Omelia XIX (xviii)

19.1.1 Inuenitgrif1470 fol. 3v; eras1530 p. 814 hic primumeras1530: prior fratrem suum Simonem et dixit ei. Inuenimus Messiam: quod est interpretatum christus: et adduxit eum ad Ihesum.

19.1.2 Cum a principio deus hominem fingeret: noluit solum esse. sed ei dedit mulieris auxilium: et ut una cohabitarent: instituit. Norat enim hac mutua consuetudine multum utrique emolumenti prouenturum. Quid si non ut decuit mulier tanto usa est beneficio?

19.1.3 Nam si rei ipsius natura considerabitur: magna profecto in hac coniunctione deprehendetur utilitas: modo aliquid sapiamus. neque in uxore dumtaxat et uiro. sed et fratribus: si tanto ipsi munere frui uoluerint.

19.1.4 Vnde propheta. Ecce quam bonum inquit et quam iocundum: habitare fratres in unum. Et Paulus. ne eorum congregationem dimitteremus: admonuit. Hec est inter nos et bestias differentia.

19.1.5 Hac gratia ciuitates: fora: domos excogitauimus: ut simul uiueremus. non mutua tantum consuetudine. sed caritatis uinculo. Cum enim indagaeras1530: indiga nobis natura ab opifice deo tributa sit. neque sibiipsi sufficiens. utilitati nostre prospectum est. ut scilicet indigentia nostra mutua consuetudine iuuaretur.

19.1.6 Itaque quod alteri deest: alterius auxilio suppletur. Non aliter hac mortali successione diutinam immortalitatem seruamus.

19.1.7 Longum explicatu esset impresentiaeras1530: in praesentia quantum hac inuicem intima et sincera coniunctione utilitatis proueniat, sed aliud intendimus cuius gratia hec nobis dicta sunt.

19.1.8 Andreasgrif1470 fol. 3r autem cum apud Ihesum multa didicisset: non abscondit thesaurum. sed ad fratrem festinauit: accepta bona quamprimum communicaturus.

19.1.9 Sed qua gratia Iohannes: quem christus sermonem habuerit non enarrauit? Vnde cognoscere possumus quod ideo apud christum manserint?

19.1.10 Pauloante id nobis ostensum est. et ex hodierna contione etiam cognoscere licebit. Quid enim fratri Andreas dicit? Inuenimus Messiam: quod interpretatur christus.

19.1.11 Vides quamcito didicit simul et persuadentis magistri sapientiam: et eorum in discendo incredibilem a principio diligentiam ostendit?

19.1.12 Hoc enim uerbum. inuenimus: anime est maxime eius aduentum desiderantis: et celitus ueniam expectantis. cuius aduentu exultans: alios euangelii gestiat fieri participes.

19.1.13 Hoc fraterni animi cognati amoris: sinceri est affectus officium: ut in spiritalibus quamdiligentissimam curam adhibeamus: inuicem opitulemur. Audi Andream quamassertiue articuli adiectione dicat. Inuenimus Messiam.

19.1.14 Vnum quendam christum expectabant nihil cum aliis communicantem. Considera ab ipso principio fidelem et beniuolum Petri animum. Cucurrit e uestigio: nil moratus. Adduxit inquit eum ad Ihesum.

19.1.15 Sed nemo eius damnet nimiam in credendo facilitatem: nisi prius rem ipsam diligenter intueatur. Siquidem credibile est Andream plura persuasioni maxime accomodata: narrasse. Verum euangeliste nonnunquam multa breuitatis gratia: pretermittunt.

19.1.16 Preterea non dicit ei statim persuasisse. sed tantum adduxisse ad Ihesum: ut inde totum disceret. Aderat enim alter discipulus doctrine particeps.

19.1.17 Nam si Iohannes baptista cum inquit. Ecce agnus dei. et qui in spiritu baptizat: certiorem doctrinam magistro edocendam reliquit: et inde hauriri hortatus est. longe magis Andreas. cum suum non esset officium: neque ad tanti luminis narrationem sufficeret. ad ipsum fontem fratrem adducere oportuit: tanto studio et alacritate. ut nihil eum auerteret auteras1530 p. 815 moraretur.

19.1.18 Intuitus autem eum Ihesus dixit. Tu es filius Simon iona. Tu uocaberis cephas: quod interpretatur Petrus. Incipit iam reuelare diuinitatis misteria: eamquegrif1470 fol. 3v paulatim per prophetias aperire. hoc pacto et cum Nathanael egit: et cum muliere Samaritana.

19.2.1 Non enim minus quam signa: prophetie mouent: neque ullum pre se ferunt fastum. Nam miracula apud stultam plebem nonnunquam calumpnia notantur.

19.2.2 In Beelzebub enim inquit eicit demonia. prophetia autem nulli crimini est obnoxia. In Simone enim atque Nathanael hac doctrine uia usus est. non autem in Andrea et Philippo.

19.2.3 Quid tandem? Quoniam ille Iohannis habuit testimonium: non parui ad fidem momenti. Philippus uero conspectis qui aderant: facile persuasus est.

19.2.4 Tu es Simon filius Iona. Ex presenti futurum credit: qui enim patrem nominat. constat eum futurum preuidere: et honorifice de eo predicit.

19.2.5 non adulatione. sed ueri predictione. quod uel ex Samaritana constat: quam uehementer reprehendit: preterita eius opera commemorans.

19.2.6 Quinque enim uiros habuisti: et quem nunc habes: non est tuus uir. Sic et pater eius: multa predicit: idolorum arguens opinionem. Adnuncient que nobiseras1530: uobis uentura sunt. Et iterum adnunciaui et saluos feci: et non erat in uobis alienus.

19.2.7 Et in tota prophetia hoc meminit. Hoc enim uel maxime dei opus est: quod neque demones imitari possunt. quamuis maiorem in modum annitantur. In miraculis enim sepe sub ueritatis umbra decipi possumus. predictio futurorum immortalis dei dumtaxat opus est.

19.2.8 Quod si quando demones aliquid predixerunt: stultum et incautum uulgus deceperunt. eorum nanque uaticinia: passim falsa deprehenduntur.

19.2.9 Atqui Petrus nihil ad christi uerba respondit. Nondum enim quicquam uiderat manifeste. sed primo didicit. Animaduertendum autem: quod non omnia que euentura ei erant: hoc primo congressu predixit. Non enim appellauit eum Petrum. Non dixit super eam petram edificaturameras1530: aedificaturum ecclesiam.

19.2.10 Sed dixit: tu uocaberis cephas. Illud enim maioris erat: et potestatis: necnon etiam autoritatis. Ea enim christus nunc conticuit. humilius a principio loquitur.

19.2.11 Cum uero diuinitatem suam demonstrauit: maiora narrauit: inquiens. Et ego dico tibi. Tugrif1470 fol. 3r es Simon. tu uocaberis Cephas. quod interpretatur Petrus. et super hanc petram edificabo ecclesiam meam.

19.2.12 Hunc Petrum appellauit. Iohannem uero filium tonitrui. Quamobrem: ut ostendat se eundem esse qui uetus dedit testamentum. Ipse est qui nomina apte imponit. qui Abram. Abraam: Saram: Sarram. Iacob Israel: uocauit.

19.2.13 Multis a natiuitate nomina imposuit. ut Isaac. Sampson. ut iis quorum meminit hesaia et osee. quibusdam quam a parentibus acceperunt appellationem: mutauit. ut predictis et Ihesu. Mos etiam antiquitus erat a rebus nomina imponi. quod et Helias fecit.

19.2.14 hoc autem non temere fit. sed ut ea appellatio imponatur: que sit diuini beneficii perpetuum monumentum. et memoria per predicta nomina auditorum animis imprimatur. Ita et Iohanni celitus nomen imposuit.

19.2.15 qui enim debebant ab ineunte etate uirtute pollere: eis tunc indita sunt nomina. qui uero in etatis progressu profecturi erant: postmodum.

19.3.1 sed tunc quidem uaria ac differentia singuli nomeneras1530: nomina acceperunt. Nunc autem uno omnes appellamur christiano scilicet omnium maximo atque prestantissimo. cum quo et filii dei et amici et corpus dicti sumus.

19.3.2 qua appellatione ceteris omnibus uehementius excitari: et promptiores ad uirtutem complectendam fieri:

19.3.3 nec ea quicquam indignum facere conari debemus. Eodem quo christus nomine uocamur: ut Paulus testatur. cuius excellentiam nos intelligere oportet.

19.3.4 quod si iis qui principis cuiuspiam aut alterius clari uiri nomen sortitus est: cum id audit. tumet atque superbit: et magne id sibi glorie arbitratur: eiusque autoritatem pro uiribus seruare annititur. quid nobis faciendum est:

19.3.5 qui non principis: non terrene alicuius potestatis. non angeli. non archangeli. sed ipsius omnium regis nomine appellari dignati sumus? Nonne ita animam nostram instituemus: ut non afficiatur iniuria qui tanto nos honore prosecutus est?

19.3.6 an ignoratis quanto cohortes regie et scutati: et astati eius latus stipantes honore habeantur? ita et nos proximi facti deo eo magis quam quos nunc diximus. quo corpus propinquius est capiti. quam illi regibus: totis uiribus contendamus ut christi simus imitatores.

19.3.7 Qui inquit. Vulpes cubilia habent: et uolatilia celi nidos struunt. filius autem hominis non habet ubi inclinet caput:

19.3.8 Hoc ego a uobis exigere possem: graue fortasse et onerosum multiseras1530 p. 816 uidebitur. Quare hanc perfectionem propter imbecillitatem nostram omittamusgrif1470 fol. 3v.

19.3.9 Arbitror autem uos non inhiare pecuniis. sed quemadmodum summam illam uirtutem propter multorum imbecillitatem omitto: ita uobis a summa malitia abstinendum est ac etiam longe magis.

19.3.10 non accuso qui domos habent: agros: pecunias: mancipia modo: iiseras1530: his bene utantur ad frugalitatem: et ut decet. hoc est tanquam dominus non tanquam seruus. ut ea possideat non ab iiseras1530: his possideatur. ut utatur. non abutatur.

19.3.11 Χρηματωeras1530: Χρήματα enim hoc est pecunie απο τον χρηθαι: quod est uti dicuntur: ea uidelicet ratione: ut his in necessitatibus utamur non ut seruemus. hoc serui est. illud domini: et ius super id habentis.

19.3.12 Non propterea diuitias accepisti: ut terre defodias: sed distribuas liberaliter: quas si deus seruari uoluisset. non sane homini dedisset. sed terreeras1530 om. creditas dimisisset.

19.3.13 uerum cum uelit expendi eas nobis largitus est. ut iiseras1530: his inuicem communicaremus. Qui pecunias seruat non est earum dominus.

19.3.14 Quod si ut augeantur seruas: ea profecto optima augendi ratio: ut in omnes distribuantur. Neque enim sine sumptu lucrum: neque diuitie sine larga effusione proueniunt. Cuius rei argumentum in secularibus rebus uideri licet.

19.3.15 Siquidem mercator et agricola: ille pecunias: hic semina: profundit. Mercator nauigando pecunias in multos impendit: ut deinde lucretur. agricola semina in terraeras1530: terram iaciens: assiduo seeras1530: diei labore exercet: ut plus inde accipiat.

19.3.16 hic autem non tanto opus est labore. non nauis fabricanda est: non iungendi boues: non terra aranda: non tempestates: non aeris imtemperies: non uis grandinis timenda:

19.3.17 nulli fluctus: nulli scopuli offendendi. Hec nauigatio: hec satio: una dumtaxat re indiget: ut dispergantur diuitie. reliqua omnia agricola ille perficiet. de quo inquit christus. Pater meus agricola est.

19.3.18 Que igitur temeritas: que insania: ubi omnia sine labore sine periculo assequi possumus: supinos et oscitantes persistere? ubi autem sudores innumeri: nauigandi pericula: labores: cure. et quod grauius est incertum uotum: tantopere inuigilare?

19.3.19 Nolite queso nolite ergaeras1530: ergo propriam salutem tantopere desipere. sed tot periculis contemptis: ad faciliora et lucrosiora: curramus: ut futura bona consequi possimus. gratia et benignitate domini nostri Ihesu christi per quem et cum quo patri gloria simul et spiritui sancto nunc et semper et in secula seculorum Amen.


PREVIOUS HOMILY | NEXT HOMILY