Omelia LXXXVIII

88.1.1 Cum ergo prandissent dicit. Simoni Petro Ihesus Simon Iohanna diligis me plus his? Dicit ei. Etiam domine. tu scis quia amo te.

88.1.2 Multa quidem alia sunt que apud deum nobis fiduciam prebent: et que nos claros et probatos ostendunt.

88.1.3 Quod autem maxime diuinum nobis amorem conciliat: est proximi dilectio: quam a Petro christus exigit.

88.1.4 Nam cum finem cibis fecissent. dicit Simoni Petro Ihesus. Simon Iohannis: diligis me plus his? dicit ei. Etiam domine. tu scis quia amo te. Dicit ei. Pasce agnos meos.

88.1.5 Quid tandem aliis omissis: his dumtaxat Petrum affatur? Os erat apostolorum: et princeps. Propterea et Paulus eum preter alios uisurus ascendit.

88.1.6 simul ut ei ostenderet iam sibi fiduciam habendam. tanquam enim negationis obliuisceretur: fratrum curam ei committit: neque negationis meminit: neque exprobrat.

88.1.7 tantum dicit. Si amas me: fratrum curam suscipias: et quam in omnibus dilectionem ostendisti: et qua delector: nunc ostende. Et animam quam pro me positurum dixisti: hanc pro ouibus meis trade.

88.1.8 Cum ergo semel atque iterum interrogatus: ipsum arcanorum cordis perscrutatorem: testem aduocasset. et adhuc tercio interrogaret: perturbatus est Petrus: ueritus superiora.

88.1.9 Nam cum forti animo esset: reprehenus est: postmodum. ideo iterum ad ipsum confugit dicens. Tu omnia scis. hoc est. presentia et futura.

88.1.10 Vide quanto melior factus est: et modestior. non amplius temere perstat in sententia: neque contradicit.

88.1.11 Propterea contristatus sum: ne forte me amare arbitratus: non amem. ut antea cum me fortem et constantem putarem: postmodum imbecillis deprehensus sum.

88.1.12 Ter autem interrogat: et semper idem precipit: ut demonstret quanti ouium suarum curam faciat. et quod hoc maximum sit amoris argumentum.

88.1.13 et cum dicat quantum eum diligat: predicit et martirium quod passurus erat. ostendens quod non ob eius diffidentiam id diceret. sed quod maxime crederet:

88.1.14 uolens amoris in eum signum demonstrare. et erudiens nos. quonam pacto amandus sit.

88.1.15 Quare inquit. Cum esses iunior cingebas te: et ambulabas ubi uolebas. cum autem senueris extendes manus tuas: et alii te cingent et ducent te quo tu non uis.

88.1.16 Atqui: hoc uolebat: et desiderabat. Quare et hoc manifestum fecit.

88.1.17 Cum enim aliquando dixisset. Animam meam pro te ponam. et Si oportuerit me mori tecum non te negabo. ei uicem reddidit.

88.1.18 Quid autem significat. Quo tu non uis? Nature affectum: et carnis necessitatem indicat: et quod anima inuita corpus relinquit. et licet uoluntas constans et firma esset. natura tamen imbecilla.

88.1.19 Nemo sine dolore a corpore dissoluitur: diuina hoc utiliter dispensante prouidentia: ne multi uiolentam mortem eligerent.

88.1.20 Nam si etiam sic hoc diabolus persuadere potest: et in multa nos precipicia: et uoragines impellit. Nisi tantum anime esset corporis desiderium: in paruo etiam merore multi sibi mortem consciscerent.

88.1.21 Quo igitur non uis naturalem affectum significat. Quomodo autem cum dixisset. cum esses iunior subdidit: cum senueris?

88.1.22 Quod tunc neque iuuenis esset: neque senex sed uir perfectus. Sed cur superioris uite meminit.

88.1.23 Vt significet in rebus secularibus iuuenem utilem esse: senem. inutilem.

88.1.24 non ita in diuinis. sed cum aduentauerit inquit senectus: tunc fortior eris: atque prestantior. nihil te etas impediet.

88.1.25 Hec dixit. non ut eum perterreret. sed ut excitaret. norat enim eius animum. et quod iampridem eius boni desiderio tenebatur. simul autem et mortis genus demonstrat.

88.1.26 Cum enim Petrus omnino pericula pro christo subire uellet. Confide inquit. ita enim tuum implebo desiderium. Nam qui non passus es iuuenis: patieris senex.

88.1.27 Inde erigens auditoris animum euangelista. addidit. Hoc autem dixit. significans qua morte clarificaturus esset christum deum.

88.1.28 Non dixit. moriturus: ut intelligas mori pro christo gloriam esse et honorem. Et cum hoc dixisset inquit ei. Sequere me.

88.1.29 Quibus uerbis iterum curam: et familiarem in eum affectum: ostendit. Quod siquis percontaretur. quomodo Iacobus sedem hierosolimis acceperit.

88.1.30 responderem. hunc totius orbis magistrum proposuisse.

88.1.31 Conuersus Petrus: uidit illum discipulum quem diligebat Ihesus sequentem: qui et recubuit in cena super pectus eius. et dixit ei. Domine hic autem quid?

88.2.1 Qua gratia recubitus illius meminit? Non ab re. sed ut ostendat Petri post negationem fiduciam.

88.2.2 Qui enim tunc non est ausus Ihesum interrogare. sed id muneris alteri delegarat. hic commissa sibi fratrum cura.

88.2.3 non modo alteri uicem suam mandat. sed et ipse magistrum interrogat. Et Iohannes quidem tacet. ipse autem loquitur.

88.2.4 Preterea et suam in eum pre se fert dilectionem. Diligebat enim maiorem in modum Iohannem Petrus: quod et ex sequentibus apparet: et per euangelistam eorum uinculum etiam in actionibus demonstratur.

88.2.5 Nam cum magna christus Petro communicasset: orbis terrarum curam demandasset. martirium predixisset: et maiorem erga eum dilectionem testatus esset. cum uellet Petrus Iohannem socium et collegam. inquit. Hic autem quid?

88.2.6 Nunquid eandem uiam aggredietur? et quemadmodum in cena interrogare non ausus: Iohannem suffecit: ita nunc uicem reddit. arbitratus eum uelle. sed non audere de se sciscitari.

88.2.7 Tum christus. Sic eum uolo manere donec ueniam. Quid ad te?

88.2.8 Nam cum nimia id caritate diceret Petrus: nec ab eo diuidi uellet. ostendens christus: quod quanta uis eum dilectione prosequeretur: suam assequi non posset. inquit. Sic eum uolo manere? Quid ad te.

88.2.9 His uerbis nos erudiens: neque dolendum: neque curiosius preter diuinam uoluntatem inuestigandum.

88.2.10 Nam cum Petrus semper in huiusmodi interrogationibus feruentius prosiliret: iterum eius feruorem retundens: quod non sit ulterius inquirendum in hunc modum respondit.

88.2.11 Exiit ergo sermo iste inter discipulos quod ille non moritur. et non dixit ei Ihesus: quia non moritur. sed sic uolo eum manere donec ueniam. Quid ad te?

88.2.12 Noli arbitrari inquit eodem modo de uobis disposuisse. Hoc autem dixit ut intempestiuum affectum: et consuetudinis desiderium tolleret.

88.2.13 Cum autem essent orbis terrarum curam suscepturi: simul amplius esse non oportebat. Magnum enim fuisset mundo detrimentum.

88.2.14 Idcirco inquit. Opus suscepisti. id considera: perfice: labora: et te certaminibus expone. Quid ad te si uolo eum manere hic? Tu officium tuum cura: et exequere.

88.2.15 Tu autem hoc in loco: euangeliste lenitatem intellige. Videns nanque discipulorum suspicionem: corrigit eam: tanquam quid dixerit non intelligerent.

88.2.16 Non dixit inquit Ihesus. quia non moritur. sed sic uolo eum manere. Hic est discipulus ille qui testimonium perhibuit de his: et scripsit hec: et scimus: quia uerum est testimonium eius.

88.2.17 Quid tandem preter aliorum morem: hic solus secundum de seipso perhibet testimonium? Videtur enim auditoribus occurrere? Quenam hec causa.

88.2.18 Dicitur ultimus se ad scribendum diuina inspiratione contulisse. ideo et suam dilectionem: et causam quare ad scribendum uenerit:

88.2.19 frequenter ostendit: ac meminit: hinc sibi fidem comparans: quod inde motus sit.

88.2.20 Et scio inquit quod uerum dico. Quod si multi non credent ex eo credendum est: quod sequitur.

88.2.21 Sunt inquit et alia multa que fecit Ihesus: que si scribantur per singula: nec ipsum arbitror mundum capere eos: qui scribendi sunt libros.

88.2.22 Vnde constat quod non ad gratiam locutus sum. Cum enim ex tot et tantis operibus neque uel ea que alii meminerint. sed pluribus eorum omissis

88.2.23 (iudeorum insidias: lapidationes: odia: iniurias: maledicta: et quomodo eum demonium habentem: et deceptorem appellabant) in medium protulerim. perspicuum est me non ad gratiam conciliandam prolocutum.

88.2.24 quam qui aucupatur: contrafacere oportet: contumelias tegere: laudes predicare.

88.2.25 Cum ergo certissima scripserit: non recusat etiam suum in medium ferre testimonium: quod singula inuestigarit: examinaueritque.

88.2.26 Mos enim nobis est ut uerissimi esse uideamur: nostrum non recusare testimonium.

88.2.27 Quod si nos facimus: multo magis ille qui ex spiritu scribebat: quod et alii apostoli predicabant. Nos testes sumus eorum que dicimus: et spiritus qui dedit obedientibus sibi.

88.2.28 omnibus enim affuerat. Matrem commendatam habuit. que et signa amoris erant: et quod certo omnia sciret.

88.2.29 Quod si tanta signa facta dixit: noli admirari. sed immensam auctoris potestatem intellige et crede.

88.2.30 Vt enim facile nobis est loqui: ita et illi. immo longe facilius facere que uult. uoluntas sola sufficit: et cuncta ei parent.

88.3.1 His ergo diligenter attendamus: neque omittamus quin explicemus: atque inuestigemus. A frequenti nanque congressu: aliquid consequamur. Ita uitam nostram purgare poterimus. ita spinas incidere.

88.3.2 Tale enim peccatum est: et secularis cura res infructuosa et molesta.

88.3.3 Et quemadmodum spina: ubicunque tangitur: tangentem pungit. ita secularia ubicumque comprehenderis: ledunt.

88.3.4 Verum non huiusmodi spiritalia. Sed margarite cuidam similantur: quam cum tractaueris: delectat oculos.

88.3.5 Vt exempli gratia. Fecit aliquis elemosinam. non modo spe futurorum nutritur. sed et seculi bonis semper confidens letatur. et omnia audenter faciens: malas uincit cupiditates:

88.3.6 et ante regnum hic iam fructum accipit. cum laudetur: cum in admiratione sit. et ante omnia: a propria conscientia.

88.3.7 Et singula bona opera huiusmodi sunt quemadmodum: mala etiam ante gehennam hic torquent. Vulnerant enim conscientiam.

88.3.8 Et siquid maneat peccatores intelligeres. meticulosus et trepidus etiam nemine puniente effecereris.

88.3.9 Et si diuicie tibi essent: multos haberes inimicos: et suspiciose uiueres. neque iam resistere posses iniuriantibus: uel potius et non iniuriantibus.

88.3.10 Neque enim tantum ab eis uoluptatis: quantum meroris assequimur: intus reclamante conscientia: foris hominibus accusantibus: deo indignato: gehenna nos cupide expectante: non quiescentibus cogitationibus:

88.3.11 Grauis grauis inquam res et onerosa peccatum: et plumbo omni onerosius. qui id cognoscit ne minimum quidem oculos erigere potest: et si sensu careat.

88.3.12 Sic et Achaab: quamuis perquam impius esset. postquam cognouit peccatum suum: deiectis oculis ambulabat contritus: et egerrime ferens. propterea saccum induit: et fontes fudit lacrimarum.

88.3.13 Si itidem et nos faciamus: et ut ille lugebimus: exuemus peccata nostra: ut Zacheus: et aliquam ueniam consequamur.

88.3.14 Vt enim in morbis et fistulis: nisi quis prius fluentem humorem et uulnus sistat: quecunque imposuerit medicamenta (non amota morbi causa) omnia frustra contenderet.

88.3.15 Ita et nos nisi manum ab auaritia: et malum hunc humorem: cohibuerimus. licet elemosinam demus. omnia incassum laboramus.

88.3.16 Quod enim per eam boni fecimus: accedente auaritia fatiscit atque disperditur: et priore peius efficitur. Cessemus ergo a rapina: et ita elemosinas impendamus.

88.3.17 Quod si in precipicia nos deferimus: quomodo respirare poterimus?

88.3.18 Etenim siquis casurum erigeret: ut elemosina. alter autem humi premeret: ut auaricia. nihil aliud ab hac pugna expectandum est quam ut discerpatur.

88.3.19 Quod ne nobis accidat: ne ue auaricia deorsum premente: elemosina nos derelinquat. leues efficiamur: et euolemus: ut et malorum liberatione: et bonis operibus perfecti:

88.3.20 sempiterna bona consequamur gratia et benignitate domini nostri Ihesu christi cum quo patri simul et spiritui sancto gloria honor et imperium: et nunc et semper et in secula seculorum Amen.


PREVIOUS HOMILY