Omelia L

50.1.1 Dicebantgrif1470 fol. 3v; eras1530 p. 905 ergo quidam ex hierosolimiseras1530: Hierosolymitanis. Nonne hic est quem querunt interficere? Et ecce palam loquitur: et nihil ei dicunt.

50.1.2 Nunquid uere cognouerunt principes: quia hic esteras1530: est uere christus? sed hunc scimusgrif1470 fol. 3r unde sit.

50.1.3 Nihil in diuinis scripturis temere positum est. quippe que a spiritu sancto prolate sunt.

50.1.4 Quamobrem omnia diligenter inuestigemus. Etenim ex una particula: totam possumus inuenire sententiam que nobis in presentia proponitur.

50.1.5 Multi enim ex hierosolimiseras1530: Hierosolymitanis dicebant. Nonne hic est quem querunt interficere? et ecce palam loquitur: et nihil ei dicunt. Cur ex hierosolimiseras1530: Hierosolymitanis dixit?

50.1.6 ut ostenderet euangelista: quod qui multa et magna uidebant miracula iieras1530: hi miserabiliores erant. Qui maximum diuinitatis signum acceperant: perditorum principum iudicium sequebantur.

50.1.7 Nonne maximum fuit: insanientium homicidarum: et insidiantium: et querentium se interimere: et iam comprehendentium: furorem sedare.

50.1.8 Quis hoc fecisset? Quis tantam tam facile extinxisset insaniam? Tamen post tot signa stulticiam eorum atque insaniam intuere. Nonne hic est quem querunt interficere?

50.1.9 Vide quo pacto seipsos accusant. Querunt interficere: et nihil ei dicunt: ecce palam loquitur. Que loquendi libertas magis eos irritabat. sed nihil faciebant.

50.1.10 Nunquid uere cognouerunt principes quia hic esteras1530: est uere christus? Vobis autem quid uidetur? quam de eo fertis sententiam? Contrariam inquit. propterea dicebant. Sed hunc scimus unde sit. O maliciam: o pertinaciam.

50.1.11 non sequuntur principum sententiam. sed aliam corruptam afferunt: proprie stulticie consentaneam.

50.1.12 Scimus hunc inquit unde sit. Atqui: principes uestri interrogati dicebant in bethleem nasciturum.

50.1.13 Et iterum quidemeras1530: quidam alii. Nos scimus quod Moisi locutus est deus. hunc autem nescimus unde sit. Scimus unde est. et nescimus inquiunt: uerbaeras1530 p. 906 profecto ebriorum.

50.1.14 Et iterum. Nunquid ex bethleem castello? Ecce insanorum sententia. Scimus et nescimus. A bethleem uenit christus.

50.1.15 Et cum ueniet christus nemo nouit. Quid hoc magis contrarium? Id enim tantum sibi persuaserant. ne crederent.

50.1.16 Quid ergo ad hoc christus? Et me scitis et unde sum scitis: et a meipso non ueni. sed est uerus qui misit me: quem uos nescitis.

50.1.17 Et alio in loco. Si me sciretis: et patrem meum sciretis. Quomodo ergo dicit a iudeis sciri unde sit. et iterum neque se neque patrem ab iisdem sciri?

50.1.18 Num contraria loquitur? Absit. Sed ualde sibi constat. alteram autem dicit sententiam. dicendo nescitis.

50.1.19 quemadmodum cum dicit. Filii Heli filii Belial nescientes dominum. Et iterum. Israel autem me non cognouit.

50.1.20 Et Paulus. Confitentur se nosse deum. factis autem negant. Statgrif1470 fol. 3v igitur ut qui sciat nesciat. Inquit ergo. Si me scitis: scitis quia dei filius sum.

50.1.21 Illa autem particula. unde sum: locum non denotat. ut ex sequentibus constat: et a meipso non ueni. sed uerus est qui misit me: quem uos nescitis.

50.1.22 Ex quo notat operum insciciam: sicut et Paulus inquit. Confitentur se nosse deum. factis autem negant.

50.1.23 Neque enim inscicie peccatum erat. sed praui animi: qui cum scirent: scire nollent. Sed que nam hec consequentia?

50.1.24 Quomodo enim reprehendendo: eorum dicta: confirmat? Nam cum illi dicerent. Hunc autem scimus unde est. addidit. Et me scitis. Quid enim dixerunt illi? Quod nescirent?

50.1.25 Minime. sed se quoque scire profitebantur. Verum ea sententia: quod solum e terra esset: et fabri filius.

50.1.26 ipse autem in celum eos erexit inquiens. Scitis unde sum. hoc est. non ex hoc mundo: ut suspicamini sed unde ille quod misit me.

50.1.27 dicendo autem. A meipso non ueni: significat eos scisse a patre missum. licet non confiterentur.

50.1.28 Dupliciter ergo eos reprehendit. Et primum quidem que secrete loquebantur in medium adducit: aperte eos confundens.

50.1.29 Deinde etiam mentem eorum aperit quasi dicat. Non sum uilis: non sum abiectus. sed uerus est qui misit me quem uos nescitis.

50.1.30 hoc est. Si uerus est: in ueritate misit. Si uerus est qui misit: uerum esse et qui mittitur: non est ambigendum.

50.2.1 Preterea et propriis eos conuincit rationibus. Cum enim dicerent. Christus cum uenerit nemo scit: unde sit. hinc ostendit se esse christum.

50.2.2 Etenim illi hanc particulam. nemo scit: ad distantiam localis cuiusdam diffinitioniseras1530: definitionis dicebant.

50.2.3 Vnde se christum esse: et a patre uenisse: profitetur: et semper sibi dumtaxat: patris cognitionem esse testatur dicens. Non quod patrem quis uidit: nisi qui est a patre.

50.2.4 quibus uerbis irritati sunt. Dicendo enim: Nescitis eum: et sieras1530 om. scitis: scire dissimulatis. non immerito eos tangebat et irritabat.

50.2.5 Querebant ergo eum apprehendere: et nemo misit in illum manum. quia nondum uenerat hora eius. Videsne eos inuisibiliter detentos: et furorem eorum cohibitum?

50.2.6 Cur autem non aperte dixit. sed tantum. Nondum uenerat hora eius? humilius loqui uoluit: ut homo crederetur.

50.2.7 Cum enim frequenter sublimia de se loquatur. hac gratia hec nonnunquam interserit. Cum autem dicit ab ipso sum. non ut propheta. sed ut qui eum uiderit: et cum eo fuerit: loquitur. Noui eum inquit quia ab ipso sum.

50.2.8 Vides quo pacto undique id dictum confirmat? A meipso non ueni. Et illud. Qui misit me uerus est. id contendens: ne deo alienus putaretur. Etgrif1470 fol. 3r considera quantum in hac uerborum humilitate existat utilitatis.

50.2.9 Post hec multi inquit dicebant. Christus cum uenerit nunquid plura signa faciet: quam que hic facit? Que nam signa?

50.2.10 Atqui: tria tantum ab euangelista memorantur: uini: paralitici: et filii reguli. Ex quo constat: quod sepe alias dixi: multa pretermissa ab euangelistis: et principum maledicta pluribus uerbis enarrata.

50.2.11 Querebant ergo eum apprehendere: et interimere quidam uidelicet. non multitudo (que non affectabat principatum: neque capiebatur inuidia) sed sacerdotes.

50.2.12 Multitudinis ea erant uerba. Christus cum uenerit nunquid plura signa faciet?

50.2.13 Verumtamen non firma eorum fides. sed qualis abiecte solet esse multitudinis. Illa enim particula. cum uenerit: non multum credentium erat quod esset christus.

50.2.14 aut ergo hac sentencia aut per concessionem dictum est a turba: ac si conantibus principibus semper persuadere eum non esse christum: ipsa diceret. Esto non sit christus. at cum uenerit: num melior erit?

50.2.15 Nam ut frequenter dico: qui crassiori sempereras1530: sunt ingenio: non doctrina et oratione. sed signis alliciuntur. Audierunt ergo pharisei turbam murmurantem: et miserunt ministros: ut apprehenderent eum.

50.2.16 Vides quod sabbati solutionem causabantur. sed quod maxime eos angeret hoc erat?

50.2.17 Nunc enim nihil habebant quod accusarent: neque re: neque uerbis: propter turbam tamen eum apprehendere uoluerunt.

50.2.18 Ipsi autem propter periculum non sunt ausi. sed miserunt ministros. O uiolentiam oeras1530 p. 907 stulticiam: uel insaniam potius.

50.2.19 Cum sepe conati eum apprehendere non potuerint: ministris mandarunt.

50.2.20 Atqui: multa apud piscinam locutus est: et nihil tale moliti sunt. Quesiuerunt quidem. non tamen temptarunt. Nunc non amplius perpeciuntur: cum turba eum esset consecutura.

50.2.21 Quid ergo christus? Adhuc modicum tempus uobiscum sum. Cum posset et flectere et perterrere audientes: quantauis loquitur: humilitate? quasi dicat. Quid me interficere queritis?

50.2.22 Quid me persequimini? Modicum expectate: et non querentibus uobis: me uobis capiendum exponam. Inde ne quis communem mortem arbitraretur. cum dixisset. Adhuc modicum tempus uobiscum sum:

50.2.23 ita enim arbitrabantur: ut hanc tolleret opinionem. quia nemo post finem prohibet. subdit. Et ubi sum ego: uos non potestis uenire.

50.2.24 Nam si permansurus fuisset in morte: ire sane potuissent. eo namque omnes proficiscimur.

50.2.25 Simplicior autem multitudo his uerbis mouebatur. audacior timebat: studiosior festinabat ad audiendum: ac sigrif1470 fol. 3v breue sibi tempus relinqueretur ad eius doctrinam percipiendam.

50.2.26 Et non dixit hic sum. sed uobiscum. hoc est. quamuis me persequamini: quamuis exagitetis. non cessabo tamen quin uos edificem: et que saluti uobis sunt predicem: et admoneam.

50.2.27 Et uado ad eum qui misit me. Hec particula sufficiens erat: que terrorem incuteret: et solicitudinem. Quod enim se indigerent ostendit.

50.2.28 Queretis enim me inquit: non solum obliuioni non mandabitis. sed queretis me: et non inuenietis. Et ubi nam quesiuerunt eum iudei?

50.2.29 Dicit Lucas quod plangebant mulieres super eo: ita et alios multos credibile est: et statim captis hierosolimis: christi et miraculorum eius meminisse: et eum desiderasse debuerunt.

50.2.30 Hec autem ait Ihesus: ut eos alliceret. Quod enim modicum tempus relinqueretur et post abitum suum desideraretur: nequeeras1530: neque enim potuerit amplius inueniri satis eos allicere debuisset.

50.2.31 Nam si non erat futurum: ut desideraretur: nihil persuasione dignum dixisset.

50.2.32 Si uero desiderandus erat et tamen potuisset inueniri: non multum eos mouisset.

50.3.1 At si diutius cum iiseras1530: his permansurus fuisset. hoc etiam eos negligentiores reddidisset. his autem uerbis plurimum eos excitat et perterret.

50.3.2 Hec autem particula. Vado ad eum qui misit me. nihil sibi detrimenti eorum insidias allaturas: et sponte sua se passionem subiturum: significat.

50.3.3 Duo ergo predixit. et se paulopost abiturum et illos ad ipsum non uenturos: quod non fuit humanitatis ut finem suum prediceret.

50.3.4 Quare Dauid. Notum mihi fac inquit finem meum: et numerum dierum meorum quis est: ut sciam quid desit mihi. et profecto nemo hoc nouit. Ex uno autem et alterum confirmatur.

50.3.5 Ego autem hec uerba ad ministros dicta arbitror: ut eos maxime alliceret: ostendendo se aduentus eorum causam intelligere. Quasi diceret. Expectate paulumeras1530: paululum et abibo.

50.3.6 Dicebant ergo iudei ad semetipsos. Quo hic iturus est? Atqui: illi desiderabant et totis uiribus nitebantur ut abiret: ne eum uiderent. Quamobrem non erat eis querendum quo esset iturus. sed preferenda leticia et rogandum quando abiret.

50.3.7 Verum mouentur his uerbis: et secum stulte suspicantur. quo abiturus sit. Nunquid in dispersionem gentium?

50.3.8 hoc est quod iudei dispersionem gentes appellabant. quia ubique disperse essent: et promiscueeras1530: promiscuo inuicem miscerentur: quam ignominiam ipsi postmodum subierunt. ipsi namque facti sunt dispersio.

50.3.9 Antiquitus enim iudeorum nacio in sola palestina: et nusquam alibi: inueniebatur. Propterea dispersionem gentiles uocabantgrif1470 fol. 3r: eis exprobrando: se iactando.

50.3.10 Quod autem dicit. Quo ego uado uos non potestis uenire. illis omnes tunc commixti erant: et ubique terrarum erant iudei.

50.3.11 Non ergo si gentes significaret diceret. quo uado: uos non potestis uenire. Nam illis dicentibus. nunquid in dispersionem gentium iturus est?

50.3.12 non ut offenderet. sed doceret iiseras1530: his usus est uerbis: quibus sedata ira crediderunt: neque enim aliter quesissent inuicem quid diceret.

50.3.13 Verum hec illis dicta sunt. sed timendum ne in nobis quoque ea uerba locum habeant: quod ubi est: uenire non possimuseras1530: possumus. Siquidem uita nostra scelerum plena est.

50.3.14 De discipulis enim ait. Volo ut ubi ego sum et illi sint mecum. De nobis contra timeo ne dicatur. Vbi ego sum uos non potestis uenire.

50.3.15 Quomodo enim poterimus. cum contraria quam precipiamureras1530: praecipiantur: operemur.

50.3.16 Etenim inter seculi homines: siquis militum preter regis uoluntatem facit: ad regem non admittitur. sed munere et dignitate exautoratus: ultimo afficitur supplicio.

50.3.17 Itidem et nos cum cupiditati seruimus: cum rapimus: cum uim inferimus: cum uerberamus: cum non facimus elemosinam: illuc nulloeras1530 p. 908 pacto admittemur. sed id nobis: quod et uirginibus: accideteras1530: accidit:

50.3.18 quibus ad sponsum ingredi non licuit. sed extinctis lampadibus. hoc est gratia deficiente: abierunt.

50.3.19 Etenim ignem illum quem spiritus gratia statim accepimus modo uelimus: augebimus. sin minus extinguetur:

50.3.20 quo extincto: sole tenebre animas nostras occupabunt. Vt enim ardente lampade: lux undique diffunditur ita extincta: occupant tenebre.

50.3.21 Ideo inquit. Nolite spiritum extinguere. Extinguitur enim cum oleum deficit: cum uehementior quedam uis uenti perflat: cum comprehenditur. et in arctum cogitur.

50.3.22 Sic enim ignis extinguitur. Comprehenditur namque a curis secularibus. extinguitur malis cupiditatibus. Nihil preterea ita eum extinguit: ut inhumanitas: rapina: crudelitas.

50.3.23 Quando enim olei defectui. aquam etiam frigidam superaddimus. hoc est cupiditatem: iniustorum animas perdentem. quomodo iterum poterit accendi?

50.3.24 Cum ergo hinc migrabimus: et cinerem et puluerem referemus: atque etiam fumum densiorem: qui nos accusabit quod lampades extinguerimus.

50.3.25 Vbi enim fumus est: necessario illic ignis est extinctus. sed absit ut hanc quispiam uocem audiat. Nescio uos.

50.3.26 Audiemus enim si uiso paupere: itidem acsi non uideremus afficimur?

50.3.27 si esurientem christum ignorabimus. ignorabit et ipse nos: cum misericordia indigebimus. et merito quidem. Qui enim miserumgrif1470 fol. 3v negligit: qui non opitulatur indigenti. quo uultu aliena postulabit?

50.3.28 Quamobrem curemus queso: annitamur ne decidamus a misericordia sed impleamus lampadas: ad sponsum in talamum ingrediamur:

50.3.29 ad quem utinam omnes admittamur: gratia et benignitate domini nostri Ihesu christi per quem et cum quo patri gloria simul et spiritui sancto in seculaeras1530: secula seculorum, Amen.


PREVIOUS HOMILY | NEXT HOMILY