Omelia LXXXVII

87.1.1 Thomas autem ex duodecim unus qui dicitur didimus. non erat cum eis quando uenit Ihesus. Dixerunt ergo ei alii discipuli: uidimus dominum.

87.1.2 Quemadmodum simpliciter et ut contingit credere felicitatis est: ita preter modum inquirere et inuestigare: crassissime mentis:

87.1.3 Ideo Thomas accusatur. Dicentibus enim apostolis. Vidimus dominum: non credidit. non tantum illis: quantum rei tanquam impossibili diffidens quod scilicet resurrexerit.

87.1.4 Non enim dixit. Non credo uobis: sed nisi mittam digitum in locum clauorum: non credam. At quomodo aliis omnibus congregatis ipse solus abfuit? Credibile est ex fuga nondum rediisse.

87.1.5 Tu autem cum discipulum non credentem uideas: considera domini clementiam: quomodo pro una etiam anima uulnera sua ostendit: et ut unum saluum faceret apparuit. et cum crassioris esset ingenii:

87.1.6 et crassissimo sensuum fidem sibi querit. Neque enim oculis credebat. Quippe qui non tantum dixit. Nisi uidero: sed. Nisi manum mittam. ne imaginatio putaretur.

87.1.7 Nam discipuli hec nunciando: et ipse pollicendo maiorem sibi fidem comparabant. Verumtamen cum amplius quereret: neque iis eum priuauit christus.

87.1.8 Et qua gratia ei continuo non apparuit. sed post dies octo? Vt interea a discipulis edoctum: iisdem auditis in maius traheretur desiderium: et magis in fidem confirmaretur.

87.1.9 Vnde autem intellexerat latus perforatum? Ex discipulis. Cur alterum credidit alterum non credidit? Quia hoc mirabilius erat.

87.1.10 Et considera quam uere loquantur discipuli: quomodo neque sua: neque aliorum uicia abscondunt. sed quam uerissime scribunt.

87.1.11 Astitit ergo iterum Ihesus: neque ab illo rogari expectat: neque quicquam tale audire.

87.1.12 Sed nihil eo dicente ipse Ihesus primum eius satisfacit desiderio: ostendens superioribus discipulorum uerbis affuisse. iisdem enim usus est: et acrius castigando et ad futura erudiendo.

87.1.13 Nam cum dixisset ei. Infer digitum tuum et uide manus meas. et affer manum tuam in latus meum. subdidit. Et noli esse incredulus sed fidelis.

87.1.14 Vides ex incredulitate dubitare? Sed antequam spiritum acciperet. eo autem accepto: perfecti euaserunt. Neque in hoc tantum reprehendit. sed in sequentibus.

87.1.15 Cum enim ille certior factus ad se rediit. et dixit. Dominus meus et deus meus. inquit. Quia uidisti me et credidisti. Beati qui non uiderunt et crediderunt. Hoc enim fidei est. accipere que non uidentur.

87.1.16 Est enim fides substantia sperandarum rerum argumentum: non apparentium. hic autem non solum discipulos laudat. sed et qui post illos credituri erant.

87.1.17 Atqui inquies: discipuli uiderunt: nihil quesiuerunt. sed ex sudario statim resurrectioni priusquam corpus intuerentur. uere crediderunt.

87.1.18 Cum ergo quispiam dicit. Vellem illis fuisse temporibus: et christum miracula facientem uidisse intelligat. beatos qui non uiderunt et crediderunt.

87.1.19 Dignum autem dubitatione est. quomodo corpus incorruptibile formam clauorum acceperit: et mortali manu tangi potuerit. Sed hoc te non perturbet. hoc enim permissionis fuit.

87.1.20 Corpus enim tam tenue et leue: ut clausis ianuis ingrederetur: omni crassitudine carebat. sed ut resurrectio crederetur talem se exhibuit: et ut ipsum crucifixum fuisse: et neminem alium pro eo resurrexisse intelligas.

87.1.21 Propterea cum signis crucis resurrexit: et manducauit. quod resurrectionis signum apostoli plurimi fecerunt dicentes. Qui cum eo simul manducauimus et bibimus.

87.1.22 Quemadmodum igitur cum ante passionem super aquis ambularet aliud a nostra natura corpus illud fuisse: non dicimus.

87.1.23 ita post resurrectionem uidentes id. signa clauorum habuisse: non propterea corruptibile dicemus:

87.1.24 propter discipulum hec ita ostensa sunt. Multa et alia signa inquit fecit Ihesus.

87.1.25 Nam cum pauciora hic meminisset euangelista. dicit neque alios omnes omnia collegisse. sed tantum que ad faciendam auditoribus fidem erant necessaria.

87.1.26 Nam si omnia inquit scriberentur: nec ipsum arbitror mundum capere eos qui scribendi sunt libros.

87.2.1 Vnde constat non ambitionis. sed tantum utilitatis gratia scripsisse. Siquidem qui plura omiserunt: quomodo ad ambitionem scripserunt? Sed cur non omnia transegerunt?

87.2.2 Maxime propter rerum multitudinem. Preterea et illud considerarunt: quod qui his non crediderit: neque pluribus credet. qui uero hec acceperit: non indigeret pluribus ad fidem assequendam.

87.2.3 Mihi autem hoc in loco de signi post resurrectionem dicere uidetur. Ideo inquit in conspectu discipulorum suorum.

87.2.4 Sicut enim ante resurrectionem multa fieri oportuit: ut dei filium esse crederent. ita post resurrectionem ut resurrexisse crederetur.

87.2.5 Ideo addidit. in conspectu discipulorum. Nam cum iis solis post resurrectionem uersatus est.

87.2.6 Propterea dicebat. Mundus nondum me uidet. inde ut cognoscas discipulorum dumtaxat gratia hec facta esse: prosequitur.

87.2.7 Vt credentes uitam eternam habeatis: in nomine eius. Hoc est. Per eum. Ipse nanque uita est.

87.2.8 Postea manifestauit se iterum discipulis: ad mare tiberiadis. Vides non semper cum eis esse ut ante passionem?

87.2.9 Apparuit uesperi: et abiit: et post octo dies iterum. inde ad mare: et iterum cum multo timore. Quid autem significat. manifestauit?

87.2.10 Vt ostendat quod non nisi ex permissione uidebatur: propterea quod incorruptibile corpus erat: et immortale. Sed cur meminit loci?

87.2.11 Vt iam metum eos deposuisse ostenderet. quod iam conuersarentur. Non enim amplius domi se continebant. sed in galileam ierant: ad declinandum iudeorum periculum.

87.2.12 Venit ergo Simon piscatum. Cum enim non frequenter Ihesus cum eis uersaretur: neque adhuc spiritus datus esset: neque haberent quid facerent: ad artem suam redierant.

87.2.13 Et erant simul Petrus et Thomas et Nathanael: qui a Philippo uocatus erat: et filii Zebedei: et alii duo. Cum ergo nihil haberent quid facerent: piscatum se contulerunt. et noctu. quoniam formidabant.

87.2.14 Lucas non hoc. sed aliud meminit. Alii autem discipuli: una sequebantur. Volebant enim simul et esse et uidere ueritatem: et ocium suum bene disponere.

87.2.15 Laborant ergo: et laborantibus astitit Ihesus: neque continuo cognitus est: ut in sermonem prorumperent. Dicit ergo eis. Nunquid pulmentarium habetis?

87.2.16 Adhuc more hominis loquitur: acsi empturus esset aliquid ab eis. Cum illi abnuerent: iussit ut in dextram rete iacerent. Iecerunt: et ceperunt.

87.2.17 Cum autem eum cognouissent: proprios mores referunt Petrus et Iohannes. ille feruentior. hic altior erat. Ille uehementior hic perspicatior.

87.2.18 Ideo Iohannes prior agnouit Ihesum. Petrus prior ad eum properauit. Neque enim parua erant signa. Quenam?

87.2.19 Primum quod multos cepissent pisces. inde quod non scinderetur rete. preterea quod priusquam decenderent: prunas uiderint: et piscem impositum: et panem.

87.2.20 Que non ex subiecta materia fecerat. ut propter quandam dispensationem fecit ante crucem.

87.2.21 Vt ergo cognouit eum. omnibus reiectis: et piscibus et reti: succinxit se Petrus. Vides et reuerentiam et desiderium?

87.2.22 Atqui: ducentis quasi cubitis aberant. non tamen naui appellere expectauit. sed natando ad Ihesum uenit. Quid ergo Ihesus? Venite et prandete inquit. et nemo audebat eum interrogare.

87.2.23 iam enim solitam fiduciam habebant: neque ad eum loqui audebant.

87.2.24 sed silentio metuque et reuerentia in eum intenti: discubuerunt. norant enim dominum esse.

87.2.25 Ideo non interrogarunt. quis nam esset. Et cum formam mutatam et horroris plenam uiderent: admodum erant perterriti. uolebantque de ea interrogare:

87.2.26 sed et metus: et quod norant non alium esse: eos ab interrogando cohibuerunt. et tantum comederunt: que ipse immensa potentia sua parauerat.

87.2.27 Hic non amplius in celum suspicit: neque hominem agit. ostendens illa permissionis gratia fecisse:

87.2.28 et quod non frequenter cum discipulis esset: neque similiter dicit. Hoc iam tercio manifestatus est Ihesus discipulis: cum resurrexisset a mortuis:

87.2.29 et iubet ut reliquias accipiant: ut id imaginationem non esse demonstraret. Sed hoc in loco non dicit christum cum discipulis manducasse. Lucas autem simul manducasse dicit.

87.2.30 Quomodo autem. non nostrum est dicere. modo quodam perquam mirabili. hec facta sunt non quod natura cibis amplius indigeret. sed ad resurrectionis ueritatem demonstrandam: ita permisit fortasse.

87.3.1 His uerbis conflagratis: et qui cum Ihesu tunc fuerunt: et qui futuri sunt: in communi resurrectione beatos ducitis. Annitamur ergo pro uiribus: ut faciem eius admirabilem intueamur.

87.3.2 Nam si nunc hec audiendo ita flagramus: et illis temporibus quibus in terra uersatus est: fuisse: uocem audisse: faciem uidisse: allocutum esse: tetigisse: ei ministrasse. desideramus.

87.3.3 considera qualis uisu futurus sit. non in corpore amplius mortali: neque humana disponens. sed angelis constipatus. cum nos quoque immortali corpore eum uidebimus: et summa fruemur felicitate: que omnem sermonem exuperat.

87.3.4 Quare annitamur ne tanta excidamus gloria. Neque enim difficile est (modo uelimus) neque onerosum: si attenderimus:

87.3.5 Nam si sustinebimus: et conregnabimus. Hoc est. si tribulationes ferimus: si persecuciones: si arcta uia ambulabimus. Arcta enim natura: et laboriosa est. nostra autem electione leuis: spe futurorum.

87.3.6 Id enim quod in presenti momentaneum est et leue tribulationis nostre: supra modum in sublimitatem eternum glorie pondus operatur in nobis. non contemplantibus nobis que uidentur. sed ea que non uidentur.

87.3.7 Dirigamus ergo oculos in celum: et illa semper imaginemur bona atque inspiciamus:

87.3.8 in quibus si semper uersabimur: neque bona huius mundi: nos allicient: neque mala moleste feremus.

87.3.9 Sed et hec et similia omnia deridebimus: et nihil nos aut seruos: aut superbia elatos facere poterit. modo hoc semper desiderium propagemus: si illam dilectionem intuebimur.

87.3.10 et quid dico presentibus malis non dolituros? immo ne uisuros quidem ea putamus. Tantus enim est amor.

87.3.11 ut non presentes tantum: sed absentes quos diligimus: quotidie cernere uideamur. Magna nanque dilectionis uis. Omnia negligit: et dilecto animum colligat.

87.3.12 si ita christum diligeremus. humana omnia umbra: omnia imago: omnia nobis somnium uiderentur. Diceremus et nos. Quis nos separabit a caritate christi? tribulatio an angustia?

87.3.13 Non dixit pecunias: aut diuitias: aut forma. hec enim uilissima sunt: et ridicula. sed que grauia uidentur posuit: fames: persecutiones: mortes.

87.3.14 que ille ut nullius momenti contempsit. Nos autem propter pecunias uitam contemnimus: et lucem recusamus.

87.3.15 Et Paulus quidem non mortem: non uitam: non presentia: non futura: non aliam creaturam. diuine preponit dilectioni. Nos si uel parum auri uidemus: eius cupiditate incendimur: et diuinas leges pessundamus.

87.3.16 Quod si hec dictu non ferenda sunt. longe minus factu. et quod graue est: auditu horrescimus. re ipsa minime.

87.3.17 sed facile iuramus: peieramus: rapimus: usuras exigimus: continentiam negligimus: a uera oratione desistimus: plurima preceptorum transgredimur: et pecuniarum gratia: membra nostra omnino contemnimus.

87.3.18 Nam qui pecunias amat: innumeris malis proximum: et seipsum cum illo: afficit.

87.3.19 Etenim irascetur facile: maledicet: stultum appellabit: iurabit: peierabit: neque ueteris legis modum seruabit. Non enim diliget proximum qui aurum diligit.

87.3.20 Atqui nos et inimicos propter celorum regnum amare iubemur.

87.3.21 Quomodo ergo id consequi poterimus? Nam si uetera precepta implentes: non erit nobis ad regnum aditus. nisi abundauerit iusticia nostra plusquam illorum: si illa transgrediemur: quis nobis erit excusationi locus?

87.3.22 Amator pecuniarum non modo inimicos non diliget. sed amicos inimicorum loco habebit.

87.4.1 Et quid amicos dico? ipsam sepenumero naturam ignorat: amator pecuniarum:

87.4.2 neque cognationem nouit: neque consuetudinis recordatur: non reueretur etatem. nullum habet amicum. sed omnes odit:

87.4.3 et in primis seipsum: non tantum quoniam perdit animam suam. sed quoniam innumeris solicitudinibus laboribusque: atque miseriis: distrahitur.

87.4.4 Etenim peregrinationes: odia: pericula: insidias: et alias huiusmodi: subit calamitates: hac dumtaxat gratia: ut malorum radicem secum habeat: et multas numeret pecunias.

87.4.5 Quid hoc morbo grauius? omnibus priuatur deliciis: omni uoluptate. multum glorie: multum honoris amittit.

87.4.6 amator pecuniarum multos formidat: multos habet accusatores: inuidos: calumniatores: insidiatores.

87.4.7 Qui ab eo iniuriam acceperunt: oderunt: utpote offensi. Qui munus: timore ne offendantur et offensorum misericordia: illum ut hostem obseruant et cauent.

87.4.8 Maiores potentioresque: indignantes et pauperum misericordia et liuore similiter: ut inimicos odio habent. Et quid homines dico?

87.4.9 Cum deum inimicum habeat: quid spei reliquum ei fuerit? quid consolationis? Amator pecuniarum iis uti minime potest. sed seruus et custos est. non dominus.

87.4.10 augere eas semper contendit: nunquam erogare uellet. Eum contemplare: et omnium pauperum pauperiorem iudicabis. nulla cupiditate contentus est.

87.4.11 Atqui pecunie non ut custodiamus. sed ut utamur: inuente sunt.

87.4.12 Quod si eas aliis defossuri sumus: quid nobis est miserius. qui undique congregare inhiamus: ut clausas teneamus: et communem usum auferamus?

87.4.13 Est et alter morbus neque hoc minor. hi certe defodiunt. illi in uentrem uoluptatem: atque ebrietatem: iniuste omnia conferunt: et sibiipsis luxurie supplicium parant.

87.4.14 alii parasitis et adulatoribus largiuntur. hi in ludis et meretricibus. hi aliis huiusmodi dispendiis: profundunt. hoc pacto innumeras sibi ad gehennam uias sternunt. recta ad celum derelicta:

87.4.15 que non lucrum tantum sed et uoluptatem predictis longe maiorem affert. Qui meretricibus dat ridiculus et infamis est: et multos sibi inimicos parat: et breuem uoluptatem: uel nullam potius.

87.4.16 Quecunque det alienis mulieribus: ex iis nulla gratia habebitur. Vas enim contritum est domus aliena.

87.4.17 Preterea muliebre genus temerarium est: et inferno: eius similatur cupiditas. illi enim mulieris amorem Salomon comparauit: tunc cessat: cum omnibus rebus amantem spoliauit:

87.4.18 immo nec tunc quidem: sed magis ornatur. et insultat iacenti: eumque maiorem in modum ridet: et tot eum malis circumuenit: que nullo pacto narrari possent.

87.4.19 At sanorum uoluptas minime talis est. Nullum riualem habet: sed omnes congratulantur et plaudunt. et qui beneficia acceperunt: et qui collata uiderunt.

87.4.20 nulla ira: nulla tristicia: nullus pudor: aut ignominia: eius animum expugnat.

87.4.21 sed multa conscientie leticia. multa futurorum spes. Clara gloria et splendor: et quod maximum est: dei beniuolentia et securitas. Nullum precipicium nulla suspicio: sed tranquillissimus portus.

87.4.22 Quibus omnibus cognitis uoluptatem uoluptati comparantes: meliora eligamus: ut futura bona consequamur: gratia et benignitate domini nostri Ihesu christi cui gloria et imperium in secula.


PREVIOUS HOMILY | NEXT HOMILY