Omelia LXXII

72.1.1 Amengrif1470 fol. 3r; eras1530 p. 970 amen dico uobis qui accipit: si quem misero: me accipit. qui autem me accipit: accipit eum qui misit me.

72.1.2 Magna dei remuneratio in seruos et cultores suos et merces nobis inde comparatur. Qui uos accipit inquit me accipit: et qui accipit me accipit eum qui misit me.

72.1.3 Quid nunc christi et patris acceptio: ad rem de qua agitur? Quis ad illud. Beati eritis si feceritis ea: quod nunc dicit. Qui accipit uos?

72.1.4 Atqui optime consequitur. Cum enim exituri essent in mundum et multa passuri: dupliciter eos consolatur: et a se et ab ipsis.

72.1.5 Si sapietis inquit: et me in memoriameras1530: memoria habebitis. et que passus sum: et que feci animo frequenter uoluetis: omnes equo animo molestias tollerabitis.

72.1.6 Et superius inquitgrif1470 fol. 3v. Si hec scitis beati eritis. nunc aliter eos consolatur quod scilicet aliorum in se inuenturi sint humanitatem.

72.1.7 Omnes enim domos eis aperuit. itaque et a sapientia: et a subuenientium caritate: eis duplicem affert consolationem.

72.1.8 Inde cum eis uniuersi orbis peragrationem imperarit: intelligens utroque proditorem priuari.

72.1.9 neque ullum aut patientie in laboribus: aut accipientium benignitatis fructum consecuturum. iterum turbatus est.

72.1.10 et causam euangelista significat inquiens. Et turbatus est spiritu: et protestatus est et dixit. Amen amen dico uobis. quia unus ex uobis me tradet.

72.1.11 Iterum omnibus timorem incutit. cum non nominatim reum ostenderet. Atqui: nullius sibi criminis conscii: quam conscientie sue christi sententiam ueriorem duxerunt. Ideo aspiciebant inuicem discipuli.

72.1.12 Quod enim ad unum proditio referebatur. hoc formidinem minuebat. Quod autem addiderat. unus ex uobis: simul omnes perturbarat.

72.1.13 Quid igitur? Alter alterum intuebatur. Petrus autem semper amore estuanseras1530 p. 971 Iohanni innuit.

72.1.14 Cum enim pauloante increpitus esset: quod uolentem lauare prohiberet. semper enim desiderii et amoris uehementia reprehendebatur. Ideo ueritus cum neque pati posset: neque loqui auderet: per alium id temptat cognoscere.

72.1.15 Illud autem haud immerito dubitandum: cur omnibus dubitantibus atque trementibus etiam ipso apostolorum principe. Iohannes securus ac si in deliciis esset in gremio Ihesu recubuit: uel potius supra pectus. Neque hoc tantum mirandum. sed et que sequuntur.

72.1.16 Inquit enim quem diligebat Ihesus. Cur nemo aliorum hoc de eo dixit? Atqui: et alii amabantur. hic autem precipue. Quod si alii hoc de eo non dixerunt. sed ipse tantum de seipso: nihil mirum.

72.1.17 facit autem hoc et Paulus cum tempus exigeret inquiens. Noui hominem ante annos quatuordecim. et non paruas de se laudes intexuit.

72.1.18 An parum tibi uidetur audientem. Sequere me. euestigio dimissis retibus et patre: secutum? Et cum Petro assumptum in montem. et preterea domum solum ingressum.

72.1.19 Ipse autem quot Petri laudes prosequitur? Neque subticet christum dixisse. Petre amas me plus his. et semper eius feruorem in Ihesum: et caritatem enarrat.

72.1.20 Cum autem inquit. Hic autem quid. ex magno locutus est desiderio. et cur nemo alius hoc dixit? Quia neque ipse dixisset: nisi in hunc incidisset locum.

72.1.21 Nam si cum dixerit Petrum innuisse Iohanni ut interrogaret. nihilgrif1470 fol. 3r aliud addidisset. dubitari et queri: causa potuisset. Ideo hanc affert: et recubuit supraeras1530: super pectus Ihesu.

72.1.22 An parum hinceras1530: hic didicisse eum arbitraris. cum tanta frueretur. magistri benignitate? Quod si de hoc etiam causam queris: amoris dicam. Quare inquit quem diligebat.

72.1.23 Ego autem et alia ratione hoc dictum arbitror. ne nimium sibi tribuere uideretur. Cur enim alias non dixit. sed cum apostolorum princeps innuit?

72.1.24 Ne ergo arbitrareris tanquam maiori. Petrum innuisse: amoris causam affert. Cumeras1530: Cur autem recubuit supra pectus. Nondum debitam de eo conceperant opinionem. Preterea et merorem ita leniiteras1530: lenit.

72.1.25 Credibile enim est tunc mestos fuisse. nam si animo: multomagis facie erant perturbati. Eos igitur uerbis consolatus christus permittit: ut Iohannes supra pectus recumbat.

72.1.26 Et considera discipuli humilitatemeras1530: humanitatem. nomen subticet. tantum quem diligebat inquit. Quemadmodum Paulus. noui hominem ante quatuordecim annos.

72.1.27 Tunc primum proditorem indicat Ihesus. neque tamen nominatim. sed illum esse cui intinctum panem porrigeret.

72.1.28 qui modus reprehensiuus fuit: quod neque mense communicationem reuereretur. Quod si non illa: hec panis porrectio. quem non mouisset?

72.1.29 Sed non Iudam. cuius impudentiam uidens diabolus in cor eius intrauit. Donec enim in aliorum numero fuit: non est ausus in eum ingredi. sed extra: oppugnabat.

72.1.30 postquam uero palam factus est licenter iam irrupit. Neque inemendabilis: erat amplius in aliorum numero tolerandus.

72.1.31 ideo iam eiicitur: quem mox diabolus comprehendit. Erat autem nox. Dicit ei. Ihesus. Quod facis fac citius. hoc autem nemo sciuit discumbentium.

72.2.1 O amentiam. Quomodo non mollitus est? Quomodo non puduit? Sed impudentior factus exiuit.

72.2.2 illud autem uerbum fac citius. non imperantis est: neque consulentis. sed exprobrantis: et reuocantis ad emendacionem. Sed cum esset inemendabilis. dimisit eum. et hoc nemo intellexit discumbentium.

72.2.3 Multum hic dubitari posset. cum dixisset. cui intinctum panem porrexero. quomodo nescierunt. sed tam submissa uoce id Iohanni dixit ut minime ab aliis audiretur.

72.2.4 Etenim proptera Iohannes supra pectus recumbens tantum non ad aurem interrogat ne palam fieret proditor. Et Ihesus ita respondit ne adhuc nominatim manifestum faceretgrif1470 fol. 3v.

72.2.5 apertius tamen inquit ei. Quod facis fac citius. illi non intellexerunt.

72.2.6 Hoc autem dixit: ut uera esse ostenderet que ad iudeos de morte dixerat cum inquit. Potestatem habeo ponendi animam meam: et potestatem habeo sumendi eam: et nemo tollet eam a me.

72.2.7 Quamdiu ergo uoluit nemo contra ualuit. cum autem permisit. tunc facile fuit auferri. Que omnia significans inquit. Quod facis fac citius.

72.2.8 neque eum tunc palam fecit proditorem. Fortasse enim eum discerpsissent apostoli. fortasse Petrus tunc interemisset. Ideo nemo recumbentium nouit quis esset.

72.2.9 Numquid et Iohannes? Neque ipse. Neque enim putauit discipulum in tantam prorupturum iniquitatem.

72.2.10 Cum enim longe a tali scelere abessent: neque de aliis suspicabantur.

72.2.11 et cum frequenter dixisset. Non de omnibus dico. et neminem nominasset: etiam de alio dicere arbitrabantur. Erat autem nox quando exiuit.

72.2.12 Cur tempus notas? Vt hominis intelligas temeritatemeras1530 fol. 3. cum ne temporis quidem importunitate abduceretur. Neque hoc illi animaduerterunt.

72.2.13 Timore enim perturbabantur. Quare ueram uerbi Ihesu causam non deprehenderunt. Putabant inquit ut egenis aliquid daret: dixisse.

72.2.14 Multum Ihesu cure erant pauperes: et hoc ad nostram doctrinam. hic enim loculos habebat et pecuniam.

72.2.15 Atqui: nemo pecuniam christo dedisse narratur. sed quod discipulieras1530: discipulae uictui necessaria prebebant.

72.2.16 Quomodo enim qui neque peram neque baculum ferri iubet: loculos ferebat? Ad pauperum ministerium: ut intelligas quanta tibi inopum et miserorum: hac etiam parte cura impendateras1530: impendeat.

72.2.17 Multa enim Ihesus ad nostram fecit eruditionem. hoc dixisse Ihesum opinabantur discipuli. Neque ad ultimum diem uoluit proditorem Ihesus palam facere.

72.2.18 huius exemplum nobis sequendum est: neque proximorum uicia etiam incurabilia publicanda sunt.

72.2.19 Etenim postmodum ad se tradendum uenienti osculum dedit: eteras1530 om. accepit: cum traderetur ad tormenta: ad crucem: ad mortem ignominiosam.

72.2.20 ubi rursus suam pre se fert benignitatem. hic clarificari se dicit: erudiens nos: nichil adeo turpe: adeo fedum esse: quod non clariorem reddat: qui id pro dei facit uoluntate.

72.2.21 Cum ergo exiisset Iudas dixit Ihesus. Nunc clarificatus est filius hominisgrif1470 fol. 3r: quo uerbo labantes discipulorum mentes erigit et confirmat: ut non modo non contristentur. sed et gaudeant.

72.2.22 Ideo Petrum a principio increpuit. Nam quod morte quis mortem uincat: gloria maxima est.

72.2.23 Et hoc est quod de seipso dicebat. Cum exaltatus fuero: tunc cognoscetis quia ego sum. Et iterum. Soluite templum hoc. Et iterum. Signum non dabitur uobis nisi signum Ione.

72.2.24 Et quomodo non magna est gloria post mortem: qui ante mortem maior erat: superare? Vt enim crederetur resurrectio: maiora postmodum operati sunt discipuli.

72.2.25 Quod si non uiuebat: neque erat deus. quomodo in nomine eius tanta facere potuissent? Et deus clarificabit eum in seipso.

72.2.26 hoc est per se non per alium. Et continuo clarificabit eum una cum cruce.

72.2.27 Neque enim diu post: neque longum resurrectionis tempus est expectandum. sed continuo in ipsa cruce mira apparebant.

72.2.28 Sol namque obscuratus est. petre scisse et uelum: multaeras1530: et multa corpora sanctorum qui dormierant surrexerunt.

72.2.29 Sepulcrum signatum erat: custodes aderant: et clausum lapide corpus surrexit.

72.2.30 Post quadraginta dies ascendit in celum. Inde spiritus delapsa sacietas est in apostolos. et omnes continuo Ihesum predicarunt.

72.2.31 Hoc est et deus clarificabit eum in seipso: et continuo clarificabit eum. non per angelos aut archiangelos. non per aliam aliquam uirtutem. sed per seipsum.

72.3.1 Quomodo autem clarificauit per seipsum? Omnia ad filii gloriam operatus. Atqui: omnia filius fecit. Vides quod filii opera ad patrem refert?

72.3.2 Adhuc modicum uobiscum sum. Queritiseras1530: Quaeretis me. et sicut dixi iudeis et non inuenietis: et ubi ego sum uos non potestis uenire: et uobis dico modo.

72.3.3 Iam incipit: futuras post cenam calamitates enarrare. Cum Iudas exiuit. non uesper. sed nox erat. Cum uero paulopost capiendus esset: opus fuit eis omnia commendare ut recordarentur.

72.3.4 uel pocius spiritus omnia suggerebat. Multa enim erant edocendi: utpote qui nunc primum audiebant: et tanta erant perpessuri.

72.3.5 Nam et somno grauabantur: ut alius inquit euangelista: et tristitia: ut ipse ait. Vt igitur omnia diligenter retinerent: ita tandem locutus est.

72.3.6 quod non paruam eis ad dei gloriam attulit utilitatem. cum postmodum recordati sint: eadem manifeste iam se a christo intellexisse.

72.3.7 Qua autem gratia ante eorum animum uulnerat inquiens. Adhuc modicum uobiscum sum? Iudeis enimgrif1470 fol. 3v non immerito hoc dicebatur. Cur eadem ratione nobiscum agis qua cum perfidis illis et ingratis? Minime.

72.3.8 Qua ergo gratia inquis: sicut dixi iudeis? Reduxi in memoriam. quia non nunc propter malorum presentiam hec dico: que a principio preuideram: et testes uos qui audistis estis: quod ad iudeos his etiam uerbis locutus sum.

72.3.9 Ideo addidit filioli: ut audientibus. sicut dixi iudeis: non itidem ad se dictum putarent. Non ergo uulnerandi animieras1530: animos eorum gratia. sed ut consolaretur his uerbis usus est: ne preter spem molesta eis et grauia narrando: perturbarentur.

72.3.10 Quo ego uado uos non potestis uenire. ostendit mortem suam translationem esse ad meliora: et ad locum corruptibilia corpora non admittentem.

72.3.11 Hec dicit ut sui excitet desiderium: et uehementius reddat.

72.3.12 Nostis enim cum aliquem carissimorum discedentem uidemus: et eum maxime cum quo nobis non est accedere. maiorem in modum mouemur atque incendimur.

72.3.13 Iudeis ergo ad terrorem id dixit quod hic ad augendumeras1530 p. 973 desiderium. Talis est locus. quo uado: ut noneras1530 om. modo nullus illis. sed ne uobis quidem accessus pateat.

72.3.14 Vbi suam demonstrat dignitatem. Et uobis dico modo. Cur modo? Aliter quam illis: id est: non cum illis. Vbi nam quesiuerunteras1530: quaesierunt eum iudei? Vbi et discipuli?

72.3.15 Discipuli quando fugerunteras1530: fugierunt. iudei quando intollerabilia mala et omnem cogitationem exuperantia perpessi sunt. urbe eorum capta: et celitus in eos diuina ira undique delata.

72.3.16 Illis ergo propter incredulitatem tunc ita locutus est. discipulis autem ne inexpectata opprimerentur calamitate. Mandatum nouum dedi uobis.

72.3.17 Cum enim his uerbis perturbari eos uerisimile esset: ac si deserti relinquerentur eos amore et caritate: que bonorum omnium radix est atque principium consolatur.

72.3.18 quasi dicat. Me abeunte dolebitis. Verum si uos inuicem dilexeritis fortiores eritis. Sed cur non ita dixit? Quoniam utilius dixit. In hoc cognoscent omnes quia mei estis discipuli.

72.3.19 Propter hoc simul ostendit nullum secuturum fastidium: cum signum dederit. Hec autem post proditoris abitum uerba fecit.

72.3.20 Cur autem mandatum dicit nouum: quod in ueteri testamento positum est? Ipse id nouum fecit modo. addidit ergo. Sicut ego dilexi uos.

72.3.21 Non enim uestris precedentibus meritis debitum persolui. Sed ego incepi. Ita et uos decetgrif1470 fol. 3r amicis esse beneficos. et quibus non debetis. Et omissis miraculis que ipse esset facturus: dilectionis eos signo notat.

72.3.22 Quid tandem? Quoniam uel hec: maxime sanctorum hominum est indicium. Etenim omnis uirtutis fundamentum est.

72.3.23 propter hanc in primis omnes salutem consequemur. hoc est inquit esse discipulum. Sic ab omnibus laudem consequimini: cum uiderint uos meam imitantes dilectionem.

72.4.1 Sed cur non potius miracula hoc ostendunt? Minime. Multi enim dicent. Domine nonne in nomine tuo demonia eiicimus.

72.4.2 Et iterum gaudentibus ipsis: quod demonia sibi parerent inhibuit. ut ideo gauderent. sed quod eorum nomina scripta essent in celis.

72.4.3 Atqui: miracula orbem terrarum allexerunt sed cum dilectio precessisset: aliter nulla secuta essent miracula.

72.4.4 Hoc enim quamprimum eos et bonos reddidit et benignos: quod scilicet unus erat animus omnibus. Quod si uaria fuissent sentencia: omnia perdidissent.

72.4.5 Neque illos dumtaxat. sed et omnes qui postmodum credituri erant admonet. Nam et nunc nihil gentiles perturbat: quam quod nulla est caritas.

72.4.6 Sed et signa non fieri accusant. non tamen itidem. In quo autem dilectionem ostenderunt apostoli?

72.4.7 Intuere Petrum et Iohannem quanta concordia uixerunt: cum ad templum ascenderunt. Intuere Paulum qualiter eiseras1530: eius affectus fuerit.

72.4.8 Quod si aliis fulserunt uirtutibus: multomagis dilectione bonorum matre. Ab anima nanque uirtute predita: hec germinat. Vbi malicia: illic hec planta exarescit.

72.4.9 Cum enim multiplicata est malicia: exarescit dilectio. Et gentiles non ita signis adducuntur: ut uita: quam nihil adeo ut dilectio commendat.

72.4.10 Qui enim miracula faciunt: nonnunquam deceptores ab illis appellantur. Vite puritas: non nisi bonum arguit.

72.4.11 Cum ergo nondum predicatio esset instituta: merito signa animos allexerunt: nunc uite bonitate alliciendi sunt. Nihil enim adeo gentiles arguit:

72.4.12 ut uirtus: nihil adeo perturbat: ut malicia. Quare cum cupidum:

72.4.13 cum raptorem: misericordiam et liberalitatem predicantem: et humano genere tanquam bestiis utentem: inimicorum amorem precipientem: uiderit gentilis. delirum eum et amentem appellabit.

72.4.14 Cum mortiseras1530: mortem formidantem uiderit: quomodo immortalitatis rationes accipiet? Cum ambitiosos. cum aliis affectibus addictos: magis in sua confirmabitur opinione: nihilgrif1470 fol. 3v de nobis magnum autumans.

72.4.15 Nos sumus causa nos inquam: ut illi in errore permaneant. Iampridem doctrinam suam damnassent et nostram approbassent: nisi uita nostra traherentur.

72.4.16 Verbis philosophari perfacile. hoc enim multi apud eos fecerunt. sed inquirunt operum probationem. Verum maiores nostros sibi proponant: inquies.

72.4.17 Non credunt. sed uiuentes intuerentureras1530: intuentur. Ostende inquiunt nobis fidem tuam per opera. Cum autem grauius fera: proximi bona dissipamus: luem nos orbis appellant.

72.4.18 Hoc illos retinet: ne ad nos transferantur. Itaque horum nos penas dabimus: non solum eorum que ipsi commisimus. sed quorum autores fuimus: ut dei nomen blasphemaretur.

72.4.19 Quousque tandem pecuniis: uoluptatibusque et aliis inseruiemus affectibus? Vendicemus iam nos. Audi prophetam de quibusdam stultis loquentem. Comedamus et bibamus cras moriemur.

72.4.20 De presentibus hoc dicendum non est. adeo nonnulli omnium res complectuntur: quibus rursus propheta his uerbis exprobrat. Nunquid soli habitatis terram?

72.4.21 Quamobrem uereor ne quid grauius accidat: neue iram dei in nos uehementius prouocemuseras1530 p. 974.

72.4.22 Ad quam auertendam: omnem amplectamur uirtutem: ut futura bona consequamur. gratiaeras1530: gratia et benignitate domini nostri Ihesu christieras1530: Christi, cui gloria in secula seculorum,. Amen.


PREVIOUS HOMILY | NEXT HOMILY