autem uoluit exire in galileam et inuenit Philippum: et dicit ei Ihesus. sequere me. Erat autem Philippus a betsaida ciuitate Andree et Petri.

20.1.2 Tritum prouerbium est homini diligenti semper aliquid superesse. Et christus. Qui querit inquit inuenit. Qualitereras1530: Quare nulla iam me admiratio tenet. cur Philippus christum secutus sit. Andreas enim audito Iohanne. Andrea: Petrus.

20.1.3 hic nemine: sed tantum christo dicente. Sequere me: quamprimum credidit: et secutus: aliis factus est predicator. Cucurrit enim ad Nathanael. Quem scripsit inquit Moises in lege et prophete: inuenimus.

20.1.4 Vides uiri diligentiam ut scripture meminerit: ut christi aduentum expectauerit? inuenire enim querentis est. In crastinum exiuit in galileam priusquam quisquam ipsum sequeretur. neminem uocat.

20.1.5 Quod non temere fecit sed summa sapientia. nam si nemine sua sponte prosequente: ipse aliquos uocasset: de eorum perseuerantiaeras1530: perseuerentia potuisset dubitari. Verum tum ultro sequi elegissent minime.

20.1.6 Philippum autem sibi notiorem uocat: utpote qui in galilea et natus erat: et educatus. Acceptis igitur discipulis. alios iam uenatur. et in primis philippum: et Nathanael.

20.1.7 sed de hoc non tam mirum fuit quandoquidem nomen Ihesu in uniuersam syriam diffusum erat. illud admiratione dignum quo pacto Petrus Iacobus Philippus potuerunt tam breui persuaderi. non ea tantum ratione quod ante signa. sed quod galilei erant: unde neque propheta surrexit: neque quidquam boni.

20.1.8 Rusticiori enim quodammodo et crassiori erant ingenio. Vnde in hoc etiam christus suam demonstrauit uirtutem cum ex sterili terra: tales sibi discipulos comparauit.

20.1.9 Credibile quidem est: Philippum et qui cum Petro erant: uiso et audito Iohannis de christo testimonio: eum secutos: et christi sermonem non parum in illis operatum. Nouerat enim qui idonei futuri essent discipuli.

20.1.10 Euangelista autem hec omnia omittit. Quoniam igitur uenturus erat christus credidit. quod christus esset ignorabat: quod uel a Petro uel a Iohanne audierat.

20.1.11 meminit autem eius patriam euangelistaeras1530 p. 817 ut intelligas. quod infirma mundi elegit deus. Inuenit Philippus Nathanael et dicit ei. Quem scripsit Moyses in lege et prophete: inuenimus Ihesum filium Iosep a nazaret.

20.1.12 Per Moysen et prophetas dignum fide sermonemgrif1470 fol. 3v suum facere: et auditori persuadere annititur.

20.1.13 Nam cum Nathanael esset in perscrutanda ueritate diligentissimus: ut et suis uerbis et christi testimonio uideri licet: merito ipsum ad Moysen et prophetas Philippus relegauit: ut crederet.

20.1.14 Quod autem Ioseph filium appellat noli perturbari. eiusmodi adhuc erat opinio. Et unde constat philippe. quod ille sit? Quod das nobis signum? neque enim satis est quod is sit affirmare. Quod inquam signum: quod miraculum affers?

20.1.15 Non est de tantis rebus temere credendum: periculosum est. dic quid certi habes: quod et Andreas inquit. Siquidem ille cum suarum uirium non esse intelligeret: quem thesaurum: quas diuitias inuenerit ostendere: fratrem ad quem inuenerat ducit.

20.1.16 ita Philippus quomodo hic sit ille christus: et quomodo prophete eum predixerint: non dicit. sed ducit ad Ihesum: quem adhuc ibidem conspicabatur: ut inde doceretur.

20.1.17 Et dixit ei Nathanael. a Nazareth potest aliquid boni esse? Dicit ei Philippus ueni et uide. Vidit Ihesus Nathanael uenientem ad se: et dicit de eo. Ecce uere israhelita: in quo dolus non est.

20.1.18 Laudat Ihesus et admiratur qui dixit. A nazaret potest aliquid boni esse? quid laudat? nonne potius accusare oportuit? Minime. Non enim quod non crederet ita locutus est: neque accusari sed laudari meruit.

20.1.19 qua nam ratione?eras1530 om. prophetarum uerba: diligentius quam Philippus: considerabat. Audierat ex bethleem et ex patria Dauid christum uenturum.

20.1.20 Hoc iudei credebant. Hoc propheta iam pridem his uerbis predixerat. Et tu bethleem terra iuda: nequaquam minima es in principibus iuda. ex te enim exiet dux qui regat populum meum israel.

20.1.21 Huius prophetie memor Nathanael audiens eum nazarenum perturbatur: et dubitat: ne secundum prophete sermonem Philippus falleretur. Intuere queso hominis prudentiam. intuere mansuetudinem.

20.1.22 Non dixit se deceptum: neque falsa sibi narrari: neque quod a propheta. non ex nazareth sed ex bethleem christum uenturum didicerit. sed contra quam Philippus dixerit: persuasus obuiam tamen uenit.

20.1.23 Ostendit igitur et scripturarum cognitionem et morum simplicitatem: necnon uehemens christi aduentus desiderium: cum Philippi uerba non contempserit.

20.1.24 Norat enim Philippum in patria commemoranda falli potuisse.

20.2.1 Et uide quam uerecunde: interrogando nongrif1470 fol. 3r credendum innuit. Non dixit nihil boni fert nazareth. sed a nazareth potest aliquid boni esse?

20.2.2 Necnon et Philippus prudenter quidem non indignatur: non egre fert utpote parum creditus. sed expectat uirum: ut ad christum adducat: et ab ipso principio apostolum gerit.

20.2.3 ideo christus inquit. Ecce uere israhelita in quo dolus non est. Est enim et mendax israhelita: sed non hic. quippe cuius incorruptum est iudicium: nec ad gratiam: nec ad odium: quidquam loquitur.

20.2.4 Atqui iudei rogati ubi christus nasceretur. in bethleem dixerunt: prophete testimonium afferentes. Et tu bethleem terra iuda nequaquam minima es in principibus iuda.

20.2.5 Verum illi antequam christum uiderent de eo testati sunt: quo uiso inuidia destiterunt dicentes. Hunc nescimus unde est.

20.2.6 Nathanael autem in eadem perstitit sententia: quod non esset a nazareth. quomodo ergo prophete eum nazarenum uocant? eo quod illic educatus est et conuersatus.

20.2.7 Nec se nazarenum negauit: ne qua suspicio oriretur. neque si id persuasisset: non propterea se christum esse ostendisset.

20.2.8 Quid enim prohibebat non esse christum quamuis a bethleem natum? Hoc igitur omisit. id autem in medium attulit: quod maximum erat ad credendum argumentum: se uidelicet presentem eorum sermoni fuisse.

20.2.9 Nam cum ille diceret unde me nosti? respondit. Priusquam te Philippus uocaret cum esses sub ficu: uidi te. Animaduerte hominis constantiam.

20.2.10 Nam cum dixisset christus. Ecce uere israhelita. non intumuit laudibus: neque iiseras1530: his obuiam factus est: sed perscrutatur ut de eo certi aliquid intelligat:

20.2.11 et adhuc tanquam hominem alloquitur. Ihesus tanquam deus respondet. Non enim e loco aliquo ediciori ipsum et eius mores et mansuetudinem uidisse: non e specula aliqua more hominis: eum sub ficu obseruasse dicit. nemo enim illic aderat sed soli Philippus et Nathanael secreto in loco inuicem: sermonem habuerant.

20.2.12 Idcirco inquit euangelista quod cum uideret a longe uenientem ad se dixit. ecce uere israhelita: ut intelligatur priusquam appropinquaret Philippus: ita christumeras1530 p. 818 locutum. Et ne quisquam posset suspicari. quare et temporis meminit et loci: et arboris.

20.2.13 ne ab ipso missum Philippum quisquam opinaretur: si tantum eius ad Nathanael profectionis meminisset.

20.2.14 Verum cum dixisset ubi eum conuenit Philippus et tempus: certissimum se prophetam ostenditgrif1470 fol. 3v.

20.2.15 Neque hoc tantum. sed etiam que inuicem locuti essent in memoriam reduxit. hoc est a nazareth potest aliquid boni esse? ex quo maxime eum sibi conciliauit:

20.2.16 cum ex eo non reprehendit. sed laudibus prosecutus est. Et admiratus his uerbis Nathanael uere christum esse cognouit: a prophetia scilicet et preuidentia: et a certissima ipsius mentis perscrutatione. demonstrarat enim animi eius cogitationes plane intellexisse. presertim cum que egre ferenda uidebantur ea non reprehendit sed laudat.

20.2.17 dixit enim a Philippo uocatum. non autem quem inuicem sermonem habuerint: neque quod affuerit. relinquit hec eius conscientie examinanda: cum nolit ipse coarguere.

20.3.1 Quid igitur? priusquam a christo uocaretur eum dumtaxat uidit: nonne etiam ante in sompni oculo uiderat? uiderat sane: neeras1530: non modo inficianseras1530: inficias iret. sed ita opus fuit dictoeras1530: dictu.

20.3.2 Quid igitur ille? cum certissimum de christi prouidentia argumentum accepisset confessus est: et primo se diligentem: deinde consensu fidelem ostendit.

20.3.3 respondit enim. Tu es filius dei. Tu es rex israel. Vides gratam repente et Ihesum amplexantem animam?

20.3.4 tu inquit ille es quem expectamus: quem querimus. Vides hominem stuporis: admirationis: leticie: plenum.

20.3.5 Is nobis sequendus est: quibus deus filii sui cognitionem dare dignatus est. exultandum nobis est: non animo tantum sed re ipsa. Quod autem exultantium officium est? credere ei quem cognoueris.

20.3.6 Credentium uero: cogniti parere uoluntati. nam si operibus nostris deum in iram prouocabimus. quo nam pacto poterimus exultare?

20.3.7 Nonne uidetis cum amicum domi quispiam accipit: quam pre se ferat leticiam: quanta alacritate paratus siceras1530: sit nulli rei parcere: dum hospiti rem gratam faciat?

20.3.8 Quod siquis ei non obsequeretur neque ad eum reficiendum omnia faceret: et si milies eius presentia se letari diceret non utique crederetur: et merito sane. Re ipsa: non uerbotenus ostendenda leticia est.

20.3.9 Venit ad nos christus. ostendamus eius aduentu leticiam. nihil quod eum perturbet faciamus. ornemus quam ingreditur domum. Hoc letantium est.

20.3.10 prandium apponamus: eius gustui suauissimum. hoc exultantium est. quale autem prandium. ipse inquit. Meus cibus est ut faciam uoluntatem eius qui me misit.

20.3.11 Pascamus ipsum esurientem: potum demus sicienti. etiam frigidam aquam abs te accipit. quippe qui amat. amicus enim et sigrif1470 fol. 3r parua accipit magna sibi uidentur.

20.3.12 Tu modo letaeras1530: laeto uultu impendas duos obulos non recusat. sed tanquam magna dederis grate accipit. Nam cum nullius indigeat: neque necessaria ei sint munera tua: merito non munerum magnitudinem sed donantis uoluntatem reputat.

20.3.13 Ostende igitur dumtaxat te aduenientem diligere: omnia eius gratia moliri: aduentu letari. Considera qualis erga te fuerit: quod pro te animam posuerit: neque post tanta in te beneficia rogare te recusat.

20.3.14 Pro christo enim predicamus inquit tanquam deo obsecrante pro nobis. Et quisnam adeo insanit: ut dominum suum non amet. Hoc ego dico. hec ignoro neminem uestrum: neque uerbis: neque animo aliter sensurum.

20.3.15 Verum non uerbis tantum sed et re ostendi uult amicus quid sentias. Nam si lingua dumtaxat amici exhibemus officium: sane ridiculum est: non modo apud deum sed apud homines: nec stultum modo sed damnosum.

20.3.16 Verbis ergo opera consentiant. operibus confiteamur: ut ipse nos suos profiteatur ineffabili gratia et benignitate qui cum patre et spiritu sancto uiuit et regnat in secula seculorum Amen.


PREVIOUS HOMILY | NEXT HOMILY