Omelia LXXIV

74.1.1 Dicitgrif1470 fol. 3r; eras1530 p. 976 ei Philippus domine ostende nobis patrem et sufficit nobis. Dicit ei Ihesus. Tanto tempore uobiscum sum et non cognouisti me Philippe? Qui uidet me uidet et patrem.

74.1.2 Propheta aiebat iudeis. Aspectus meretricis factus tibi: cui nullus pudor est: quod ut mihi uidetur non illi tantum ciuitati dici merito potest. sed omnibus aduersus ueritate est impudentibus.

74.1.3 Dicente enim Philippo ostende nobis patrem. respondit. Tanto tempore uobiscum sum et non cognouisti meeras1530: me? Philippe. Et tamen nonnulli sunt qui post hec uerba abscindunt a patre filium.

74.1.4 Atqui: quam maiorem inquiris propinquitatem. Quidam enim ex hoc uerbo: in Sabellii heresim decidunt.

74.1.5 Verum nos et his et illis omissis: tanquam e regione contrariis: dictorum ueritatemgrif1470 fol. 3v perscrutemur.

74.1.6 Tanto tempore uobiscum sum: eteras1530 p. 977 non cognouisti me Philippeeras1530 om.? Quid enim? Tu ne pater es: quem inquiro? Minime inquit. Propterea non dixit. non cognouisti eum.

74.1.7 sed nihil aliud demonstrans quam quod nihil aliud est filius quam quod est pater: manens in esseeras1530: esse in filius. Vnde autem ad hoc uenit Philippus?

74.1.8 Dixit. Si cognouissetis me: et patrem meum utique cognouissetis. et ad iudeos huiusmodi sepenumero usus est uerbis.

74.1.9 Et aliquando Petrus et iudei. Quis esset pater interrogarunt atque etiam Thomas: et nullus manifeste intellexit. Sed adhuc quid diceret: ignorabant.

74.1.10 et ne cibo grauis Philippus. et post iudeos magistrum temptare interrogando putaretur. huic particule ostende nobis patrem addidit. et sufficit nobis. Nihil aliud querimus.

74.1.11 Nam dixerat christus. Si cognouissetis me: et patrem meum utique cognouissetis. et ita per se patrem ostendebat. Philippus autem in contrarium ordinem uertit inquiens. Ostendeeras1530: Ostende nobis patrem. tanquam christum certo cognosceret.

74.1.12 Verum non dimisit eum christus. sed ad uiam dirigit: per se patrem cognosci persuadens.

74.1.13 Ipse autem carneis his uidere oculis eum uolebat: prophetarum forsitan recordatus: quod deum uiderint. Sed permissio fuit illa o Philippe. Inquit ergo. Deum nemo uidit umquam.

74.1.14 Et iterum. Omnis qui audit a deo et discit: uenit ad me. Neque uocem eius audistis: neque faciem eius uidistis. et in ueteri testamento. Nemo uidebit faciem meam et uiuet.

74.1.15 Quid christus? uehementius arguit. Tanto tempore uobiscum sum et non cognouisti me Philippeeras1530 om.? Et non dixit. uidisti: sed cognouisti.

74.1.16 Nunquid te nosse uolo inquit? patrem nunc uiderieras1530: uidere quero. Tu autem mihi dicis non cognouisti me? Quam nam hoc habet consequentiam? Magnam quidem.

74.1.17 Cum enim hoc sit quod est pater: manens filius. merito in se patrem ostendit. Inde personas diuidens inquit. Qui uidet me: uidet et patrem. ne quis diceret quod pater sit ipse filius.

74.1.18 Nam si ipse esset pater. non sane dixisset. qui uidet me uidet patrem. Sed cur non eum admonuit: quod impossibilia et supra hominem: et sibi soli possibilia postularet.

74.1.19 Cum enim Philippus dixisset: sibi satis esse: uidere patrem: neque ipsum: Philippum uidisse christus ostendit. Certe enim si illum uidisset: etiam ipsum uidere potuisset.

74.1.20 ideo inquit. Qui uidet me: uideteras1530: uidet et patrem. Si quis me uidet: et illum uidebit. hoc est. Neque ego: neque ille uideri possumus.

74.1.21 Philippus enim uisus cognitionem querebat. eteras1530: et cum christum se uidisse arbitraretur uolebatgrif1470 fol. 3r eodem modo et patrem uidere. Vnde neque se uideri ostendit.

74.1.22 Quod si quis dicat uisum hoc in loco cognitionem intelligi id ego non nego. Quieras1530: Philippe, qui me nouit inquit: nouit et patrem.

74.1.23 Attamen non propter hoc dixit. sed ut eamdem substantiam demonstraret. Qui meam substantiam uidet. uidet et patris. et quare hoc? An ne qui creaturam uidet: uidet et deum?

74.1.24 Atqui omnes creaturam norant: et uidebant deum non omnes norant. Preterea uideamus quid Philippus querat. Num sapientiam patris. Num benignitatem? Minime. sed quid esset deus: ipsam uidelicet substantiam.

74.1.25 Ad hoc ergo respondet christus. Quieras1530: Philippe, qui uidet me. Qui autem creaturam uidet: non tamen uidet dei substantiam. Quieras1530: Philippe, qui uidet me inquit et patrem meum uidet.

74.1.26 Quod si alterius esset substantie: minime hoc dixisset. Vt autem pinguiori utamur sermone. Nemo qui aurum ignoreteras1530: ignorat: in argento auri substantiam uidere potest. Non enim alia per aliam apparet natura.

74.1.27 Ideo bene reprehendit inquiens. tanto tempore uobiscum sum. tanta accepisti doctrinam: magna signa et propria diuinitatis:

74.1.28 et que pater solus operatur uidisti: soluta peccata: arcana in medium prolata: mortem fugatam: operationem ex terra factam et non cognouisti me?

74.2.1 Vidisti patrem: noli amplius querere ut uideas. In illo enim me uidisti. Si nouisti me: noli amplius querere. Siquidem in me illum nouisti.

74.2.2 Non credis quia ego in patre. hoc est in illius substantia appareo. Verba que ego loquor uobis a meipso non loquor.

74.2.3 Vides propinquitatis excessum et unius substantie exemplum. Pater in me manens ipse facit opera. Quomodo a uerbis incipiens transit ad opera.

74.2.4 Dici enim poterat. Ipse loquitur. sed duo hic ponit: doctrinam et signa: uel quod etiam uerba erant opera.

74.2.5 Quomodo ergo facit? Etenim alibi inquit. Si non facio opera patris mei: nolite mihi credere: Quomodo ergo hoc in loco patrem facere attestatur? Vt plane ostendat inter patrem et filium nullam esse differentiam.

74.2.6 hoc est. Non aliter pater et aliter ego facio. Nam alibi et se et patrem operari inquit. pater meus usque modo operatus est: eteras1530 p. 978 ego operor. Illic nullam operum diuisionem: hic idem ostendit.

74.2.7 Quod si pinguior uerborum significantia humilitatem arguit. noli admirari. prius enim cum dixisset. non credis: ita prosecutus est: ut ipsum in fidem traheret.

74.2.8 Corda namque eorum ingrediebatur. Creditis quia ego in patre: et pater in me est? Oportuit enim cum patrem et filium audistis: nihil aliudgrif1470 fol. 3v in cognitionis substantie testimonium querere.

74.2.9 Quod si uobis hoc non satis est: ad equalitatem et eamdem substantiam ostendendam: saltem ex operibus intelligite.

74.2.10 et qui uidet me: uidet et patrem meum. si de operibus dictum est. non sane posterius dixisset. sin minus propter opera mihi credite.

74.2.11 Inde se non ea tantum posse. sed et longe maiora per excessum ostendit.

74.2.12 Non enim maiora his posse se. sed quod mirabilius est se aliis dare posse maiorum potestatem profitetur.

74.2.13 Amen amen dico uobis. qui credit in me: opera que ipse facio: et ipse faciet et maiora horum faciet. quia ego uado ad patrem. Hoc est. Vestrum iam est miracula operari. ego abeo.

74.2.14 Inde cum sermonem perfecisset: ut ratio exigebat. inquit. Quodcumque petieritis patrem meum in nomine meo. hoc faciam ut in me glorificetur pater.

74.2.15 Vides iterum quomodo hoc facit? Ego inquit faciam et non dixit. Vt glorificem patrem. sed ut glorificetur in me pater.

74.2.16 Atqui: alibi dicebat. Deus glorificabit eum in seipso. hic uero. ipse glorificabit patrem? Cum enim filius magna posse apparet. in eo pater glorificatur.

74.2.17 Sed quid signat in nomine meo? Quod apostoli dicebant. In nomine Ihesu christi. surge et ambula. Quecumque enim ipsi operabantur eorum autor erat christus: et manus domini erat cum illis. Ego faciam inquit.

74.2.18 Ecce eius autoritatem. Que per alios fiunt ipse facit: que per se facit. Num ne ipse non potest: sed a patre operatur? Et quis nam hec diceret?

74.2.19 Et qua gratia secundum hoc ponit? Vt sermonem suum confirmet: ostendatque ad priora illa nostri gratia descendisse.

74.2.20 Illa enim particula ad patrem uado: hoc est non pereo. sed in propria permanebo dignitate in celis. Que omnia ad eos consolandoseras1530: consolando dicebat.

74.2.21 Cum enim credibile esset eos nondum resurrectione intellecta quadam affici tristitia: aliis ipsos eiusmodi uirtutes collaturos pollicetur. undique eos consolans. et quod non modo perpetuo mansurus sit: sed etiam maiora ostensurus.

74.3.1 Eum igitur sequamur. tollamus eius crucem. Quod si non persecutionis. aliuseras1530: aliud tamen mortis tempus est.

74.3.2 Mortificate inquit membra uestra que sunt super terram. Extinguamus cupiditatem: iram: inuidiam:

74.3.3 hoc est uiuum sacrificium: quod non in cinerem consumitur: neque in fumum euanescit: neque lignis eget: non igne: non gladio: que duo spiritus sanctus habet.

74.3.4 Gladio enim superflua et aliena cordis abscindit. aperit obturatum auditum. Morbi enim et male cupiditates: solent salutaribus sermonibus aditum obstruere.

74.3.5 Siquidem auiditas pecuniarum: non sinit de elemosina precepta audire. Et si preualuerit inuidia: caritatis doctrinam expellit. Etgrif1470 fol. 3r alius quilibet morbus animam occupans: ad omnia pigriorem reddit.

74.3.6 Tollamus ergo malas cupiditates. ad quod uoluntas satis est: ut omnes extinguantur. Neque consideremus uiolentam esse pecuniarum cupiditatem. sed uiolentam desidiam nostram.

74.3.7 Multi quid sit argentum nescire se dicunt. Non enim naturalis est eius cupiditas. Naturales enim affectus a principio et ortu ipso nobis infunduntur.

74.3.8 Aurum autem et argentum etiam diutius ignotum fuit. Vnde ergo aucta est huiusmodi cupiditas? Ab inani gloria: a summa desidia.

74.3.9 Cupiditatum enim alie necessarie sunt: alie naturales: alie neutrum ut exempli gratia. Quecumque perfecto animali non deficiunt: ipse naturales sunt: et necessarie ut edendi: bibendi: dormiendi.

74.3.10 Corporum amor naturalis est. non necessarius. Multi namque eum uincunt: neque tamen pereunt. Pecuniarum autem auiditas neque naturalis est: neque necessaria. sed superuacanea.

74.3.11 modo noluerimus: neque a principio eam complectemur. Certe christus de uirginitate disputans. inquit. Qui potest capere capiat. de pecuniis autem aliter. Nisi quis renunciauerit omnibus rebus suis: non est me dignus.

74.3.12 Rem enim facilem admonebat: quod autem multos exuperat uoluntatis culpa est. Quid ergo omnem nobis de ea excusationem auferimus?

74.3.13 Nam qui a uehementiore affectu uincitur non multum puniendus est. sed qui ab imbecillo hoste superatur: minime potest excusari.

74.3.14 Quid respondebimus dicenti. Esurientem me uidistis: et non dedistis mihi cibum? Quomodo nos purgabimus? Adducemus paupertatem. Sed non sumus uidua illa pauperiores: que duoseras1530 p. 979 obulos offerens: omnes superauit.

74.3.15 Neque enim quid offeras deus aspicit. sed dantis uoluntatem. hoc enim sibi cure est.

74.3.16 eius ergo benignitate perspecta que possumus offeramus. ut et in presenti uita et in futura diuinam gratiam consecuti promissis bonis perfruamur. Gratia et benignitate domini nostrieras1530: nostri Iesu Christi et cetera.


PREVIOUS HOMILY | NEXT HOMILY