Omelia LXXXVI

86.1.1 Abierunt ergo iterum discipuli ad semetipsos. Maria autem stabat ad monumentum foris plorans.

86.1.2 Procliue est et ad misericordiam facile muliebre genus.

86.1.3 Quod dico ne admireris: cur maria tam amare fleret ad sepulcrum. non autem Petrus. Discipuli inquit abierunt ad semetipsos. maria stabat ad monumentum.

86.1.4 Imbecillis enim natura erat: et de resurrectione nondum norat: quemadmodum illi uisis linteaminibus credentes resurrexisse spe abierunt bona.

86.1.5 Et qua gratia non statim abiit in galileam: ut cum iis constituerat ante passionem? Reliquos fortasse expectauit. Preterea maxime perturbati erant.

86.1.6 Hi ergo abierunt. illa autem adhuc perstabat. Multum enim ut dixi eam consolabatur monumentum.

86.1.7 Vides ne ut ad dolorem leniendum se inclinat: et uult locum uidere. ubi sepultus fuerat Ihesus? Propterea non paruam inde mercedem accepit.

86.1.8 Quod enim non uiderant discipuli. ipsa prior uidit: sedentes angelos: unum ad caput: et unum ad pedes in albis: plenos splendoris et leticie.

86.1.9 Nam cum mulieris mens humilis esset et rudis: nec ex sudario resurrectionem coniectatur. uidet angelos sedentes speciosos: ut iam merorem deponeret: et consolaretur.

86.1.10 Sed nihil primum de resurrectione dicunt. sed paulatim ad id docendum ueniunt.

86.1.11 Vidit eorum splendorem et supra consuetudinem. uidit speciem. audiuit commiserentium uocem. Dixerunt enim. Mulier quid ploras? Quibus omnibus tanquam apertis ianuis paulatim ad resurrectionem ostendendam uenitur.

86.1.12 Et sessio ipsa ad interrogandum eam adduxit. preferebant enim se rem omnem scire. ideo non simul sedebant.

86.1.13 Cum enim non par esset eam per se ausuram interrogare: ipsi ad rogandum trahunt.

86.1.14 Tum illa et feruore quodam et amore: percita. Tulerunt inquit dominum meum: et nescio ubi posuerunt eum. Quid inquis? Nondum resurrectionem concipis?

86.1.15 Vides nondum animum in altum erexisse? Hec cum dixisset conuersa est retrorsum.

86.1.16 Et que nam hec consequentia: cum illos alloqueretur et nihil adhuc respondissent respicere?

86.1.17 Vt sentio loquente Maria: cum christus repente appareret obstupuerunt angeli:

86.1.18 et uultu et motu: et gestu se dominum uidisse significarunt. Ideo mulier respexit.

86.1.19 illis ergo deus apparuit. Marie autem: ne primo eam aspectu perterreret: uili et communi specie.

86.1.20 hoc uel ex eo constat: quod hortulanus ei uisus est. Nam cum adeo humi iaceret: non erat repente ad alta erigenda. sed paulatim.

86.1.21 Rogat ergo eam Ihesus. Mulier quid ploras? Quem queris? Ostendit se intelligere: quod uellet interrogare: et ut responderet adduxit.

86.1.22 quod mulier intelligens non amplius Ihesum nominat. sed tanquam ille sciret de quo interrogaret. ait. Si tu substulisti eum: dicito mihi ubi posuisti eum: et ego eum tollam.

86.1.23 Iterum et positum et sublatum: ac si mortuus esset dicit. Quasi dicat. Si propter iudeorum metum tulisti eum: dicito mihi: et ego accipiam.

86.1.24 Magnus amor et beniuolentia mulieris. sed nihil altum cogitat. propterea iam non uultu: sed uoce se notum facit.

86.1.25 Quemadmodum enim iudeis nunc notus: nunc ignotus: etiam presens: erat. ita loquendo: cum uolebat cognoscebatur.

86.1.26 Et cum iudeis inquit. Quem queritis: neque uultu: neque uoce notus est: quoad uoluit. Quod et nunc contigit. Et nomine eam tantum appellauit: exprobrans quod de uiuo id imaginaretur.

86.1.27 Quomodo autem conuersa respondet: si ad ipsum loquebatur?

86.1.28 Mihi uidetur cum dixisset. Vbi posuisti eum. rursum ad angelos respexisse: tanquam rogatura quod obstupuerint:

86.1.29 et ab his ad christum se uocantem: et uoce quis esset ostendentem: conuertisse.

86.1.30 Cum enim dixit Maria: tunc cognouit. ita non uisus. sed uocis fuit cognitio.

86.1.31 Quod siquis diceret. Vnde constat angelos obstupuisse et propterea Mariam respexisse? etiam dicet. Vnde constat tetigisse eum et procidisse.

86.1.32 Sed quemadmodum hoc constat: quod dixit. Noli me tangere? ita illud quod conuersa sit. Sed cur inquit. Noli me tangere?

86.1.33 Quidam dicunt spiritalem gratiam petere. cum eum discipulis dicentem audisset. Si uadam ad patrem: rogabo eum et dabit uobis alium paraclitum.

86.2.1 Sed quomodo absens hec audiuit. Preterea longe est a sentencia hec imaginatio. Quomodo petit: cum nondum ad patrem ierit?

86.2.2 Quid ergo est? Mihi uidetur uelle eam adhuc cum eo uersari: ut solebat. et ex leticia nihil de eo magnum cogitasse. Siquidem longe melior factus erat secundum carnem.

86.2.3 Quare hac eam sententia abducens: et ut reuerenter se alloquatur admonens. Neque enim cum discipulis similiter uersari deinceps: apparuit. sic et eius mentem erigit: ut reuerentius adeat.

86.2.4 Nam si dixisset. Noli ut prius ad me accedere. non enim eadem sum conditione: neque simul uobiscum conuersaturus sum amplius. elatius et superbius dictum uideri potuisset.

86.2.5 sed dicendo nondum ascendi ad patrem: et si leuius. idem tamen significauit.

86.2.6 Ostendit enim illuc maturare: et cum illuc abiturus: nec amplius cum hominibus conuersaturus esset. non erat eodem quo prius animo aspiciendus.

86.2.7 Et quod hic sensus sit: ex sequentibus significatur. addidit enim. Vade ad fratres meos et dic eis. Ascendo ad patrem meum: et patrem uestrum: et deum meum et deum uestrum.

86.2.8 Atqui: non continuo ascensurus erat. sed post quadraginta dies. Quomodo ergo hoc dicit? Vt eius mentem excitaret: et se in celum abire persuaderet.

86.2.9 Illa autem particula. patrem meum: et patrem uestrum: et deum meum et deum uestrum: dispensationem expectat. Ascendere enim carnis est.

86.2.10 hec enim ad eam que nihil magnum imaginabatur: loquitur. An aliter noster pater est? Sane quidem.

86.2.11 Nam si aliter iustorum: aliter aliorum hominum deus est. longe magis et filii deus est: et noster.

86.2.12 Et cum dixisset. Dic fratribus meis: ne ex hoc equalem arbitrareris: ostendit differentiam. Ipse enim sessurus erat in throno patris. illi autem affuturi.

86.2.13 itaque licet secundum carnis substantiam: frater noster factus sit. honore tamen multum differt. Quantum autem: ne dici quidem potest. Abiit ergo Maria: hec nunciatura discipulis.

86.2.14 Tanti est sedulitas et tolerantia. Illi autem quare iam non doluerunt magistri absentia: neque ut antea locuti sunt?

86.2.15 Tunc ut morituri desiderio afficiebantur. nunc cum resurrexerit: cur erat dolendum? Nunciauit itaque Maria uidisse Ihesum: et allocutam: que satis eos consolari poterant.

86.2.16 At cum par esset discipulos id intelligentes. uel non credere mulieri. uel si crederent egreferre: quod ipsi quoque eum uidere digni non fuerint habiti. eis in galilea se appariturum pollicetur.

86.2.17 Et ne propterea egreferrent: ne diem quidem remoratus est.

86.2.18 sed in desiderium trahens. et quod iam scirent resurrexisse: et quod a muliere audierant: desiderantibus et timentibus quod desiderium augebat. uespere illius diei magna cum admiratione adstitit.

86.2.19 Et cur hac hora? Quoniam credibile erat eos magis formidare. Sed id mirandum est: quod fantasma eum non sunt suspicati. Clausis enim foribus: et repente est ingressus.

86.2.20 Sed profecto a Maria premoniti: fidem confirmarant. Preterea certa a mansueta specie: se eis obtulit. Die autem non uenit: ut omnes congregarentur.

86.2.21 ualde enim timebant. Neque hostium pulsauit. sed repente astitit: et ostendit latus et manus. simul autem et uoce fluctuantem animum confirmauit. inquiens. Pax uobis.

86.2.22 Hoc est. Nolite perturbari: et uerbi ante passionem ad eos habiti meminit. pacem relinquo uobis: pacem meam do uobis. Et item. In me pacem habete. in mundo tribulationem habebitis. Gauisi sunt discipuli uiso domino.

86.2.23 uides re sermonem domini confirmari? Quod enim ante passionem dixerat. Iterum uidebo uos et gaudebit cor uestrum: et gaudium uestrum nemo tollet a uobis. hoc nunc impleuit.

86.2.24 per hec omnia in certissimam eos fidem adduxit. Nam cum bellum implacabile cum iudeis haberent: pacem eis dicit: ut parem bello consolationem afferat.

86.3.1 Hoc uerbum primum post resurrectionem dixit. Ideo Paulus semper. Gratia inquit et pax. Mulieribus leticiam dicit: quia in merore erant: et primum leticiam ceperunt.

86.3.2 Vicissim ergo uiris propter bellum pacem: mulieribus propter merorem leticiam: adnunciat. et molestias omnes dissoluens: crucis merita colligit que sunt pax.

86.3.3 Quoniam omnia sublata sunt impedimenta: et tropheum clarissimum statuit: et omnia meliora facta sunt. Inde inquit. Sicut misit me pater et ego mitto uos.

86.3.4 Nullum habetis impedimentum et propter ea que iam facta sunt: et propter meam uos mittentis dignitatem.

86.3.5 Quare hoc dicit? eorum animos erigit: et suam proponit autoritatem. Siquidem suum eis relicturus erat ministerium. et cum nondum rogasset patrem: sua eis autoritate potestatem prebet.

86.3.6 Insufflauit enim et dixit. Accipite spiritum sanctum. quorum remiseritis peccata remittentur eis: et quorum retinueritis retenta sunt.

86.3.7 Quemadmodum enim rex prefectos mittens: ut in carcerem reos intrudant: ut liberent: potestatem prebet. Ita Ihesus discipulos dimittens: hac munit autoritate.

86.3.8 Quomodo ergo inquit. Nisi ego abiero: ille non ueniet. At nunc spiritum dat? Quidam dicunt non dedisse spiritum. sed idoneos ad eum accipiendum per insufflationem reddidisse.

86.3.9 Nam si Daniel uiso angelo perterritus est. quid illis arcanam illam gratiam accipiendo usu uenisset: nisi prius eos Ihesus preparasset? Ideo inquiunt. non dixit accepistis. sed accipite spiritum sanctum.

86.3.10 Non tamen quispiam erraret: si tunc eos potestatem quandam et gratiam spiritalem accepisse diceret. non tamen ut mortuos suscitarent. et uirtutes ostenderent sed ut peccata dimitterent.

86.3.11 Differentes enim sunt gratie spiritus. Quare addidit. Quorum remiseritis remissa sunt. ostendens quod uirtutis genus largiatur.

86.3.12 Post quinquaginta autem dies: signorum operationem acceperunt. Ideo inquit. Accipietis uirtutem uenientis in uos spiritus sancti: et eritis mihi testes:

86.3.13 per signa scilicet: Etenim inenarrabilis spiritus gratia: et multiplex donum. Hoc autem fit: ut intelligas patris et filii et spiritus sancti unum donum: et unam esse potestatem.

86.3.14 Que enim patris propria eadem et filii esse et spiritus sancti uidentur. Quomodo ergo nemo uenit ad filium inquit: nisi pater traxerit eum?

86.3.15 Sed hoc filii esse ostenditur. Ego inquit sum uia. nemo uenit ad patrem nisi per me. Vide et hoc idem spiritum esse. Nemo potest dicere dominum Ihesum christum: nisi in spiritu sancto.

86.3.16 Et iterum apostolos aliquando a patre: aliquando a filio: aliquando a spiritu sancto: datos ecclesie. Et diuisiones gratiarum patris et filii et spiritus uidemus esse communes.

86.4.1 Omnia ergo faciamus: ut spiritum sanctum habere possimus. et qui eius gratiam assecuti sunt: eos quanta uis reuerentia colamus. Magna enim dignitas sacerdotum.

86.4.2 Quorum remiseritis inquit: remissa sunt peccata. Quamobrem Paulus dicebat: obedite prepositis uestris: et subiacete eis: et maximum habeatis honorem.

86.4.3 Tu enim rem tuam curas: quam si bene ordinaris: nulla tibi alia solicitudo impendet.

86.4.4 Sacerdos si uitam disposuerit. tuam autem non diligenter curauerit. cum impiis in gehennam detrudetur:

86.4.5 et nonnunquam non propriis actionibus. sed nostris damnatur: nisi omnia que ad se spectant efficiat.

86.4.6 Cum igitur periculi magnitudinem uideatis: multa eos beniuolentia prosequamini. Quod et Paulus significauit. dicens. Ipsi peruigilant quasi rationem pro animabus uestris reddituri.

86.4.7 Idcirco maxime colendi sunt. Quod si eis insultabitis: neque uestra bene disponetis.

86.4.8 Quoad enim bono et leto animo est gubernator: etiam naute securi sunt.

86.4.9 sin inuisus iis esse ceperit: et moleste ferre: neque itidem uigilare: neque artem exercere poterit: et inuitus: molestusque multis eos malis afficiet.

86.4.10 Ita et sacerdos. si debitum a nobis cultum sibi prestari uiderit: recte nos gubernare poterit. si merore afficietis: manus eius debilitantes. simul uobiscum fluctibus: etiam si maximi animi sit: obiicietis.

86.4.11 Intellige quid de iudeis inquit christus. Super cathedram Moisi sedebant scribe et pharisei. omnia quecunque dixerint uobis facite.

86.4.12 Nunc non est dicendum super cathedram Moisi. sed super cathedram christi sederunt sacerdotes. Eius enim acceperunt doctrinam.

86.4.13 quare Paulus inquit. Pro christo legatione fungimur: tanquam christo exhortante per nos. Nonne uidetis seculi principibus omnes subesse: et sepe genere: uita: et prudentia potioribus: deteriores preponi?

86.4.14 Nihilominus principis qui eos preposuit reuerentia: nihil quales illi sint cogitant.

86.4.15 Quod si homo aliquem constituerit: tantus subit metus: si deus quem constituit despicimus: maledicimus: innumeris afficimus contumeliis.

86.4.16 Et cum fratres nostros iudicare prohibeamur: contra sacerdotes linguam acuimus.

86.4.17 Qua nam hec digna excusatione. cum in oculo nostro trabem non uidemus: festucam in proximi oculo acrius censemus? Nescis grauius te tibi iudicium prescribere cum ita alium iudicas?

86.4.18 Hec dico: non quod indignos ad sacerdotium assumi probem. sed miserescens et lachrymans. Non enim propterea a subditis iudicandi sunt: etiam si male et uiciose uiuant.

86.4.19 Tu autem si tibi consules: nihil in iis que illis commissa sunt: offendes.

86.4.20 Nam si asinum loqui fecit: et per uatem benedictiones spiritales largitus est. et in muto ore et lingua immunda Balaam: propter offendentes iudeos operatus est:

86.4.21 multo magis propter uos fideles: etiam si praui sint sacerdotes: deus omnia per eos perficiet: et mittet spiritum sanctum.

86.4.22 Neque enim pura mens: propterea propriam puritatem amittit. sed gratia omnia operatur. Omnia enim inquit uos. siue Paulus siue Apollo siue Cephas.

86.4.23 Quidquid enim conatur sacerdos: solius dei donum est: et ubi humanam exercet sapientiam: minor illius gratia apparet.

86.4.24 Neque hoc dico ut pigrius uiuamus. sed ne: pigre qui uobis prepositi sunt uiuentibus: uos iis commissi aliquando mala uobis comparetis.

86.4.25 Et quid sacerdotes dico. Neque angelus neque archangelus: quicquam in iis que a deo data sunt efficere potest. sed pater et filius et spiritus sanctus omnia facit.

86.4.26 Sacerdos et linguam et manus prebet. neque enim iustum est: propter alius maliciam ad salutem nostram accedentes offendi.

86.4.27 Quibus omnibus consideratis: et deum timeamus: et eius sacerdotes maiorem in modum ueneremur:

86.4.28 ut et nostris operibus et illis honore exhibito: a deo multam accipiamus remunerationem:

86.4.29 gratia et benignitate domini nostri Ihesu christi cum quo patri simul et spiritui sancto gloria imperium honor in secula.


PREVIOUS HOMILY | NEXT HOMILY