Omelia LXXIII

73.1.1 Dicitgrif1470 fol. 3v; eras1530 p. 974 ei Simon Petrus domine quo uadis. Respondit ei Ihesus? Quo ego uado non potes sequi modo. Sequeris autem postea.

73.1.2 Magnum quiddam dilectio est dilectissimi: et igne ipso uehementius: eteras1530 om. ipsum celum petit: cuius uim nihil retardare potest.

73.1.3 Quare eius feruore accensus Petrus: audito Ihesu. Quo ego uado uos non potestis uenire: inquit. Domine quo uadis? hoc autem dicebat non discendi tantum: quam sequendi eum desiderio.

73.1.4 Nondum enim secuturum se dicere audebat. sed quo iret rogauit. christus autem non uerbis. sed animo respondit.

73.1.5 Quod enim id sensisset Petrus: ex responso Ihesu: plane constat. Ait enim. Quo ego uado non potes sequi modo.

73.1.6 et cum subderet. Sequeris postea. neque sic desiderium cohibuit quamuis bene sibi sperandum audiret. Sed cogitur respondere. Quare non possum te sequi modo? Animam meam pro te ponam.

73.1.7 Cum proditionis metum abiecisset: suum in magistrum amorem: quemeras1530 om. pre se ferens. aliis tacentibus ipse audenter interrogat.

73.1.8 Quid dicis Petre? Dicenti. Non potes. te posse dicis? Experientiagrif1470 fol. 3r cognosces: nihil esse dilectionem tuam sine gratia diuina.

73.1.9 Vnde constat hunc casum: Ihesum pro ipsius utilitate permisisse:

73.1.10 Nam cum assercioni sue: feruore quodam non staret Petrus: non quidem impulit ad negandum. sed desertum reliquit: ut suam ipse intelligeret imbecillitatem.

73.1.11 Dixit se tradendum Ihesus. Respondit Petrus. Absit a te. Reprehensus est: neque admonetur. sed iterum lauari sibi pedes prohibebat. Non lauabis mihi pedes in eternum.

73.1.12 Iterum nunc audiens non posse sequi. et negaturum magistrum suum. et posse: et non negaturum profitetur ex quo cum in amentiam prolaberetur et christo contradiceret: sue admonetur fragilitatis.

73.1.13 Hoc Lucas significat. cum inquit christus. Et ego pro te rogaui: ne deficeret fides tua. hoc est. ne in fine periaseras1530: pereas. in omnibus humilitatem eum erudiens: et humanam arguens naturam quod ex se nihil sit.

73.1.14 Cum enim immensa dilectione: magistri dicto refragaretur: cohibet eum Ihesus: et admonet: ut postmodum emendetur: cum orbis terrarum dispensationem reciperet:

73.1.15 et sui recordatus: se agnosceret. Et considera casus magnitudinem. Neque enim semel tantum: atque iterum negauit. sed adeo stupuerat: ut breui: ter negaret. ut intelligas: non tam dilexisse: quam dilectum esse.

73.1.16 Verumtamen post tantum casum rogauit. Diligis me plus his? Neque enim frigiditate sed superni auxilii derelictu: contigit.

73.1.17 Petri ergo dilectionem accipit: ex ea contradictionem prouenientem tollit. Nam si diligis: parere dilecto debes. Dicit tibi et condiscipulis tuis. Non potestis. Quid tu contendis?

73.1.18 Non intelligis quid sit dei negacio. cum hoc pacto non uis mee acquiescere assertioni: negando cognosces quamuis perquam impossibile hoc tibi uidebatur.

73.1.19 hoc quidem nesciebas. sed ille in anima tua habitabat. sed tamen preter expectationem accidit. Animam meam pro te ponam.

73.1.20 Cum enim audisset neminem maiorem habere caritatem: quam qui animam poneret: continuo summam affectauit.

73.1.21 At christus re ipsa docuit: sui solius esse muneris: eam exhibere. Inquit enim. Non cantabit gallus: donec ter meeras1530 om. neges: Hoc est paulopost.

73.1.22 neque enim longe aberat. intempestam noctem significabat et secunda iam uigilia agebatur. Non turbetur cor uestrum. Credibile nanque est eos hec audiendo perturbatos.

73.1.23 Si apostolorum princeps: et tam feruidus: ante galli cantum tereras1530: ter me negabit: magnamgrif1470 fol. 3v quandam calamitatis expectationem animo concepisse: par erat: ut etiam adamantina corda moueri possent.

73.1.24 Cum ergo hac reputatione: non immerito percellerentur. considera quomodo eos consolatur. Non turbetur cor uestrum.

73.1.25 hoc pacto primum diuinitatis sue potentiam indicat: quod animi motus palam faceret.

73.1.26 Creditis in deum: et in me credite. hoc est: quod omnia mala transibunt. Nam in me et in patrem fides: omnibus uos persequentibus potentior est: et nihil uos superabit.

73.1.27 Inde inquit. In domo patris mei mansiones multe sunt. Quemadmodum Petri merorem consolatur dicens. Sequeris autem postea. ita et his spem suggerit:

73.1.28 ne crederent illi soli factam promissionem. In domo patris mei mansiones multe sunt. Si quo minus dixissem uobis. quia uado parare uobis locum. Hoceras1530 p. 975 est ille uos locus manet qui et Petrum.

73.1.29 Magna illic mansionum copia: nec dicendum est preparationem opus esse. cum enim dixisset. Non potestis modo me sequi: ne arbitrarentur diuturniorem moram futuram: addidit. Vt ubi sum ego et uos sitis.

73.1.30 Tantum huic rei curam adhibeo ut iam hoc fecissem: nisi iam uobis paratum esset: ostendens multum ipsis fidendum et credendum.

73.2.1 Inde ne fouende eorum spei gratia dicere uideretur. sed ut crederent ita esse: addidit. Et quo ego uado scitis: et uiam scitis.

73.2.2 Demonstrabateras1530: Demonstrat enim eis non temere in hunc sermonem uenisse. sed quia eos hoc iam animo querere: ut discerent: intelligebat.

73.2.3 Petrus enim non discendi. sed sequendi gratia ita interrogarat.

73.2.4 Sed cum reprehensus esset etiam quod primum impossibile uidebatur: possibile ostendit: et quod impossibile uidebatur cupiditatem auxit: ut id certo cognosceret. ideo ait. Et uiam scitis.

73.2.5 Quemadmodum enim nemine quicquam locuto: negaturum Petrum: et scrutatus corda: ne perturbarentur admonuit.

73.2.6 ita hoc in loco dicendo. uiam scitis: eorum indicat cordis desiderium: et dat eis rogandi occasionem.

73.2.7 Petrus quidem amoris gratia: quo iret interrogauit. Thomas autem metu inquit. Nescimus quo uadis: et quomodo possumus uiam scire?

73.2.8 Et considera quam reuerenter. non dixit. Dic nobis locum. Sed nescimus quo uadis. Hoc enim iam omnes scire gestiebant.

73.2.9 Nam si iudei id audientes suspensi erant. et quidem cum abire eum cuperent. Multomagis qui eo satiari numquam poterant: quo iret: intelligere uolebantgrif1470 fol. 3r:

73.2.10 uerebantur tamen interrogare. sed nimium uicit desiderium. Quid christus? Ego sum uia: veritas: et uita. Nemo uenit ad patrem nisi per me.

73.2.11 Quid ergo interrogatus a Petro: quo iret: non continuo respondit se ad patrem ire: et eos tunc non posse. sed tot uerborum ambitu usus est: et interrogationes mouit. et responsiones?

73.2.12 Iudeis fortasse merito non dixisset. cur discipulis? Dixit quidem et his: et illis: a deo uenire: et ad deum ire.

73.2.13 Sed iterum manifestius quam prius. At iudeis quidem merito non dixit: quibus si dixisset. Vos non potestis uenire ad patrem: superbie eum arguissent: nunc id subticens dubios reddit.

73.2.14 At discipulis et Petro cur dixit? Norat Petri animum: et quantum perturbaretur quod discederet.

73.2.15 Assecutus ergo quod uolebat: obscuritate sermonis iterum id reuelat. Cum enim dixisset. Vbi sum nemo potest uenire: addidit. In domo patris mei mansiones multe sunt. sed ad patrem nemo potest uenire nisi per me.

73.2.16 Hoc autem noluit eis a principio dicere: ne in maiorem tristitiam adduceret. Dixit autem postquam consolatus est.

73.2.17 ob Petri reprehensionem multum meroris abstulit. Concepto enim metu: ne itidem ipsi reprehenderentur: magis cauebant. Ego sum uia. hoc est. quia per me uenietis.

73.2.18 Veritas. quia sine dubio hec erunt. Neque in me mendacium est. Vita. quia neque ipsa mors prohibere poterit: ne ad me ueniatis.

73.2.19 Quod si ego sum uia: duce minime indigetis. Si ueritas: non loquor falsa. Si uita. etiam si moriemini: consequimini que uobis pollicitus sum.

73.2.20 Quod de uia dicebat et intelligebant et confitebantur. reliqua ignorabant. non tamen audebant sciscitari. Multum autem consolabantur: quod uiam eum esse audierant.

73.2.21 Si enim inquit in mea potestate est: ut uos ad patrem ducam: omnino uenietis. Neque enim alia ueniendi uia est.

73.2.22 et cum dixisset. Nemo potest uenire ad me nisi pater traxerit eum. Iterum inquit. Si ego exaltatus fuero a terra: omnia traham ad meipsum. et nemo potest uenire ad patrem: nisi per me: semper se patri equiparans.

73.2.23 Quomodo ergo cum dixerit quo uado scitis. subdidit. Si cognouissetis me: et patrem meum utique cognouissetis. et amodo cognoscetis eum: et uidistis eum.

73.2.24 Non quod sibi contradicat. Cognoscebant enim eum. non tamen ut oportebat. Cognoscebant deum. sed nondum patrem. post spiritus ueniens: omnium in eos cognitionem infudit.

73.2.25 Ergo dicit. Si meam noscetis substantiam et dignitatem: noscetis et patrisgrif1470 fol. 3v et amodo cognoscetis eum: et uidistis eum. Alterum futurum alterum presentis. hoc est per me.

73.2.26 uisionem autem dicit mentis cognitionem. Quos enim uidemus: et uidere: et ignorare possumus. quos cognoscimus: ignorare non possumus.

73.2.27 Propterea inquit et uidistis eum. Quemadmodum ait. Visus est ab angelis. Atqui: ipsa substantia uideri nequit. sed uisam dixit: secundum eorum possibilitatem.

73.2.28 ostendens quod qui ipsum uidit: patrem uidit. Vidit autem ipsum. non in nuda substantia. sed carne uestitum.

73.2.29 Alibi quoque uisionem cognitionem appellat: ut cum dicit. Beati mundieras1530 p. 976eras1530: mundo corde. quoniam ipsi deum uidebunt.

73.2.30 mundi non tantum a fornicatione. sed ab omnibus peccatis. Omne namque peccatum animam maculat.

73.3.1 Annitamur ergo: ut omnibus sordibus animam mundemus. Mundat autem primum lauacrum: inde alie multe et uarie uie:

73.3.2 quas benignissimus deus nobis largitus est. Quarum prima est elemosina.

73.3.3 Elemosinis enim et fide purgantur eteras1530 om. peccata. Elemosinis inquam non ex iniuste quesitis. hec enim non elemosina. sed crudelitas est et inhumanitas.

73.3.4 Que enim utilitas si alium spolies ut alium induas? A misericordia incipiendum est. non ab immanitate.

73.3.5 Nam si aliena damus: nullum nobis emolumentum. Hoc Zacheus ostendit: qui ut deum placaret inquit. Siquid defraudaui: reddo quadruplum.

73.3.6 Nos autem multa rapiendo: pauca dando: putamus deum placare: cum magis irritemus.

73.3.7 Dic queso: si asinum mortuum et fetidum e triuiis in sacrificium offerseras1530: offerres. nonne te lapidarent: ut impium et scelestum persequerentur?

73.3.8 Quid ergo si reprehendam oblationem ex rapina que etiam execrabilior est? Quam ueniam merebitur?

73.3.9 esto aliqua pecunia ex rapina condatur. nonne mortuo asino grauius olet? Vis intelligere quantus sit peccati fetor? Audi prophetam. Putruerunt et corrupte sunt cicatrices mee.

73.3.10 Tu autem uerbis deum latere censes que committis. ipse autem rapinas tuas et fraudes perpetuo reminiscitur. Imponitur peccatum tuum super altare.

73.3.11 Nec hoc solum reprehensione dignum. sed illud etiam grauius: quod sanctorum animas coinquinas. Siquidem hoc lapis est: et sanctificatur. ille semper ipsum christum ferunt et audes illuc tanto scelere conparata offerre?

73.3.12 Minime inquis. Neque enim eas offero pecunias sed alia. Ridiculum hoc. nescis quod licet in multa pecunia uel gutta iniquitatis inciditeras1530: inciderit: tota coinquinatur.

73.3.13 Et quemadmodum siquis ingrif1470 fol. 3r limpidum fontem stercus iniiciat: totum immundum reddit. ita si diuitias auaritia attigerit: omnes fetore suo corrumpit.

73.3.14 Preterea ingressuri templum manus lauamus. non autem corda. Nunquid enim manus loquuntur?

73.3.15 anima profert uerba. in animam deus inspicit. Nihil opus est mundicia corporis anima coinquinata. Que utilitas si manus exteriores lauas: et interiores sordescunt?

73.3.16 Hoc graue est: hoc omnia perdit: quod parua reueriti magna contemnimus. Illotis enim manibus precari nihil refert. illota conscientia hoc maximum malorum.

73.3.17 Ideo iudeis huiusmodi immunditiis uacantibus inquit. Ablue a malo cor tuum. quousque erunt tibieras1530: sibi rationes laborum tuorum?

73.3.18 Lauemus et nos non ceno. sed aqua mundissima: elemosina non auaritia. Primum a rapina te uendica: et tunc profer elemosinam. Declinemus a malo: et faciamus bonum.

73.3.19 Contine manus a cupiditate: et sic elemosine assuefacias. Quod si pauperes spoliamus: etiamsi non iisdem alios induimus. non tamen effugimus: quin supplicii simus obnoxii.

73.3.20 Materia namque placationis: materia peccati efficitur. Satius enim est non misereri quam ita misereri. Nam etiam Cain melius fuisset:

73.3.21 si nihil omnino obtulisset: quam deteriora offerendo deum prouocare. Qui uero aliena offert: quo pacto deum non prouocat? Ego tibi dixi inquit noli rapere. et tu ex rapina me honoras.

73.3.22 Quid putas? An quod iiseras1530: his gaudeat? Igitur dicet tibi. Putasti quod essem similis tibi. Arguam te et ponam ante faciem tuam peccata tua.

73.3.23 Sed absit ut quispiam hanc uocem audiat. sed pura elemosina: et claris lampadibus: sponso obuiam ueniamus. Gratia et benignitate domini nostri Ihesu christi cui gloria in secula Amen.


PREVIOUS HOMILY | NEXT HOMILY