Omelia XLI

41.1.1 Scrutaminigrif1470 fol. 3v; eras1530 p. 880 scripturas quia uos putatis in ipsis uitam eternam habere et ille sunt que testimonium perhibent de me: et non uultis uenire ad me ut uitam eternam habeatis.

41.1.2 Longam ad uos de spiritalibus rebus orationem habemus dilectissimi. Neque tamen eam nobis satis esse ad salutem arbitramur: etiam si pro uiribus insistamus.

41.1.3 Nam si in rebus secularibus et in comparandis diuitiis: nemo sibi satis facere uideatur: cum iiseras1530: his preter rationem et modum utatur. Longe magis in spiritalibus id usu uenerit. Siquidem longe hec maiori indigent studio.

41.1.4 Propterea christus iudeos ad scripturarum non simplicem et nudam lectionem. sed ad inuestigationem perquam diligentem: relegauit.

41.1.5 Non dixit legite scripturas. sed scrutamini. Diuina enim summa indigent diligentia.

41.1.6 in umbra enim maioribus illis non ab re locutus est. Idcirco effodere profundius iubet: ut que alte delitescunt: inuenire possimus.

41.1.7 Non enim rem in superficie et in promptu positam effodimus. sed que tanquam thesaurus profunde reconditur.

41.1.8 Qui enim huiusmodi querit nisi summam adhibeatgrif1470 fol. 3r diligentiam et laborem: nunquam quesita inueniet.

41.1.9 Quamobrem inquit. Scrutamini scripturas. Quia uos putatis in eis uitam eternam habere.

41.1.10 Non inquit habetis. sed putatis habere ut demonstraret nihil eos sola lectione proficere. nisi fides accedat.

41.1.11 Dicit igitur. Nunquid scripturas admiramini? Nunquid inde uitam consequi arbitramini? Ille de me perhibent testimonium. et non uultis uenire ad me? ut uitam eternam habeatis.

41.1.12 Non immerito inquit putatis. quoniam ipsi credere nolebant sed in sola lectione gloriabantur.

41.1.13 Deinde ne nimio studio: glorie suspitionem incuteret: et id dicere putaretur: ut sibi autoritatem conciliaret.

41.1.14 Etenim Iohannis et patris testimonium: et opera sua meminerat: et omnia conatus est: ut eos alliceret ad credendum.

41.1.15 ne inquam credibilem multis suspicionem incuteret. subdit. Claritatem ab hominibus non accipio. Hoc est non egeo humana gloria.

41.1.16 Sol enim a lucerna lucem non accipiteras1530 p. 881. Qua igitur gratia hoc dicitur? Vt salui sitis:

41.1.17 ut superius inquit. Significauit tamen et hic etiam cum dixit. Vt uitam habeatis. Affert autem et aliam causam. Sed cognoui uos. quia dilectionem dei non habetis in uobis.

41.1.18 cum tanquam dei amatores iudei christum persequerentur: quod se equalem deo faceret: sciretque non esse credituros: ne quis percontaretur cur id diceret:

41.1.19 ut uos reprehendam inquit. quod non pietate in deum me persequemini. Nam si ipse et operibus et scripturis mihi perhibet testimonium.

41.1.20 Quemadmodum antehac me deo contrarium arbitrati expulistis. ita ex quo uobis ueritatem ostendi recipere deberetis: si deum diligeretis. sed non diligitis.

41.1.21 propterea hoc locutus sum: ut temere uos elatos ostendam: et inuidiam obtegere:

41.1.22 quod etiam ex sequentibus confirmat. Ego enim ueni inquit in nomine patris mei: et non accepistis me. si alius uenerit in nomine suo illum accipietis.

41.1.23 Animaduerte ut omnibus in locis: propter hoc se missum: et a patre accepisse iudicium et nihil posse a seipso facere profitetur: ut omnem tollat incredulitatis excusationem:

41.1.24 sed quemnameras1530: quem nam non in nomine patris uenturum dixit? Antechristumeras1530: Antichristum et perfidiam eorum: sine contradictione demonstrat.

41.1.25 Nam si tanquam dei amatores me persequimini: longe magis antechristumeras1530: Antichristum persequi oportuerit. Ille enim neque se missum a patre: neque eius uoluntate uenire dicet.

41.1.26 sed omnem sibi potestatem uendicabit: se omnium deum profitebitur. Vt Paulus inquit ingrif1470 fol. 3v omnibus dicentem se deum: aut quod colitur: ostendentem seipsum deum esse

41.1.27 hoc est quod proprio nomine uenerit. ego autem me in nomine patris mei uenire profiteor. Satis id indicare poterat: quod deum non amarent. cum ab ipso missum non reciperent.

41.1.28 Verum ex anthichristo etiam eorum impudentiam coarguit. cum eum qui se a deo missum predicat: non recipitis:

41.1.29 coletis autem. qui se deum nescire: et se maximum deorum esse gloriabitur. perspicuum erat: quod inuidia ipsum persequebantur.

41.1.30 ideo duas affert sermonis sui causas. et prius utiliorem. Vt salui sitis. et uitam habeatis.

41.1.31 et licet non essent audituri: grauiorem tamen ponit: ut assolet.

41.2.1 Et quidem Paulus de anthichristo disputans: prophetauit. quod mittet illiseras1530: illos deus in operationem erroris: ut credant mendatio: ut iudicentur omnes qui non crediderunt ueritati. sed consenserunt iniquitati.

41.2.2 Christus autem non dixit uenturum, sed si uenerit: ut remissus auditores offenderet. nam propter summam eorum perfidiam anthichristi aduentum tacuit.

41.2.3 Paulus autem intelligentibus aperte eum manifestauit. quod illos inexcusabiles facit.

41.2.4 Deinde incredulitatis causam his uerbis exequitur. Quomodo potestatis uos credere qui gloriam inuicem accipitis: et gloriam que a solo deo est non queritis?

41.2.5 Hic iterum ostendit: nullam eos diuinorum considerationem habere. sed eorum pretextu proprium affectum obtegere.

41.2.6 tantum autem a querenda dei gloria abesse: ut humanam potius quam diuinam optarent:

41.2.7 qua ergo ratione tantum odii pro dei gloria susciperent: quam adeo contemnebant: ut etiam humanam preponerent.

41.2.8 Cum itaque simulatam eorum in deum dilectionem arguisset: et ex iiseras1530: his que in se facerent: et que in antichristum essent facturi.

41.2.9 ostendissetque nulla uenia dignos. iterum Moisen: qui eos accusat in medium adducit.

41.2.10 Nolite putare quia ego accusaturus sum uos apud patrem. est qui accusat uos Moises in quo uos speratis.

41.2.11 si enim crederetis Moisi: crederetis forsitan et mihi. de me enim ille scripsit. si autem illius litteris non creditis. quomodo meis credetis uerbis?

41.2.12 hoc est. ante me ille uos uestri in me animi reprehendit. Moisi enim magis creditis quam mihi. Ecce quomodo omnem eis aufert excusationem.

41.2.13 deum uos diligere profitebamini: me persequendo: ostendi quod eius odio hoc facitis. Dicebatis me sabbatum soluere. legem transgredi: purgaui calumniam.

41.2.14 Contra me hecgrif1470 fol. 3r audere asserebatis: ut Moisi crederetis. Demonstraui hoc uos pacto maxime legi Moisi contradicere.

41.2.15 tantum enim absum: ut Moisi legi repugnem. ut nemo alius eque uos accusaturus sit: quam ipse qui legem condidit.

41.2.16 Vt igitur de scripturis inquit. in quibus putatis uitam eternam habere: ita et de Moise in quo uos speratis. ubique ipsorum armis eos confodiens.

41.2.17 Et unde constat: Moisen accusaturum: ut te iactare non credamus? Quid tibi cum Moise? Sabbatum soluisti: quod ille obseruandum mandauit. Quomodo nos accusaturus est.

41.2.18 Quo uteris argumento: quod in alio suo ipsius nomine uenientem simus credituri? ad hec nullum adducis testimonium.

41.2.19 Atqui omnia hec ex superioribus confirmantur. cum enim se a deo uenisse: ab operibus: a Iohannis et patris testimonio: asseueret. constat Moisen eos accusaturum.

41.2.20 Quid ille inquit? Siquis uenerit signa faciens: et ad deum adducens: et futura uereeras1530 p. 882 predicens: ei promptissimo animo parere oportet.

41.2.21 christus omnia hec fecit. signa uerissima operatus est. ad deum omnes traxit et que predixit: rerum euentu confirmata sunt.

41.2.22 Quod autem ob christi odium alium suscepturi sint: inde perspicuum est quoniam qui diuina uoluntate uenientem fugant: contrarium recipiunt.

41.2.23 Neque id tibi admirationi sit: quod Moisi adducat testimonium. cum ab homine se testimonium non accipere dixerit. non enim ad Moisen. sed ad diuinam eos scripturam relegat.

41.2.24 Verum cum scripturis minus mouerentur: se ad ipsum refert legislatorem: qui eos accusat. et expressius metum incuciens: singula eorum uerba coarguit.

41.2.25 Considera queso. Dicebant quod dilectionis in deum gratia christum persequebantur. ostendit contrarium quod odii. Dicebant: quod Moisen defenderent. ostendit quod oppugnant. et quia ei non credunt: id faciunt.

41.2.26 Nam si legis assertores essent: oportebat ut qui legem impleret: probarent. Si deum diligebant ei credere qui ad deum eos traheret. Si Moisi credebant: quem Moises predixerat adorare.

41.2.27 Quod si illi qui ante me fuit. fides non adhibetur: minime mirum si me ab eo iam pridem prenunciatum expellitis.

41.2.28 Quemadmodum ergo qui se Iohannem admirari arbitrabantur eos potius contemnere ex iiseras1530: his que in ipso facerent: demonstrauit.

41.2.29 itidem et in Moise usu eis uenire ostendit: et semper in eorum caput omnia que pro se adducere opinabantur: retorquet.

41.2.30 Tantum enim absumgrif1470 fol. 3v inquit ut a lege iudaica uos abducam: ut ipsum legislatorem contra uos testem adducam. Dicit ergo scripturas de ipso testari:

41.2.31 ubi autem nondum aperuit: ut maiorem eis formidinem incuteret et ad inuestigandum interrogandumque excitaret.

41.2.32 Nam si non rogatus dixisset facile contempsissent. hoc autem pacto eos rogare et discere oportebat: si attentionem prestabant.

41.2.33 Ideo non in demonstrationibus tantum sed in sententiis et minis uehemens est: ut uel hoc saltem pacto: metu trahat ad credendum. Illi autem tacent.

41.2.34 Talis enim malicia est? Quidquid dicatur? fiatue non exurgit. sed proprium seruat uenenum:

41.3.1 sed omnis ab animo eiicienda est: nec ulli innectendus dolus. Ad prauos enim prauas uias deus mittit:

41.3.2 et spiritus sanctus sapientie fugiet dolum: et discedet a rationibus imprudentium. Nihil enim tam stultos homines facit quam malicia.

41.3.3 Fraudulentus enim perfidus ingratus. he nanque malicie species sunt. cum non ledentem ledit: cum nectit dolos: cum beneficiorum obliuiscitur: nonne summe pre se fert stulticie iudiciumeras1530: indicium?

41.3.4 Nihil sapientiores reddit quam uirtus. etenim gratos: benignos: mites: humanos: mansuetos lenes: ceteris uirtutibus preditos efficit.

41.3.5 Quid ita affectis prudentius. fons mater radix sapientie uirtus non secus ac malicia omnis ex stulticia oritur. Siquidem superbus et iracundus quoniam sapientia carent: iiseras1530: his affectibus absumuntur.

41.3.6 Ideo inquit propheta. Non est sanitas in carne mea a facie insipientie mee:

41.3.7 ut omne peccatum e stulticia ortum habere demonstret. nam qui uirtuti studet: qui deum timet iiseras1530: is sapientissimus est.

41.3.8 Initium inquit sapientie timor domini. Quod si ita est: malus: qui dei timorem non habet: sine dubio non est sapiens.

41.3.9 qui hac uera caret sapientia stultissimus est. Atqui multi malos admirantur: quod et iniuriam facere et offendere possint:

41.3.10 non intelligentes eos maxime miseros existimandos: qui cum alios se ledere arbitrentur in se ensem stringunt. quod ultime est dementie:

41.3.11 ut seipsum ledendo quis non cognoscat sed sibi alium ledere uideatur. Quod Paulus sentiens inquit.

41.3.12 Quare non potius iniuriam accipitis? Quare non magis fraudem patimini?

41.3.13 Non accipere iniuriam in non inferendo est: sicut non pati malum in non faciendo male quamuis multi ambigant: nec sapientiam amplecti uelint.

41.3.14 Hec considerantes dilectissimi nongrif1470 fol. 3r qui accipiunt. sed qui inferunt iniuriam: eos miseros dicamus: deploremusque

41.3.15 cum ipsi maxime accipiant: et cum deo bellum gerant: cum omnium contra se ora aperiant: cum in hoc seculo mala laborent fama: et in futuro perpetuum sibi pariant supplicium.

41.3.16 qui autem accipiunt et magno animo omnia perferunt: deum propicium habeant: omnes eis commisereantur: omnes laudent. omnes benigne suscipiant.

41.3.17 Ipsique in hac uita maximum sapientie exemplum prebeant. et in futuro gloriam expectent sempiternam. quam utinam omnes consequamur.

41.3.18 gratia et benignitate domini nostri Ihesu christi cum quo patri gloria simul et spiritui sancto in secula seculorum.


PREVIOUS HOMILY | NEXT HOMILY