Omelia IX (viii)

9.1.1 Ingrif1470 fol. 3r; eras1530 p. 783 propria uenit: et sui eum non receperunt. Si priorum meministis sermonum fratres dilectissimi fidentius iam que sequuntur super eis: magno cum emolimento edificabimus. sic enim et uos melius edoceri poteritis: et nobis non multo opus erit labore: cum ex discendi cupiditate acutius inspiciendi uia pateat.

9.1.2 Qui enim id quod accepit amittit: semper indigeat: oportet: nec ullo unquam tempore quicquam consequetur. Qui uero accepta custodit: et iiseras1530: his indies aliquid superaddit: ex discipulo quamprimum magister proculdubio euadet: non modo sibi sed omnibus utilis.

9.1.3 Huiusmodi ego hanc omnem concionem futuram expecto. hoc ex incredibili uestro audiendi desiderio et mira attentione: coniectatus. Agite ergo tanquam sub certa et tuta custodia in animis uestris christi thesaurum deponamus: et que nobis hodie proposita sunt: ea quantum nobis spiritus sancti gratia suppeditabit explicemus.

9.1.4 Dixerat euangelista. Et mundus eum non cognouit. quod de superioribus illis temporibus locutus est. non immerito iam ad predicationis tempora descendit: aitqueeras1530: atque. In propria uenit et sui eum non receperunt. Suos hoc in loco: iudeos appellat: tanquam populum potentem: et sub quo omnes ferme homines comprehenderentur.

9.1.5 Et quemadmodum superius multitudinis amentiam admiratus: et de communi natura erubescens inquit: quod mundus per ipsum factus est. nec tamen conditorem suum cognouit. ita in hoc iterum loco iudeorum multitudinis egreferens perfidiam: in grauiorem prorumpit accusationem. Inquit enim. Et sui eum non receperunt: cum ad eos uenisset.

9.1.6 Nec Iohannes solum. sed prophete quoque et deinceps Paulus: hoc idem conquesti sunt:

9.1.7 et quod prophete ex persona christi clamauerunt. Populus quemeras1530: quem ego non cognoui seruiuit mihi: in auditu auris obediuit mihi. Filii alieni mentiti sunt mihi. filii alieni inueterati sunt et claudicauerunt a semitis suis.

9.1.8 Et iterum. Quibus non est narratum de eo uidebunt. et qui non audierunt contemplati sunt. Et inuentusgrif1470 fol. 3v sumeras1530: sum a non querentibus me: palam apparui iiseras1530: his: qui me non interrogabant.

9.1.9 Paulus autem ad Romanos. Quid ergo inquit? quod querebat israhel hoc non est consecutus. electio autem consecuta est.

9.1.10 Et iterum Quid ergo dicemus: quod gentes que non sectabantur iusticiam apprehenderunt iusticiam? iusticiam autem queeras1530 p. 784 ex fide est. israhel uero sectans legem iusticie. in legem iusticie non peruenit.

9.1.11 Et sane plurima admiratione dignum est: quo pacto: qui in prophetarum libris educati. Moisen et reliquos deinceps prophetas singulis diebus plurima de christi aduentu locutos audierant. preterea christum signa et miracula quottidie facientem: et secum dumtaxat uersatum uiderant: neque sinentem adhuc discipulos ut in gentes dispergerentur:

9.1.12 et in samaritanorum ciuitatem ingrederentur neque ipsum eas ingressum. sed ubique asserentem missum se ad oues que perierant de domo israhel. tameneras1530: tum cum signa uiderent: prophetas frequenter audirent: quottidie ab ipso admonerentur: tam surdi penitus et ceci perstiterunt. ut nihil eos ad christi fidem posset adducere.

9.1.13 gentiles autem nihil eiuscemodieras1530: eiusmodi uiderant: nullos de deo sermones: ne in somnis quidem acceperant. sed insanientium fabulis uersati. Hec enim gentilium philosophia est. hoc poete et deliramenta euoluentes: lignis et lapidibus affixi incubuerant: neque doctrine neque uite gratia: quicquam utile bonumue conspicabantur. Eorum namque uita quam doctrinaeras1530: pocina immundior erat et scelestior.

9.1.14 Et quid ita non esset. cum uiderent deos suos in omnibus flagitiis sceleribusque delectari: et uerbis quidem obscenis: rebus autem obscenioribus coli: quibus et festum diem et cultum ipsis exhibere se arbitrabantur. Preterea nephandis etiam puerorum cedibus uenerari. mirum si in iiseras1530: his illos imitabantur.

9.1.15 Hi tamen cum in imum malicie pelagus demersi essent: repente tanquam machina quadam ad superna impulsi ab ipso celo: clari apparuerunt. Quonam pacto hoc factum est?

9.1.16 audi Paulum. Etenim beatus ille est qui hec diligenter inquirit neque cessat quousque eorum causas inuenerit et in omnes diffuderit. Que igitur est causa? et quamobrem iudei tam obstinate induruerunt?

9.1.17 Audi inquam illum cui ministerium hoc creditum est: et qui hec aperit. hanc multitudinis soluens dubitationem. Ignorantes inquit iusticiam dei: et querentes propriam iusticiam statuere: iusticie dei non sunt subiecti.

9.1.18 propterea ita induruerunt. Et iterum hoc idemgrif1470 fol. 3r aliter interpretatus ait. Quid ergo quod gentes que non sectabantur iusticiam: apprehenderunt iusticiam. iusticiam autem que est ex fide: israhel uero sectando legem iusticie: in legem iusticie non peruenit. Dic quareeras1530: quare?.Quia non ex fide. offenderunteras1530: offenderant enim in lapidem offensionis.

9.1.19 hoc est diffidentia eis horum malorum fuit causa: quam stulticia peperit. Cum enim antiquitus: quam gentiles: et legem: et dei cognitionem: et alia que Paulus commemorat amplius et perfectius iudei habuissent.

9.1.20 inde post christi aduentum eodem honore et hos illosque ex fide uocatos uiderent. nihiloqueeras1530: nihilque circuncisionis gratia post fidem se gentibus superiores. stulticia sua in inuidiam exarserunt. et ineffabilem immensamque domini non tulerunt benignitatem. quod nulla alia causa quam ex superbia et prauitate sua eis accidit.

9.2.1 Quid enim omnium stultissimi ob humanitatem clementiamque in alios collatam offendimini? Nunquid uestra bona aliorum communicatione minuebantur?

9.2.2 Sed ceca profecto malicia est: que nihil oportunum nihil utile intelligere potest. sed quamprimum omnium obliuiscitur. Offensi itaque quod socios eiusdem habituri essent familiaritatis: contra se ensem strinxerunt: et longe a se diuinam abiecerunt benignitatem. Nec immerito.

9.2.3 Amice enim inquit non tibi facio iniuriam. Volo etiam et huic nouissimo dare sicut et tibi. Immo neque digni sunt iieras1530: hi quibus ita respondeatur. Ille enim et si egreferebat narrare tamen poterat tocius diei labores erumnas: estus: sudores.

9.2.4 hi autem quid afferre potuissent: nisi desidiam: luxuriam: iniuriam: uicia: que semper omnes prophete suis prosecuti sunt accusationibus: quibus non minus quam gentes deum offenderunt?

9.2.5 Quod Paulus his uerbis significauit. Non enim est distinctio iudei et greci omnes enim peccauerunt et egent gloria dei: iustificati gratis per gratiam ipsius.

9.2.6 In qua epistola et utiliter admodum et scite disputat. Ceterum superius grauiori eos supplitio dignos ostendit. Quicumque enim in lege peccauerunt per legem iudicabuntur. Hoc est grauius. quippe qui cum natura etiam legem habent: que eos accusat:

9.2.7 neque hac tantum causa. sed quod fuerunt apud gentes autores: ut deo malediceretur. Nomen meum inquit per uos blasphematur inter gentes.

9.2.8 Cum igitur hoc maxime eos offenderet. etenim ex circumcisione credentibus nouum et admirabile uidebatur. idcirco Petrum accusabant cum ad ipsos a cesarea rediret quod adgrif1470 fol. 3v homines habentes preputium diuertisset: et cum his comedisset.

9.2.9 Qui cum dei intellexissent dispensationemeras1530 p. 785 rursusqueeras1530: rursus admirabantur quomodo inter gentes donum spiritus sancti diffusum esset: et stupore quodam: nunquam tam inopinatam rem se expectasse significabant.

9.2.10 hoc cum intelligeret Paulus maxime eos tangere: in eo immoratur: ut eorum tam inflatam contundat superbiam.

9.2.11 Et quonam pacto hoc faciat uide. Cum de gentibus disputauerit ostenderitque nullam eoseras1530: eas habere excusationem: ne quod salutis spem. et accurate eorum peruersam doctrinam: et immundam uitam accusauerit:

9.2.12 ad iudeos sermonem uertit inde a propheta omnibus collectis quibus ille asserit scelestos quosdam et dolosos et subdolos et quasi omnes simul inutiles factos: et neminem deum requirere et declinasse omnes:

9.2.13 et alia huiusmodi addiditeras1530: addit. Scimus autem quoniam quecumque lex loquitur: iiseras1530: his qui in lege sunt loquitur: ut omne os obstruatur: et subditus fiat omnis mundus deo. Omnes enim peccauerunt et egent gloria dei.

9.2.14 Quid te effers iudee? Quid superbis? etenim os tuum obstrusum est et tua periit audacia: et cum omni mundo etiam tu factus es subditus: nec secus ac ceteri omnes: ut gratis iustificeris indiges.

9.2.15 Oportebat si benignus eras et rectus: et debitam habebas in deo fiduciam. non hoc pacto iiseras1530: his qui consecuturi erant et misericordiam et salutem pro humanitate inuidere.

9.2.16 Maxime enim prauitatis est: ut aliorum comoda iniquo animo quis ferat. precipue si nullo suo detrimento id fiat. Nam si aliorum salus tuis comodis officeret. esset fortasse dolori tuo indulgendum. quamquam neque hoc sapientem deceat.

9.2.17 Quod si neque proximi damno aliquid tibi lucri: neque felicitate detrimenti prouenit. quamobrem torqueris siquis gratis salutem assequitur?

9.2.18 Oportebat sane ut dixi si bonis: si probatis esses moribus: que gratis gentibus salus elargita sit eam minime iniquo animo ferre.

9.2.19 Cum autem domino eiusdem sis reus criminis eumque offenderis: alienis comodis doles: et superbis: tanquam tibi soli sit obnoxius cui gratiam largiatur. hoc profecto non inuidie tantum. sed ultime demencie est. et quantumuis grauissimis dignum suppliciis. Superbiam namque malorum omnium in te plantasti radicem.

9.2.20 Idcirco sapiens. principium eam peccati hoc est radicem fontemque et matrem appellauit. per hanc primus homo: a beataeras1530: tanta illa paradisi sede deiectus est. per hanc quigrif1470 fol. 3r eum decepit diabolus: a tante dignitatis fastigio decidit.

9.2.21 Quare cum uersutus ipse atque scelestus huius peccati naturam uimque intelligat: quod ex ipso etiam celo possit creaturam deicere. hanc uiam aggressus est. Cum Adam e tanta gloria deturbauit. quippe cum deo similem eum futurum polliceretur: superbia extulit: et ad ima precipitem deuoluit.

9.2.22 Nihil enim tam alienum a diuino amore hominem reddit. Nihil tam facile in gehennam intrudit: quam superbie insania: sub qua omnis nostra uita immunda est: quamuis pudicicia: uirginitate: ieiunio: orationibus: elemosina: quamuis omni denique uirtute prestemus.

9.2.23 Immundus inquit apud deum omnis superbus. Coherceamus ergo hanc animi elationem: hunc fastum penitus tollamus si mundi esse. et eo quod diabolo paratum est supplitio uolumus liberari.

9.2.24 Superbus enim eodem quo diabolus cruciatu damnatur. Audi Paulum non neophitum: ne in superbia elatus in iudicium incidat et in laqueum diaboli. quod in iudicium? quem in laqueum? In ipsam damnationem: et in ipsum supplitium.

9.2.25 Quonam igitur pacto hoc euitare discrimen poteris? si tecum eius naturam: multitudinem scelerum: tormentorum magnitudinem: et eorum que in hac uita pulchra uidentur fluxum imbecillitatemque: nihil a feno differentem: et uernis floribus languidiorem reputabis.

9.2.26 Si he frequenter animo insederint cogitationes: et eorum: qui recte uixerint meminerimus: nullo nos conatu: nullis uiribus diabolus inflare poterit: neque occasionem ullam aut ausameras1530: causam qua nos oppugnet inuenerit.

9.2.27 Bonus autem et mitissimus humilium deus: ipse et uobis et nobis cor contritum prebeat et humiliatum. sic enim et hec et alia bona opera de nobis extare poterunt ad gloriam domini nostri Ihesu christi cum quo patri gloria et spiritui sancto in seculaeras1530: secula seculorum, Amen.


PREVIOUS HOMILY | NEXT HOMILY