Omelia LVII

57.1.1 Hecgrif1470 fol. 3r; eras1530 p. 925 cum dixisset expuit in terram et fecit lutum ex sputo: et liniuit lutum super oculos eius.

57.1.2 Qui aliquam ex lectionibus utilitatem consequi uolunt: nihil iiseras1530: his pretermittendum est.

57.1.3 propterea scrutari iubemurgrif1470 fol. 3v scripturas. Multa enim quamuis in his facilia uideantur: magnam tamen sententie profunditatem habent latentem.

57.1.4 Considera propositum textum. Hec cum dixisset expuit in terram:

57.1.5 Cur hoc? ut manifestetur gloria dei. Et quia oportet me facere opera eius qui misit me.

57.1.6 Non enim ab re que dixerat: reduxit nobis in memoriam euangelista: et subdidit expuisse. sed ut uerba sua operibus confirmasse ostenderet.

57.1.7 Et cur non aqua sed sputo usus est? Missurus eum erat in siloam. ne quid ergo fonti ascriberetur. sed ex ore eius uirtutem processisse intelligeretur. quegrif1470: qui illius oculos et finxerit et aperuerit: inspuit in terram.

57.1.8 hoc euangelista significans inquit. Et fecit lutum ex sputo. inde ne ex terra eam processisse uirtutem supicaretur: lauare iussit.

57.1.9 propterea ut ceci fides pateret: et perfidiam iudeorum argueret.

57.1.10 Nam credibile erat a pluribus ab euntem illitis luto oculis uisum: et re insolita omnium in se oculos conuertisse.

57.1.11 Cum enim non facile esset creditu cecum uisum recuperasse: multos uie longitudine testes et diligentiores spectatores rei insolentia comparat: ut attentiores facti: iam non possent an is esset dubitare.

57.1.12 Preterea: ueteri legi se non repugnare ostendit: cum ad siloam mittit. Neque illud erat suspicandum an aque illius uirtute uisum acceperit.

57.1.13 Multi enim sepe illic oculos lauerant: nullam gratiam consecuti. sed tunc fuit uirtus christi que id operata est.

57.1.14 ideo interpretatus est euangelista siloam: quod est missus: ut intelligas illic a christo curatum:

57.1.15 ut Paulus inquit. Bibebant autem de spiritali consequentieras1530: consequente eos petra. petra autem erat christus.

57.1.16 Quemadmodum ergo christus petra erat spiritalis: ita et siloameras1530: Siloa erat spiritalis. Mihi autem uidetur repentinam aque efficatiam: arcanum nobis significare misterium.

57.1.17 Quod nam? admirabilem et preter omnium spem apparitionem. Sed intuere ceci animum in omnibus parentem.

57.1.18 prebuit os nihil solicitus an lutum esset an sputum. Et quid sibi siloameras1530: Siloa opus esset: et si hoc: cur illo. Non cur lutum liniret super oculos: aut cur lauari preceperit.

57.1.19 nihil tale reputauit. illud dumtaxat curauit: ut pareret in omnibus imperanti et in nullo perturbatus est.

57.1.20 Quod si quis rogaret quomodo abluto luto uiderit: me modum nescire profiteor.

57.1.21 et quid mirum si nescimus? Neque enim euangelista neque ipse qui curatus est norat.

57.1.22 sed factum uidit: modum deprehendere non potuit quod interrogatus responditgrif1470 fol. 3r. Lutum imposuit oculis meis: et laui: et uidi:

57.1.23 rationem ignorauit: licet sepius interrogatus.

57.1.24 Itaque uicini et qui uiderant eum prius: quia mendicus erat: dicebant. Nonne hic est qui sedebat et mendicabat. Alii dicebant: quia hic est.

57.1.25 Magnitudo rei ad incredulitatem trahebat: licet tot modis essent ad credendum allecti.

57.1.26 Alii autem dicebant. Nonne hic est qui sedebat et mendicabat. pape quo dei descendit humanitas?

57.1.27 Benignissime mendicos curat: iudeis silentium imponit: quod non claros et generosos uiros: non principes. sed obscuros etiam: sua dignos prouidentia ducebat. Venerat enim ad omnium salutem:

57.1.28 et ut in paralitico: ita in hoc: factum est. Neque enim ille qui se curasset norat: neque hic.

57.1.29 quod propter christi discessum accidit qui semper ad subueniendum indigentibus properabat: ut omnis signorum dubitatio tolleretur.

57.1.30 Qui ergo eum non uidebant: quomodo ad gratiam loquebantur? Sic confirmabant miracula. neque enim hostiatim hic cecus mendicabat. sed sedebat ad templi ianuam.

57.1.31 Dubitantibus ergo omnibus de ipso: respondit. Ego sum. Non puduit cecitatis; neque populi furorem ueritus est. Nihil dissimulauit beneficium predicare.

57.1.32 Dicunt ei quomodo aperti sunt tibi oculi? Respondit eis. Ille homo qui dicitur Ihesus.

57.1.33 Quid dicis? huiusmodi homo operatur? Sed nihil adhuc de eo magnum opinabatur. Fecit lutum et unxit oculos meos.

57.2.1 Verax sane. Non dicit unde fecerit: quod non uiderat. sensit autem ungi.

57.2.2 et dixit mihi: uade ad natatoria siloam. Et unde norat Ihesum locutum? Ex sermone quem ad discipulos habuerat.

57.2.3 Rem testificatur: modum ignorat. Nam si in iiseras1530: his que sensu et tactu percipiuntur fide opus est: longe magis in his que uideri non possunt.

57.2.4 Et dixerunt ei. Vbi est ille? clamantes iam contra ipsum.

57.2.5 Intuere hic christi humilitatem. Curatos dimittebat. quippe qui non gloriam: non populi plausum: non digito monstrari uolebat. Et uide quoniam uere cecus ad omnia respondet.

57.2.6 Querebant illi christumeras1530: ipsum inuenire: ut eum ad sacerdotes adducerenteras1530 p. 926. cum non inuenirent. illum ducunt ut melius interrogaretur.

57.2.7 Ideo euangelista sabbatum fuisse dicit ut prauam eorum mentem ostendat: et cur Ihesum quererent ut ausameras1530: ansam aliquam haberent calumniandi miraculum: propter legis transgressionem.

57.2.8 et hoc constat quod statim: quomodo oculos ipsius aperuerit interrogarunt.

57.2.9 Etgrif1470 fol. 3v considera eorum uerba. Non dicunt quomodo uidisti? sed quomodo aperuit tibi oculos? ut darent ei materiam opus illud calumniandi.

57.2.10 Ille autem tanquam non ignarus rei: breuiter respondet. Neque enim Ihesu meminit: neque quod dixerit. Vade lauare.

57.2.11 sed tantum. Lutum fecit et imposuit super oculos meos: et laui: et uideo. Ac si maximo in crimine christum deprehendissent: ita mouentur. Quasi dicerent. Ecce que Ihesus operatur.

57.2.12 Tu autem ceci constantiam intuere. Quod enim primum ab illis interrogatus dixerit ueritatem:

57.2.13 minime mirum est. nunc uero admirandum quod perterritus neque negat neque prioribus uerbis contradicit. Quid phareisei uel alii potius? Adduxerunt eum tanquam negaturum.

57.2.14 sed contra euenit. Manifestius quod nolebant intellexerunt: quod semper contingebat: ut apertius in sequentibus ostendemus.

57.2.15 Quid pharisei? Quidam non omnes. sed pertinatiores dicebant. Hic homo non est a deo quia sabbatum non custodit. Aliieras1530: Alii autem dicebant. Quomodo potest homo peccator hec signa facere?

57.2.16 Ecce quod signis alliciebantur. Nam qui antea miserant: ut adduceretur. audi quid nunc et si non omnes dicant.

57.2.17 Etenim licet principes glorie cupiditate: in incredulitate persisterent. multi tamen crediderunt: quamuis non confiterentur.

57.2.18 populus autem inglorius erat: utpote qui nihil in sinagoga poterat.

57.2.19 principes clariores difficilius acquiescebant. Hos igitur principatus amor: illos metus continebat.

57.2.20 Quare inquit. Quomodo potestis credere qui gloriam ab hominbus accipitis?

57.2.21 et ipsi quidem qui iniuste interficere conabantur: dei se esse dicebant. Qui cecos curabat: eum ex deo esse non posse: eo quod sabbatum non seruasset.

57.2.22 Quod alii negant. Quoniam peccator hec signa facere non potest. Illi maligne omisso miraculo: que uidebatur transgressio adducunt in medium.

57.2.23 Non enim dicunt in sabbato curat. sed sabbatum non custodit. Hi infirme subticent.

57.2.24 probandum namque erat non soluisse sabbatum. Ex signis tantum confirmant. Neceras1530: neque immerito. Adhuc hominem eum arbitrabantur.

57.2.25 Quod si deum nossent. aliter eum excusare potuissent. quod uidelicet sabbati dominus esset: et illud fecerit. sed nondum hoc sentiebant.

57.2.26 Nemo tamen audebat sententiam suam palam facere. sed dubitabunteras1530: dubitabant: partim timore: partim ambitione.

57.2.27 Scisma ergo erat inter eos: quod prius in populo ortum est: inde in principibus: et alii quidem bonum esse dicebant: negabant aliigrif1470 fol. 3r: quod deciperet turbam.

57.2.28 Vides stultiores multitudine principes etiam se scindentes? Non tamen generosum quicquam pre se tulerunt: cum phariseos instare intelligerent.

57.2.29 Quod si omnino se scidissent: cognouissent fortasse ueritatem.

57.2.30 potest enim quis recte scindi. Idcirco inquit. non ueni mittere pacem in terram. sed gladium. Est et mala concordia. et discordia bona.

57.2.31 Siquidem qui turrim edificabant concordes erant in malo suo: inde et si inuiti: ad bonum tamen dissenserunt.

57.2.32 et socii core: male conueniebant. ideo bene diuisi sunt. et Iudas cum iudeis praue consensit.

57.2.33 Est ergo bona discordia. Et concordia mala. Quamobrem ait. Si oculus tuus scandalisat te: erue eum. et si pes abscideeras1530: abscinde.

57.2.34 Quod si membrum male coniunctum abscindendum est. nonne longe magis praui amici? Quare concordia non semper bona sicut neque discordia mala.

57.3.1 Dico hoc. ut malos fugiamus: sequamur bonos. Nam si membrum insanabile: metu ne reliqua corrumpat incidimus:

57.3.2 non quod illud negligamus. sed ut seruemus cetera. quantomagis in iis que male nobis inuncti sunt idemeras1530: ita faciendum?

57.3.3 Quod si eos meliores reddere possemus et nobis non officeremus: omnia essent facienda. Sin incorrigibiles sunt: et nos ledimus: abscindendi sunt a nobis. Sepe enim hoc pacto magna proficiunt.

57.3.4 Vnde Paulus. Tollite malum de medio uestrum: quod ut eiceretur ita fecisti. Grauis etenim grauis est conuersatio malorum.

57.3.5 sed non tam cito contagium sequitur: aut detegitur ut prauorum hominum malitia. Corrumpunt enim bonos mores colloquia mala.

57.3.6 Et propheta. Egredimini ex medio eorum: et segregamini. Nemo malum amicum sibi conciliet.

57.3.7 Nam si perditos filios emancipamus: neque ueremur naturam; neque eius leges: neque illameras1530: ullam necessitudinem. longe magis notos et consuetudine deuinctos fugiemus si mali erunt.

57.3.8 Quamuis enim nullum inde nobis proueniat detrimentum: malas tamen suspitiones uitare non possumus. Alieni enim uitam nostram non perscrutantur. sed a sociis eteras1530 fol. 3 consuetudinibus iudicant.

57.3.9 Hec eadem nuptas et uirgines hortor. Preuidentes inquit bona non modo in conspectu domini. sed et hominum.

57.3.10 Totis ergo uiribus adnitamur ne per nos scandalisetur proximus. Vita etenim. et si rectissima sit: si aliis erit scandalo: totum amittit.

57.3.11 et quomodo potest recta uita scandalisare? Cum pessimorum consuetudo non bonam homini inurit opinionemgrif1470 fol. 3v.

57.3.12 cum enim nobiseras1530 om. freti uel ficti cum malis conuersamur. et si nos non offendimus: alios tamen scandalisamus.

57.3.13 Hec uiris uxoribus: et uirginibus dicta siteras1530: sint: quorum conscientia que inde mala proueniant diiudicet.

57.3.14 Ego nileras1530: nihil mali suspicor: neque alius fortasse perfectiorum. simplicior frater in tua offenditureras1530: offendatur perfectione. oportet eius consulere imbecillitati.

57.3.15 Quod si ipse non offenditur: offendetur tamen gentilis. Paulus autem iubet ut simus sine offensione et iudeis et grecis: et ecclesie dei.

57.3.16 Ego nihil mali de uirgine suspicor. diligo uirginitatem. Dilectio malum non existimatur. Maxime hanc uestram amo consuetudinem: neque possum absurdum aliquid de ea cogitare.

57.3.17 Sed quomodo externis id persuadebimus? Debemus eorum rationem habere. Quamobrem ita res nostras disponamus: ut nemo infidelium nostra causa: iuste possit offendi.

57.3.18 Nam sicut qui recte uiuunt deum glorificant: ita qui praue: procliues sunt ad blasphemiam.

57.3.19 Sed absit ut uestrum aliquis sit eiusmodi. uerum ita luceant opera uestra ut glorificetur pater uester qui est in celis: et nos eius gloria perfruamur.

57.3.20 gratia et benignitate domini nostri Ihesu christi: per quem et cum quo patri gloria simul et spiritui sancto in secula: .


PREVIOUS HOMILY | NEXT HOMILY