Omelia XXXIX

39.1.1 Nequegrif1470 fol. 3v; eras1530 p. 872 pater iudicat quenquam. sed omne iudicium dedit filio. ut omnes honorificent filium sicut honorificant patrem.

39.1.2 Summa nobis in omnibus utendum est diligentia dilectissimi. quia reddenda ratio est: et uerborum: et operum: et proculdubio pena subeunda.

39.1.3 Non enim in presenti uita finis nobis est. sed alia nobis conditio expectanda. formidoloso iudicio aderimus.

39.1.4 Omnes enim nos manifestari oportet ante tribunal christi: ut referat unusquisque propria corporis prout gessit siue bonum siue malum.

39.1.5 Hoc iudicium semper pre oculis habeamus. Ita semper uirtuti uacare poterimus. Nam sicut qui diei illius obliuiscitur: tanquam freno abiecto in precipitium defertur. Inquinate sunt uie illius in omni tempore

39.1.6 et causam affert. Auferuntur iudicia tua a facie eius: ita quem continuus hic percellit timor: modeste uiuendi uiam ingreditur. Recordare inquit nouissima tua: et in eternum non peccabis.

39.1.7 Qui enim dimittit nobis peccata nunc miserando. is tameneras1530: tum iudicando pandet. Qui propter nos mortuus est. is uniuerse nature iudex apparebit. Iterum inquit sine peccato uidebitur suscipientibus eum ad salutem.

39.1.8 Quamobrem hoc in loco inquit. Neque enim pater iudicat quenquam. sed omne iudicium dedit filio. ut omnes honorificent filium sicut honorificant patrem.

39.1.9 Igiturgrif1470 fol. 3r patrem preponemus inquies? Absit. Propterea enim dixit filium ut manentem filium tanquam patrem honoremus. Qui enim patrem ipsum dicit. non iam filium tanquam patrem honorat. sed totum confundit:

39.1.10 et quoniam beneficia accepta homines non ita sentiunt. Omne iudicium dedit filio ut saltem metus in eius honorem trahat.

39.1.11 Illud autem uerbum omne: et puniendi et honorandi quoslibet potestatem habere signat.

39.1.12 Dedit autem ideo dixit: ut neque ingenitum filium: neque duos patres suspicareris. Quidquid enim pater est: idem est et filius genitus: et manens in esse filius.

39.1.13 Et ut intelligas hanc particulam: dedit: idem quod genuit significare. Audi quid alio in loco dicit. Sicut pater habet uitam in semetipso sic dedit et filio habere uitam in semetipso.

39.1.14 Quid igitur? prius ipsum fecit: inde uitam dedit? qui enim dat uitam: alicui dat. erat igitur sine uita genitus?

39.1.15 Hoc neque demones ipsi suspicarentur. simul enim cum impietate: maxima stulticia deprehenditur.

39.1.16 Quemadmodum enim illud uerbum dedit uitam: quod eum uitam fecit signat. sic et dedit iudicium: quod eum iudicem fecit intelligendum est.

39.1.17 Vt enim audiendo eum auctorem patrem habere non propterea mutatam substantiam: et diminutum honorem crederes: ipse te iudicatum uenit: et hinc suam pre se ferens excellentiam.

39.1.18 Qui enim et honorandi et puniendi quoderas1530: quos uult habet potestatem. is eadem potest que pater. Quod si hoc non esset. sed posterius factus honorem accepisset. que causa fuit quin posterior honoraretur.

39.1.19 Vnde in hanc uenit dignitatis prerogatiuam. Nonne uereris humanos hos et indignos deo intellectus: immortali et nihil nobiscum communicanti nature tam impudenter tribuere?

39.1.20 Sed cur ita loquitur? ut magis crederetur et ad maiora auditorum animos prepararet. et ideo hec miscet.

39.1.21 Considera a principio. Pater meus operatur et ego operor equalitatem ostendit. Sed uoluerunt eum iudei interficere?

39.1.22 Quid ergo? Verbis altioribus abstinet: sensus seruat. Non potest filus a se facere quicquam.

39.1.23 inde altius ascendit. Quecumque ille fecerit: hec et filius similiter facit.

39.1.24 rursum ad humiliora descendit. Et pater diligit filium: et omnia demonstrat ei que ipse facit. et maiora iiseras1530: his demonstrabit ei opera.

39.1.25 Deinde sicuteras1530: Sicut et pater suscitat mortuos: et uiuificat: sic et filius quos uult uiuificat.

39.1.26 Et rursum utrunque complectitur. Neque enim pater iudicat quenquam: sed omne iudicium dedit filio. Indegrif1470 fol. 3v erigitur ut omnes honorificent filium sicut honorificant patrem.

39.1.27 Vides quomodo uicissim et humi repit et alte tollitur: ut et presentes melius intelligerent. et futuri temporis homines non offenderentur. et debite de ipso sentirent.

39.1.28 Quod si nulla esset causa: neque ut facilius persuaderet ita locutus esset. qua nam gratia hec commiscuit.

39.1.29 Qui enim magna de se polliceri potest. siquidem humilius et preter dignitatem suam dixerit: aliqua causa merito potest excusari.

39.1.30 qui autem nihil habet quod iacteteras1530 p. 873: qua nam gratia quam prestare possit magnificentius de se loquitur. sane stultissimum et impiissimum est.

39.2.1 Quamobrem merito nos humilia de nobis polliceri: et modeste loqui decet. Et hinc promissam nobis salutem comparamus. quod ipse christus alio in loco his uerbis significauit. Hoc autem dico uobis: ut uos salui sitis.

39.2.2 Nam cum suo omisso: ad Iohannis testimonium confugeret: idque sua excellentia esset indignum: tante humilitatis causam affert. sederas1530: se id dicere ut ipsi salutem consequerentur.

39.2.3 Vos autem cum filium non eandem quam patrem habere potestatem dicitis: quid eius uerbis respondebitis: quibus se equalem patri: potestatem: uirtutem: gloriam: habere profitetur?

39.2.4 Qui non honorificat filium: non honorificat patrem qui misit illum.

39.2.5 Ecce quomodo filii honor: paterno honori confunditur. Et quid? nonne in apostolis iisdem fere uerbis usus est. Qui suscipit inquit uos: me suscipit.

39.2.6 Sed illic discipulos rebus suis adnumerat. hic autem unam dicit substantiam: et unam gloriam: ideo de discipulis non inquit ut honorificent.

39.2.7 [abest]

39.2.8 Nam ex duobus regibus altero contumelia affecto. et alter lederetur. Maxime uero si filius leditur et sui militis ignominia.

39.2.9 non tamen itidem: sed ut mediator illic ipsa dignitas leditur.

39.2.10 Preterea: id preoccupauit ut honorificent filium sicut honorificant patrem. ut honoris equalitatem intelligas.

39.2.11 Non enim simpliciter dixit. Qui non honorificat. sed qui non ita honorificat: non honorificat patrem. Et quomodo eiusdem substantie est: qui mittit: et qui mittitur?

39.2.12 Iterum in humana prolaberis. neque ulla alia causa: hec omnia dici intelligis: quam ut auctorem cognoscamus? Neque in sabellii errorem incidamus. Hoc etiam pacto iudeorum imbecillitati occurrit:

39.2.13 ne alium deum opinentur. Dicebant enim hic non est a deo. hic a deo non uenit. quam ut tolleret opinionem: non ita in magnis: ut in humilibus uersaturgrif1470 fol. 3r.

39.2.14 ideo frequenter se missum dicit: non ut ulla ex parte eum minorem suspiceris. sed ut illis silentium imponeret.

39.2.15 hac gratia sepenumero ad patrem confugit. et interim propriam interserit dignitatem. Siue enim in omni sermone Ihesus magnifice locutus esset: non sane intellexissent iudei.

39.2.16 quandoquidem paucis etiam uerbis eum persequebantur: et lapidabant. siue eorum gratia semper humi procubuisset: multum futuri homines detrimentum accepissent.

39.2.17 Confundit igitur doctrinam suam. et uerborum uilitatemeras1530: utilitatem sensus splendore: apud prudentiores minime sibi conuenire ostendit.

39.2.18 Missum autem translationis uerbum est. ubique enim presens est deus. quare ergo missum se dicit? Crassiori hoc uerbo eiusdem cum patre uoluntatis se esse demonstrat:

39.2.19 quod et sequentia confirmant. Inquit enim. Amen amen dico uobis quia qui uerbum meum audit: et credit ei qui misit me: habet uitam eternam.

39.2.20 Ecce quamfrequenter idem repetit: ut suspitionem tollat. et in hoc loco et sepe in sequentibus. et metu et premii promissione: ut sibi credatur: admonet. et hic rursus ad humilia descendit.

39.2.21 Non enim inquit qui audit uerba mea: et credit mihi. arroganter namque dictum existimassent.

39.2.22 nam cum longo post tempore post tot signa et miracula cum eiusmodi diceret: id opinati suntgrif1486eras1530: sunt, et prophetae mortui sunt (1486. longe magis impresentiaeras1530: in praesentia.

39.2.23 Tunc enim dixerunt. Abraam mortuus est. et prophete mortui sunt. et tu dicis. Si quis sermonem meum seruabit: mortem non gustabit in eternum.

39.2.24 Vt ergo tunc non exasperarentur inquit. Qui uerbum meum audit: et credit ei: qui misit me: habet uitam eternam.

39.2.25 hoc non difficile erat persuasu. que tamen si prompte accepissent: in reliquis facilius erudiri potuissent.

39.2.26 Hec itaque magnorum et humilium confusio per quam utilis est. hic ergo inquit uidebit uitam eternam: et in iudicium non ueniet. sed transibit a morte in uitam.

39.2.27 His duobus fidem sibi conciliat. et cum patre credendum. et credenti tantum premii propositum dicit.

39.2.28 In iudicium autem non ueniet. hoc est: non punietur. Mortem autem non huius seculi: sed eternam intelligit. quemadmodum et uitam.

39.2.29 Amen amen dico uobis. quia uenit hora: et nunc est: quando mortui audient uocem filii dei: et qui audierint: uiuent. uerba re comprobat.

39.2.30 Nam cum dixisset. Sicut pater suscitat mortuos. et uiuificat. sic et filius quos uult uiuificat. Ne uideretur superbe et arroganter loqui etiam operum ueritatem enarrat. cum inquit. Venit hora.

39.2.31 quam ne longo post tempore futuram arbitrerisgrif1470 fol. 3v: subdit. et nunc est: quando mortui audient uocem filii dei: et uiuent. Intueris incredibilem eius potestatem?

39.2.32 Sicut in resurrectione ita et nunc erit inquit. Tunc enim audita imperantis uoce resurgemus. In precepto dei inquit: mortui resurgent.

39.2.33 Et unde constat non perperam dictum? quoniam nunc adesseeras1530 p. 874 dicit. Nam si futura tantum adnunciaret: non immerito esset dubitandum.

39.2.34 sed se in terris cum ipsis conuersante: hec uentura dicit. Neque enim nisi potestatem habuisset: id polliceretur: ne ridiculus omnibus esset.

39.2.35 Inde firmissima ratione comprobat. Sicut pater habet uitam in semetipso: sic dedit et filio uitam habere in semetipso.

39.3.1 Ecce quomodo in nullo prorsus differunt. preterquam quod alter pater est. alter filius.

39.3.2 Verba: hanc tantum uidentur facere differentiam. cetera equalia et indiscreta. unde perspicuum est: tam potenter omnia filium: quam patrem facere.

39.3.3 Sic enim habet uitam: ut pater. Propterea statim additur: ut ex hoc: illud intelligamus. Quid nam? Et potestatem dedit ei iudicium facere.

39.3.4 Et qua gratia resurrectionem et iudicium frequenter meminit. Sicut pater inquit suscitat mortuos. et uiuificat. sic et filioseras1530: filius quos uult uiuificat. Et iterum. Neque pater iudicat quemquam. sed omne iudicium dedit filio.

39.3.5 et sicut pater habet uitam in semetipso. sic dedit et filio uitam habere in semetipso. Et iterum. Qui audiunt uocem filii dei uiuunt. et hoc in loco potestatem dedit ei iudicium facere.

39.3.6 Que nam inquam tam frequens iudicii: uite. resurrectionis: commemoratio? quoniam hec omnium maxima sunt: et que possunt difficilem etiam auditorem ad credendum adducere.

39.3.7 Qui enim credit resurrectionem et scelerum penas: etiam sine aliis signis hoc solo assentietur: et beniuolum sibi iudicem reddere curabit.

39.3.8 Quia filius hominis est. nolite hoc admirari. Paulus samotacensis non sic legit. Sed potestatem dedit ei iudicium facere: quia filius hominis est.

39.3.9 quod minime sequitur. Non enim propterea accepit iudicium quia homo est. nam nihil prohibuisset omnes homines iudices esse.

39.3.10 sed quoniam ineffabilis illius substantie filius est: ideo iudex. Quamobrem ita legendum: quia filius hominis est nolite hoc admirari.

39.3.11 Nam cum uideretur id repugnare et nihil aliud quam purum hominem esse arbitrarentur. uerba autem supra hominem: ac etiam angelos: et solius dei.

39.3.12 hanc tollens obiectionem addiditeras1530: addit. Nolite mirari hoc quia filius hominis est. Quia uenit hora in qua omnes qui ingrif1470 fol. 3r monumentis sunt audient uocem filii dei: et procedent qui bona fecerunt in resurrectionem uite: qui uero mala egerunt in resurrectionem iudicii.

39.3.13 et quanam gratia non dixit. Nolite mirari quia filius hominis est (etenim dei quoque est ut superius audient uocem filii dei) sed resurrectionis tantum meminit?

39.3.14 Ne admireris nullam hic dei mentionem habitam. Qui enim quod proprium dei est narrat: satis admonet auditores ut reliquum intelligant: quod scilicet et deus et dei filius est.

39.3.15 Nam si uerbis frequenter repetisset quod miraculis ostendebatur: uisus esset cause tanquam imbecilliori diffidere.

39.3.16 Etenim qui silogismos faciunt: positis partibus sine conclusione: sepenumero aperte demonstrant quod queritur: et cum attentiores auditores reddant: et magis laudentur:

39.3.17 ipsum repugnantem in suam adducunt sententiam. Itaque presentes melius iudicium ferre possunt: cum aduersarii se uictos profitentur.

39.3.18 Et Lazari resurrectionem memorans iudicium tacuit. non enim propterea suscitatus est.

39.3.19 Huic autem uniuersali resurrectioni addidit. qui bona fecerunt procedent in resurrectionem uite. qui uero mala egerunt in resurrectionem iudicii.

39.3.20 Hac iudicii appellatione Iohannes auditorem compellit: ut sibi persuadeat:

39.3.21 quod qui credit in filium: non iudicatur. qui autem non credit: iam iudicatus est. ita et in hoc loco et iudicii et malorum supplicii meminit.

39.3.22 Nam cum dixisset. Qui uerbum meum audit et credit ei qui misit me: non iudicatur. ne quis hoc solum satis esse ad salutem arbitraretur: et opera addidit. Qui bona fecerunt: procedent in resurrectionem uite. qui uero mala egerunt in resurrectionem iudicii.

39.3.23 Et cum orbem terrarum ipsius uoce resurrecturum: et redditurum rationem nouum quidem: nec facile credibile (etiam fidelioribus nedum iudeis) uideretur.

39.3.24 Audi quonam id pacto confirmat rursum in auditorum descendens imbecillitatem. Non possum ego a meipso facere quicquam. sed sicut audio iudico: et iudicium meum iustum est. quia non quero uoluntatem meam. sed uoluntatem eius qui misit me.

39.3.25 Atqui non paruum iam resurrectionis dederat argumentum: cum paraliticum sanaret quamobrem noluit prius de ea uerbum facere: quam quod non multo erat resurrectione inferius operatus esset.

39.3.26 et cum paraliticum confirmauit: tunc iudicii fecit mentionem. Ecce sanus factus es: iam noli peccare ne deterius tibi aliquid contingat.

39.3.27 Verumtamen et Lazari et orbis terrarum resurrectionem predicit sedgrif1470 fol. 3v Lazari mox. orbis diu post futuram. et hanc per paraliticum: et Lazarieras1530 p. 875 resurrectionem ostendit. Venit hora et nunc est.

39.3.28 Ex iiseras1530: his que facta sunt: nondum facta demonstrat. quem ubique morem seruare deprehenditur: quod duabus uel tribus rebus predictis a factis semper futura confirmat.

39.4.1 Sed tot et tantis uerbis et operibus suis Ihesus cum adhuc imbecilliores essent non contentus: aliis etiam eorum pertinatiam mollire annititur dicens.

39.4.2 Non possum ego a meipso facere quicquam. sed sicut audio iudico: et iudicium meum iustum est. quia non quero uoluntatem meam. sed uoluntatem eius qui misit me.

39.4.3 Nam cum aliena et a prophetarum sententia: differentia: dicere uideretur. Illi enim dicebant quod deus iudicat terram omnem. hoc est humanum genus.

39.4.4 Et Dauid. Iudicabit populos in equitate. et Deus iudex iustus fortis et patiens. Et idem prophete omnes et Moises.

39.4.5 Christus autem. Pater non iudicat quemquam. sed ego sum qui iudico. Hoc facile iudeum perturbare: et in suspicionem adducere poterat: ut a deo alienum christum arbitraretur.

39.4.6 Quamobrem ad humilia descendit quantum eorum imbecillitas postulabat: ut penitus que inde suboriebatur opinio tolleretur.

39.4.7 Ego inquit non possum a meipso facere quicquam: hoc est nihil a deo alienum uel differens: nihil quod nolit pater factum a me uidebitis: nihil dictum audietis:

39.4.8 et ut superius cum dixit quia filius hominis est: ostendit se hominem existimatum. ita et in hoc loco: et quemadmodum cum inquit. Quod audiuimus loquimur: et quod uidimus testamur.

39.4.9 et Iohannes. Quod uidit testatur: et testimonium eius nemo accipit. de certa utrumque cognitione: non de auditu et uisu locutus est. ita et hic per auditum nihil aliud intelligiteras1530: intelligitur: quam nihil aliud posse quam quod pater.

39.4.10 Verum non tam manifeste. quoniam primum fidem non adhibuissent: nisi humiliter: et ut homo locutus esset. Sicut audio iudico. Neque dicit sicut disco. sed audio.

39.4.11 non tamen quod audire indigeat. Neque enim ulla tantum doctrina indiget: sed ne auditione quidem. ex quo unam et eandem sententiam demonstrat. Quasi dicat. Ita iudico: ac si pater ipse iudex sit.

39.4.12 Inde prosequitur. et noui quod iudicium meum iustum est. quia non quero uoluntatem meam. sed uoluntatem eius qui misit meeras1530: me, patris. Quid dicis? habes aliam a patre uoluntatem?

39.4.13 Etenim alibi. Sicut ego et tu unum sumus (de uoluntate et concordia loquens) da eis: ut et ipsi in nobisgrif1470 fol. 3r unum sint. hoc est in fide nostra.

39.4.14 Ecce quod que maxime humilia uidentur: in iiseras1530: his sensus latet profundissimus.

39.4.15 his enim non aliam patris aliam suam esse uoluntatem significat. sed sicut unius mentis una uoluntas est: ita patris et filii.

39.4.16 Neque admireris tantam patris et filii conuenientiam. quandoquidem de spiritu idem dicit Paulus. Quis scit hominum: que sint hominis nisi spiritus hominis qui in ipso est. ita et que dei sunt nemo cognouit nisi dei spiritus.

39.4.17 quod nihil aliud significat: nisi non aliam esse filii a patre uoluntatem. sed eandem. Sed si quid inquit pater uult et ego uolo. si quid ego: et pater.

39.4.18 Et quemadmodum nemo patrem reprehendereteras1530: reprehendet iudicantem: ita neque me. eadem enim utriusque sententia est. Quod si humilius hec et hominis more dicta sinteras1530: sunt: noli admirari. hominem enim adhuc ac etiam uilem arbitrabantur.

39.4.19 Quamobrem non modo in his: quid dicatur. sed quid auditores senserint: inquirendum est: et secundum eorum opinionem uerba metienda sunt: ac si ad ea responderit. Aliter multa sequerentur absurda.

39.4.20 Considera queso. Non quero uoluntatem meam. ergo diuerse est uoluntatis: et longe inferioris. nec inferioris tantum: sed inutilis.

39.4.21 Nam si salutaris est: cur non queris? homines merito hoc dicerent qui multa preter dei uoluntatem sentiunt.

39.4.22 tu autem qua gratia hoc inquis: cum in omnibus patri similis sis? Hec neque diligentis hominis neque grauis uerba esse quis diceret?

39.4.23 Nam si Paulus ita se diuine conformat uoluntati: ut dicat. Viuo autem iam non ego. uiuit uero in me christus. Quomodo omnium dominus: non suam. sed eius qui se misit uoluntatem querit: ac si diuersa esset?

39.4.24 Quid sibi uult hic sermo? Tanquam homo et secundum auditorum opinionem loquitur.

39.4.25 Cum enim superius partim ut deus: partim ut homo uerba fecerit. hoc iterum in loco ad humanitatem descendit. Iudicium inquit meum iustum est?

39.4.26 Vnde id constat. Quia non quero uoluntatem meam: sed eius qui misit meeras1530: me, patris. Sicut enim homines qui omni in se affectu liberi sunt: de iniusto iudicio accusari nequeunt. ita neque ego.

39.4.27 Qui enim sui amore ducitur: non immerito suspectus est: ne ea gratia iustum transgrediatur.

39.4.28 qui uero nullam suiipsius curam habet quid eum impedire potest ne iustam ferat sententiam? Hac ratione in me utiminieras1530.

39.4.29 Nam si non missum me a patre dicerem: neque operum meorum gloriam ad illum referrem. potuisset fortasse aliquis suspicari ad aucupandam gloriam: talem neeras1530: me falso predicaregrif1470 fol. 3v.

39.4.30 sin in alium gloriam refero. unde potest aliqua oriri suspicio? Animaduertis rationem. et unde iudicium suum iustum confirmat?

39.4.31 Vides ut sepius dixi quamaperte intelligatur? sed quid dixi?

39.4.32 Nimiam uerborum humilitatem: maxime intelligentibus persuadere. non que in promptu et prima fronte sententia occurrit eam accipiendam. sed altiorem sensum inuestigandum: neque humi immorandum.

39.5.1 His igitur rationibus dilectissimi: nolimus christi uerba temere transigere. sed in omnibus scripturis sedulam inquirendi diligentiam: quare dicta sint adhibeamus.

39.5.2 Neque existimemus satis nobis ad excusationem esse ignorantiam et simplicitatem. Non enim bonos tantum nos esse iussit christus: sed et prudentes.

39.5.3 Vtamur ergo cum simplicitate prudentia in doctrina: et uite integritate: et nosipsos in hac uita iudicemus: ne postmodum cum mundo iudicemur:

39.5.4 et tales erga conseruos nos exhibeamus: qualem erga nos deum cupimus. Dimitte inquit nobis debita nostra: sicut et nos dimittimus debitoribus nostris.

39.5.5 Et profecto scimus non equo animo castigationes tollerare. uerumtamen si non reprehensoris. sed nostre consuli utilitati intelligemus. omnem iram omnem indignationem deponemus.

39.5.6 Etenim qui centum denarios debitorieras1530 om. non dimisit: non conseruum. sed seipsum lesit: et tot milibus talentorum que sibi dimissa erant obnoxium reddidit.

39.5.7 Igitur cum aliis non dimittimus: non dimittimus nobis. Quamobrem nolimus deo dicere ne memineris peccata nostra. sed alter alteri. Ne memineris conseruorum inuicem peccata.

39.5.8 Nam tu prior in te commissa iudicas. inde in se deus. Tu legem scribis de uenia et pena. Tu fers sententiam. et an deus tuorum peccatorum recordetur tui iuris est. tu dominus.

39.5.9 Propterea Paulus dimittere iubet: si quid aduersus aliquem habet: quod queratur: atque ita: ut ne reliquarum quidem minimum relinquatur.

39.5.10 Si quidem christus non solum nostra peccata in medium non protulit:

39.5.11 neque obiecit. sed dimisit: et deleuit cirographum: neque delicta nostra reputauit: ut meminit Paulus. hoc et nos sequamur exemplum: offensas omnes animo deleamus:

39.5.12 officia duntaxat reputemus: Nullum odii uestigium relinquatur.

39.5.13 Quod si nihil in nos officii proximus contulerit: tanto magis dimittendo merebimur: et magis laudabimur.

39.5.14 Alii uigilando: in nuda humo dormiendo: carnem assiduis laboribus macerando: delent peccata. tibi faciliori uia: nemini succensendogrif1470 fol. 3r: idem consequi datur.

39.5.15 Quod contra te ensem: ut insanus et furens stringis? Quid culpa tua: futura gloria fraudaris. cum ad eam consequendam totis uiribus contendendum sit?

39.5.16 Nam si presentis uite gloria tantopere optanda est: quid de futura dicendum: ubi nullus dolor: nulla tristicia: nullus luctus: nullus mortis metus: nullus bonorum finis:

39.5.17 Beati et ter: et sepius inquam beati: qui superna illa sede fruuntur. quemadmodum miseri et sepius miseri: qui ea se priuant. Sed quid illam nobis uitam largitur?

39.5.18 Audi Ihesum ipsum adolescenti dicentem quid facturus sis. Nam cum ille rogaret quid boni faciam ut habeam uitam eternam? cum alia mandasset: in proximi tandem dilectionem euasit.

39.5.19 At fortasse auditorum quispiam secundum diuitem illum dixerit seruamus nostra: non furamur: non occidimus: non fornicamur.

39.5.20 sed quod proximum diligas ut diuitem decet: minime dicere poteris. Nam nisi et inuidia et maledictis affecto proximo: opem tuleris: nisi indigenti opes tuas impartiaris: non diligis.

39.5.21 Verum christus non sola hac dilectione contentus. Vende inquit omnia que habes et da pauperibus: et ueni sequere me:

39.5.22 quo uerbo operum imitationem significauit. Quid hinc discimus? Quod qui hec omnia non operatur supremam illam sedem consequi non potest.

39.5.23 Nam cum ille dixisset. omnia feci: tanquam maxima quadam parte deficiente ad perfectionem: inquit. Si uis perfectus esse. Vende omnia que habes et da pauperibus: et uenieras1530: ueni, et sequere me.

39.5.24 hoc primum discendum. secundo in loco quod illum reprehendit frustra se gloriantem. Qui enim in tanta copia rerum uiuebat: et pauperes intuebatur: quo nam pacto proximum diligebat?

39.5.25 decipiebatur ergo. At nos et illud et hoc faciamus: et summa diligentia nostras in pauperes erogemus facultates. celum nobis emamus.

39.5.26 Nam si pro huius seculi dignitate omnia nostra nonnunquam exponimus: pro dignitate inquam in hac dumtaxat uita duratura: immo que interdum paulopost etiam uiuentes deserit.

39.5.27 [abest]

39.5.28 si multi pro eaeras1530 p. 877 uitam quoque ponere non dubitarunt. Quid nobis miserius est qui pro illa que in eternum permansura est gloria: que nunquam auferri potest: ne parua quidem et que paulopost uel in hac uita uelimus: nolimus: relicturi sumus dare patimur?

39.5.29 Quanta hec queso insania que nobis inuitis eripiuntur: ea impresentiaeras1530: in praesentia sponte dare: postmodum largiter recipere nolumus?

39.5.30 an si quis morti damnatus omnibus suis facultatibus uitam redimendigrif1470 fol. 3v optionem acciperet: nonne ad gratiam adscriberet?

39.5.31 nunc autem cum uel dimidio rerum nostrarum a gehenna liberari possimus: eius ignibus torqueri: quam quicquam erogare malumus: ac si omnia amittamus.

39.5.32 Quam ergo excusationem quam ueniam merebimur: cum tam facili ad uitam uia precisa: nullo nobis fructu proposito deferamur in preceps: presentibus et futuris bonis: sponte nostraeras1530: iam priuemur: cum utrisque facile perfrui possemus?

39.5.33 Quod si in hunc usque diem nostram spreuimus utilitatem: nunc tandem ad nos reuersi: res nostras ad necessaria dirigamus: ut futura bona consequamur. gratia et benignitate domini nostri ihesu christi cum quo patri gloria simul et spiritui sancto in secula seculorum amen.


PREVIOUS HOMILY | NEXT HOMILY